تحریف شده

در DISTORTED، زنی آشفته به نام لورن (کریستینا ریچی) و همسرش، راسل (برندن فلچر)، به عنوان بخشی از روند بهبودی لورن پس از یک تراژدی شخصی، به یک ساختمان هوشمند پیشرفته نقل مکان می‌کنند. وقتی او شروع به مشکوک شدن به صداهایی می‌کند که ممکن است در ساختمان او را دستکاری کنند، به سراغ هکری به نام ورنون (جان کیوسک) می‌رود تا راز را کشف کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تصاویر تکان‌دهنده و سریع در فیلم Distorted صحبت کنند. این تصاویر چه تأثیری بر شما داشتند؟ آیا این فیلم را در دسته فیلم‌های خشونت‌آمیز قرار می‌دهید؟ آیا ترسناک بود؟
• آیا فکر می‌کنید این فیلم سعی دارد پیامی در مورد فناوری و خطرات احتمالی آن ارائه دهد؟
• لورن یک اختلال رفتاری دارد. آیا می‌دانستید که آن چیست؟ آیا به نظرتان این نمایش دقیق بود؟ آیا این همان چیزی است که شما فکر می‌کنید افرادی که به این اختلال مبتلا هستند، رفتار می‌کنند؟ آیا این نحوه‌ای است که معمولاً افراد با مشکلات سلامت روان در صفحه نمایش به تصویر کشیده می‌شوند؟

والدین باید بدانند که فیلم Distorted یک تریلر در مورد زنی آشفته (کریستینا ریچی) است که به یک ساختمان هوشمند با فناوری بالا نقل مکان می‌کند، اما به زودی مشکوک می‌شود که شاید این ساختمان در حال دستکاری اوست. دو صحنه خشونت واقعی به صورت سریع وجود دارد: خودکشی (پرت شدن از بالای ساختمان، با نشان دادن صحنه‌های بعد از آن) و تیراندازی مرگبار (با کمی خون). همچنین خطری برای دو کودک کوچک در فیلم وجود دارد و شخصیت اصلی یک تراژدی شخصی وحشتناک را تجربه کرده است. بینندگان همچنین فلش‌های سریع و متعدد از تصاویر خشن و آشفته را خواهند دید که برای شستشوی مغزی طراحی شده‌اند. داروهای روان‌درمانی بخشی از داستان هستند و کمی نوشیدن الکل وجود دارد، اما نه داروهای تجویزی و نه الکل در فیلم جذاب و اغواگر نشان داده نشده‌اند. جان کیوسک در نقش یک هکر بازی می‌کند که به شخصیت ریچی کمک می‌کند تا متوجه اتفاقاتی که در حال رخ دادن است شود. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این تریلر وام‌دار فیلم‌هایی مثل پرتقال کوکی، کاندیدای منچوری و دیگر فیلم‌هاست، اما این همه وام‌گیری، بهره‌ای اندک دارد. فیلم «دیستورتد» از یک پیش‌فرض جذاب بهره می‌برد: اینکه فناوری آینده‌ای نزدیک در خانه‌های ما، روزی می‌تواند ما را کنترل کند. این فیلم به دنبال خلق حال و هوایی از پارانویای دهه ۷۰ است که می‌تواند جالب باشد. اما در اینجا، سبک بر محتوا ترجیح داده شده است. فیلم با فلش‌های سریع و تکرارهای ظاهراً بی‌پایان تصاویری که قرار است آزاردهنده باشند، مشخص می‌شود. این موضوع آزاردهنده و بعد دردناک است. و رابطهٔ مرکزی فیلم، به‌شدت ناکامل است که پایان فیلم را تقریباً بی‌معنی می‌کند.در دنیای این فیلم ظاهراً هیچ قاعده‌ای وجود ندارد و سوالات آن بیشتر از جواب‌هاست. به نظر نمی‌رسد که در مورد آن زیاد فکر شده باشد. ممکن است از همان ابتدا با شنیدن تلفظ اشتباه نماینده ساختمان برای کلمه «فنگ شویی» به خود بیایید. و از آن به بعد هم به نظر نمی‌رسد که تحقیقات عمیق‌تری صورت گرفته باشد (مثلاً اختلال لورن با استفاده از اصطلاحات قدیمی توصیف شده است). بازی بازیگران، با وجود حضور ریکی و کوساک، خیلی چشمگیر نیست. در نهایت، حمله سینمایی راب کینگ، کارگردان، به بینندگان شامل طراحی صدای افراطی، استفاده بیش از حد از آهنگ «زیبا رؤیاگر» و تدوین استروبوسکوپی آزاردهنده است. اگر کمی بیشتر دقت می‌شد، شاید فرصت بیشتری برای بررسی روابط شخصیت‌ها وجود داشت.