شهر آسفالت

شهر آسفالت" درام جذابی است درباره یک امدادگر جوان در شهر نیویورک به نام اولی کراس (تای شرایدن) و همکار باتجربه‌اش، جین روتکوفسکی (شان پن). این دو به تماس‌های مختلف در سراسر شهر پاسخ می‌دهند، و در حالی که اولی در اولین سال کارش به بلوغ می‌رسد، با جنبه‌های سخت‌تر زندگی در نیویورک بیشتر آشنا می‌شود.

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه به تصویر کشیدن زندگی امدادگران در فیلم "شهر آسفالت" صحبت کنند. آیا این فیلم، شغل امدادگری را آسان یا جذاب نشان می‌دهد؟ آیا فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی دیگری در مورد این حرفه دیده‌اید؟»
• «اولی و جین چگونه در حین انجام کارشان همکاری تیمی را به نمایش می‌گذارند؟ آیا این کافی است که آنها را به شخصیت‌های قابل تحسین تبدیل کند؟»
• «مهاجرین و/یا افراد رنگین‌پوست در این فیلم چگونه به تصویر کشیده شده‌اند؟ آیا نمونه‌های مثبتی از این شخصیت‌ها مشاهده کردید؟ آیا کلیشه‌هایی در این زمینه وجود داشت؟»
• «چگونه نمایش نیویورک در این فیلم با سایر فیلم‌هایی که در آن شهر اتفاق می‌افتند، مقایسه می‌شود؟»

والدین باید بدانند که فیلم «شهر آسفالت» یک درام بسیار بالغ و پرتنش است که داستان یک امدادگر (تای شرایدن) را در اولین سال کارش دنبال می‌کند. این فیلم شامل صحنه‌های متعددی از تروما و خشونت است که ممکن است ناراحت‌کننده باشد (برخی از آن‌ها خشن و خونین هستند)، از جمله خشونت خانگی و خشونت گروه‌های تبهکار. در فیلم، یک سگ مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد، بز در یک قصابی سر بریده می‌شود، و یک امدادگر وارد آپارتمانی می‌شود که شخصی در وان حمام خودکشی کرده است؛ به نظر می‌رسد جسد چند هفته در وان بوده است. یک صحنه جنسی نسبتاً گرافیکی شامل بازی خفگی است که به‌طور تصادفی به خفگی واقعی تبدیل می‌شود. صحنه‌هایی از برهنه بودن کامل زنان و مردان بدون پیراهن وجود دارد. زبان فیلم نیز بسیار تند و قوی است و کلمات زشتی مانند «لعنتی» و «کثافت» به کرات استفاده شده‌اند. در فیلم تا حدی به نمایش گذاشته می‌شود که چگونه امدادگران با همکاری تیمی جان افراد را نجات می‌دهند، اما به‌طور کلی، شخصیت‌ها دارای نقایصی هستند و فیلم بیشتر بر روی صحنه‌های خشن و تلخ تمرکز دارد تا داستان‌پردازی. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

«این نمایش غم‌انگیز، با نمایش بی‌امان و شدید رنج و مصیبت، بیننده را تحت فشار قرار می‌دهد. درست است که شغل امدادگران اورژانس به دلیل مواجهه مستقیم با مرگ و مصیبت، می‌تواند دشوار، پراسترس و غم‌انگیز باشد. اما در این شغل، لحظات شادی، سرزندگی و مهربانی روح انسان نیز وجود دارد، هرچند که در فیلم "شهر آسفالت" نشانی از آن نیست. همچنین بسیاری از امدادگران با نابرابری‌های اجتماعی و سیاسی نیز دست و پنجه نرم می‌کنند. برخی از ماموریت‌های آنها در واقع "بازدید از خانه" بیمارانی است که به طور منظم به کمک نیاز دارند، مانند سالمندان یا افراد کم‌درآمد فاقد بیمه درمانی.»مجموعه‌هایی مانند «شیکاگو فایر» و «۹-۱-۱» بهتر از «شهر آسفالت» طیف وسیعی از مواردی را که یک تیم اورژانس با آن مواجه می‌شود، به تصویر می‌کشند؛ همه آنها بحرانی یا حتی دراماتیک نیستند. در اینجا، تروما به حدی غیرقابل باور افزایش یافته است، به عنوان مثال، در صحنه‌ای که یک مرد آسمی در کف مغازه قصابی خود بیهوش می‌شود و با تصاویری از مرد دیگری که در حال قطعه قطعه کردن بزها در قسمت پردازش است، همراه با خونریزی، در هم آمیخته می‌شود. دشوار است که ببینیم تصاویر بزهای قصابی شده چه چیزی به نمایش خطرناک لوله گذاری یک فرد اضافه می‌کند؛ این درام مرگ و زندگی به تنهایی کافی است. نتیجه این است که صحنه‌های مربوط به زندگی اورژانس زمان زیادی برای نفس کشیدن ندارند -- این فیلم بیشتر شبیه به مشت زدن به صورت بینندگان احساس می‌شود (که مناسب است، زیرا بوکسور مشهور مایک تایسون در نقش رئیس ایستگاه آتش‌نشانی بازی می‌کند). پن تلاش می‌کند تا نوعی انسانیت را به نقش سخت و خشن خود بیاورد، اما در این فیلم، به نظر می‌رسد که بازی‌ها اهمیت چندانی ندارند. متاسفانه آنچه در مرکز توجه قرار می‌گیرد، این است که فیلم به نظر می‌رسد می‌خواهد کار اورژانس را تا حد امکان نامطلوب و غیر الهام‌بخش نشان دهد.