هیولای جهنمی

در فیلم هل‌بوی، فلش‌بکی نشان می‌دهد که چطور شاه آرتور ملکه خونین شرور (میلا یوویچ) را شکست داد و اعضای بدنش را پراکنده کرد تا از بازسازی آن جلوگیری کند. در زمان حال، هل‌بوی (دیوید هاربر) به مکزیک می‌رود تا همکار گمشده‌اش را پیدا کند، اما متوجه می‌شود که او به خون‌آشام تبدیل شده است. در مقر اداره تحقیقات و دفاع از پدیده‌های ماوراءالطبیعه (B.P.R.D.)، هل‌بوی متوجه می‌شود که هیولایی به نام گراگاچ (استیون گراهام) در حال دزدیدن اعضای بدن ملکه است تا او را دوباره سرهم کند، که منجر به پایان زندگی بشر خواهد شد. در همین حال، پیشگویی‌ها می‌گویند که خود هل‌بوی به نحوی در این امر نقش خواهد داشت، که باعث می‌شود چند تن از همکارانش، از جمله یک سازمان مخفی که یکی از اندام‌های ملکه را در اختیار دارد، سعی در کشتن او کنند. وقتی ملکه دوباره کامل می‌شود، هل‌بوی با آلیس (ساشا لین) و بن دایموی (دنیال دی کیم) از B.P.R.D. برای رویارویی نهایی تیم می‌شوند... در حالی که خود جهان در خطر است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت شدید هل‌بوی صحبت کنند. آیا این صحنه‌ها تکان‌دهنده بود یا هیجان‌انگیز؟ چگونه شوخ‌طبعی فیلم بر خشونت آن تأثیر می‌گذارد یا آن را تعدیل می‌کند؟ تأثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• آیا فیلم ترسناک است؟ چه چیزی گاهی اوقات آن را شبیه به یک فیلم ترسناک می‌کند؟
• فیلم چگونه در مقایسه با دو فیلم دیگر هل‌بوی است؟ در مقایسه با کتاب‌های مصور یا کارتون‌های انیمیشنی چطور؟
• هل‌بوی متوجه می‌شود که می‌تواند سرنوشت خود را انتخاب کند، به جای اینکه اجازه دهد یک پیشگویی به او بگوید چه کاری انجام دهد. چگونه می‌توان از این درس در زندگی واقعی استفاده کرد؟
• چگونه نوشیدن الکلی هل‌بوی به تصویر کشیده شده است؟ آیا او آن را جذاب نشان می‌دهد؟ آیا عواقبی وجود دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟

والدین باید بدانند هل‌بوی برداشتی جدید از کتاب‌های کمیک ابرقهرمانی محبوب مایک مینگولا است. برخلاف نسخه‌های قبلی که در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۸ با درجه سنی PG-13 منتشر شدند، این نسخه درجه R دارد. و جای تعجب نیست: این فیلم بسیار خشن است و خون و خشونت فراوان کامپیوتری در آن به کار رفته است. شخصیت‌ها کشته می‌شوند و اعضای بدن پاره‌شده، سرها و اندام‌های قطع‌شده و زبان‌ها و چشم‌های کنده‌شده در آن وجود دارد. همچنین صحنه‌های زیادی از مبارزه با مشت‌زنی، پرتاب و خرد کردن، و بریدن و زدن با شمشیر و تیر وجود دارد. صحنه‌ها شامل هیولاهای ترسناک و چیزهای ترسناک دیگر است و اجساد کودکان به‌طور مختصر در حال آویزان شدن از سقف نشان داده می‌شوند. زبان فیلم نیز تند است و کلمات "ف--ک" و "س--ت" و موارد دیگر به‌طور مکرر استفاده می‌شوند. نگاهی سریع و غیرگرافیکی به زنی بدون بالاتنه وجود دارد که از پهلو نشان داده می‌شود و چند اشاره‌ی کلامی جنسی نیز در آن وجود دارد. هل‌بوی (دیوید هاربر) گاهی بسیار مست می‌شود، بدون اینکه هیچ پیامدی داشته باشد. شخصیت‌های پس‌زمینه سیگار می‌کشند. این فیلم برخی از جادوهای نسخه‌های قبلی را ندارد، اما دیدن آن برای طرفداران بالغ ارزش دارد. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر در این سبک، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

ری‌بوت سوم این مجموعه که بر اساس کمیک‌های فوق‌العاده مایک میگنولا ساخته شده، جادوی دو قسمت اول را ندارد؛ البته بسیار خشن است، اما از نظر سبک و شخصیت‌پردازی ارزش دیدن دارد. کارگردانی این فیلم بر عهده نیل مارشال بوده که فیلم ترسناک عالی نزول را ساخته است. این نسخه از هل‌بوی هم حس و حال یک فیلم ترسناک را دارد، با خشونت بسیار زیاد (که بیشتر آن‌ها به روش کامپیوتری ساخته شده)، چند هیولای ترسناک و مرگ‌های بی‌دلیل. البته کمیک‌های اصلی هم ژانر ترسناک دارند، اما لحن آن‌ها کمی خشک و جدی است، در حالی که فیلم مارشال کمی شلوغ به نظر می‌رسد.همچنین، ستاره بندر (چیزهای عجیب) کفش‌های بزرگی برای پر کردن دارد -- جایگزین ران پرلمن، که نقش دیو بزرگ قرمز را در هل‌بوی (2004) و هل‌بوی 2: ارتش طلایی بازی کرد -- و او واقعاً به آن نمی‌رسد. اجرای او کمی بیش از حد بزرگ است، با رنج و شوک فراوان؛ این شخصیت محبوب معمولاً به صورت بی‌روح و خسته‌کننده به تصویر کشیده می‌شود، که اثر کمدی فوق‌العاده‌ای دارد. و در حالی که جووویچ ملکه خون فوق‌العاده‌ای است، این شخصیت کار زیادی جز سخنرانی‌های تهدیدآمیز ندارد. اما مک‌شین و لین به خوبی کار می‌کنند و خود شخصیت‌ها از قبل بسیار دوست‌داشتنی هستند. و مارشال چند صحنه مبارزه را به زیبایی طراحی و هیجان‌انگیز می‌کند. در مجموع، خوب است که هل‌بوی بازگشته است، حتی با بازگشت کمتر.