در انتظار آذرخش

در روزهای منتهی به پرش اسکوتربورد عظیمش از دیوار بزرگ چین در سال ۲۰۰۵، انتظار برای صاعقه داستان اسکوتربوردباز دنی وی را روایت می‌کند. دنی در ویستا، کالیفرنیا به دنیا آمد، کودکی‌اش با مرگ پدرش، جدایی ناپدری محبوبش، سری از دوست‌پسرهای خشن مادرش، جراحت شدید برادرش و دیگر مشکلات آزار داده شد. او از طریق اسکوتربوردبازی فرار و موفقیت را یافت، حرکات نمایشی پیچیده‌تر و پیچیده‌تر اختراع کرد و رمپ‌های بزرگتر و بزرگتر ساخت. همه‌ی اینها به پرش بزرگ، بالقوه رکوردشکن و بالقوه مرگبار از دیوار بزرگ ختم می‌شود. آیا او موفق خواهد شد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تصادفات و سقوط‌های خطرناک در فیلم «انتظار برای آذرخش» صحبت کنند. چه چیزی باعث می‌شود که اسکیت‌بورد بازها در چنین ورزشی پرخطر، خود را به این حد به چالش بکشند؟
• آیا این فیلم الهام‌بخش شما بود تا برای رسیدن به هدف خاصی تلاش کنید؟ آیا این هدف به اسکیت‌بازی یا فعالیت و ورزش دیگری مرتبط است؟ آیا می‌توان این نگرش را در سایر جنبه‌های زندگی به کار برد؟
• دنی وی می‌تواند به عنوان یک الگو برای کودکان و نوجوانان در نظر گرفته شود؟

والدین باید بدانند که «در انتظار صاعقه» مستندی درباره اسکیت‌بوردباز حرفه‌ای دنی وی است. این مستند شامل صحنه‌های وحشتناکی از تصادفات و جراحات است، و همچنین داستان‌هایی از حوادث خشونت‌آمیز در گذشته وی که شامل دوست‌پسرهای مادرش می‌شود. مادرش اعتراف می‌کند که دوره‌ای از مصرف بیش از حد الکل و مواد مخدر را گذرانده است، و بینندگان تصاویری از «بازسازی دراماتیک» این دوره را مشاهده می‌کنند. زبان فیلم به‌طور کلی ساده است، و مصاحبه‌شوندگان چهار بار از کلمه «س--ت» و دنی یک بار از کلمه «اف--ک» بعد از یک شکست استفاده می‌کنند. حامیان مالی شرکتی، به‌ویژه شرکت دی‌سی شوز و نوشیدنی انرژی‌زا مانستر، در فیلم حضور پررنگی دارند. بزرگترین ضعف فیلم این است که خود وی مصاحبه نمی‌شود، بنابراین این فیلم فقط برای طرفداران سرسخت او مناسب است. دیگران بهتر است مستند الهام‌بخش «بریگاد استخوانی» را تماشا کنند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

فیلمسازی روزنبرگ بسیار معمولی و عادی است. او به‌طور هوشمندانه‌ای موسیقی دراماتیک، سرهای صحبت‌کننده‌ی به‌شدت ویرایش‌شده، عکس‌ها، بازسازی‌های دراماتیک احمقانه، و برخی تصاویر اسکوتر که «خوش‌تیپ» به نظر می‌رسند را با هم ترکیب می‌کند. ساختار فیلم بیشتر شبیه یک برنامه‌ی تلویزیونی واقع‌گرا است تا یک اثر روزنامه‌نگاری یا کاوش شخصی؛ هدف آن این است که شما را بدون فاش کردن هرگونه اطلاعات واقعی، درگیر نگه دارد. حضور اسکیت‌بازانی مانند تونی هاوک و رادنی مالن فقط یادآور این است که یک مستند مانند «بریگاد استخوان» چقدر خوب است.یکی از مصاحبه‌شونده‌ها می‌گوید: نمی‌توانم تصور کنم چه چیزی از ذهن او می‌گذشت. دیگران هم نمی‌توانند، چون جیکوب روزنبرگ، کارگردان مستند منتظر صاعقه، هرگز واقعاً به‌طور حضوری با دنی وی مصاحبه نکرده است. مصاحبه‌شوندگان دیگر با هیجان از شجاعت و مهارت‌های او صحبت می‌کنند، اما کمتر درباره انسانیت او. به همین دلیل، دنی وی مثل یک رمز می‌ماند—کمی سرد و دور، کمی بی‌پروا و لجوج، و خیلی شبیه به الگوی رفتاری که از او ترسیم شده است.