زندگی لایم

لانگ آیلند، ۱۹۷۹: بیماری لایم به حومه شهر نیویورک رسیده است. اما چیزی که ممکن است حتی از خود این بیماری هم خطرناک‌تر باشد، کسالت و بی‌حالی است. اسکات بارتلت ۱۵ ساله (روری کلبین) طعمه آسان قلدرهای مدرسه است. او عاشق بهترین دوستش، آدریانا ۱۶ ساله (اما رابرتس) است، که به پسرهای بزرگتر علاقه دارد و پدرش، چارلی (تیموتی هاتون)، پس از گزش کنه و ابتلا به بیماری، از نظر جسمی و روحی آسیب دیده است. برادر اسکات، جیمی (کیران کلبین)، قرار است به زودی توسط ارتش اعزام شود. مادرشان، برندا (جیل هنسی)، که نگران است، دوست دارد به زادگاهش کویینز برگردد و از همسرش دور شود. و پدرشان، میکي (آلک بالدوین)، در بازار املاک و مستغلات به موفقیت بزرگی رسیده، اما با مادر آدریانا (سینتیا نیکسون) رابطه دارد که از بودن با مردی خسته و افسرده، خسته شده است. آیا می‌توان این دو خانواده را نجات داد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این که آیا این فیلم نگاهی واقع‌گرایانه‌تر به زندگی نوجوانان نسبت به فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی دیگر ارائه می‌کند یا خیر، صحبت کنند. چرا و چرا نه؟ این فیلم چگونه به روابط نوجوانان نزدیک می‌شود؟ نقش جنسیت در این فیلم چیست؟ خانواده‌ها همچنین می‌توانند در مورد اتفاقاتی که برای شخصیت‌ها رخ می‌دهد صحبت کنند. چرا والدین اسکات از هم فاصله می‌گیرند؟ چگونه ازدواج شکننده‌ی آن‌ها بر پسرانشان تأثیر می‌گذارد؟ آیا رابطه اسکات با برادر بزرگترش به او کمک می‌کند یا مانع از مواجهه او با مشکلات والدینش می‌شود؟

والدین باید بدانند که این درام مستقل و تاثیرگذار، آشفتگی دوران نوجوانی را به تصویر می‌کشد، از تغییرات جسمی که نوجوانان تجربه می‌کنند تا تلاش آنها برای درک مفهوم و واقعیت عشق. با این حال، این فیلم با مضامین بالغانه‌ای مانند خیانت، بیماری مزمن و اختلافات زناشویی سر و کار دارد، و بزرگسالان به همان اندازه نوجوانان در برابر عشق و زندگی گیج و مبهوت به نظر می‌رسند. در این فیلم صحنه‌های زیادی از فحاشی و صحبت در مورد رابطه جنسی وجود دارد، همچنین صحنه‌های نیمه برهنه و همچنین اشاره‌هایی به خشونت و حس مداوم غم و اندوه و تراژدی وجود دارد.

فیلم لایم لایف، با قدرت و تأثیرگذاری که دارد، درام پرکششی است که با بازی‌های عالی و داستان‌پردازی درجه‌یک پیش می‌رود. بازیگران —از بالدوین شکننده و غیرمنتظره تا هاتن روح‌بخش و رابرت فراموش‌نشدنی که یادآور آن هاتاوی است— به‌وضوح بهترین بازی خود را ارائه کرده‌اند. همینطور برای کارگردان، دریک مارتینی، که شایسته تقدیر است زیرا به بازیگران خود آزادی عمل داده است. فیلم‌نامه، نوشته مارتینی و برادرش استیون، شعرگونه است و از نمادگرایی بیماری لایم به‌خوبی بهره می‌برد بدون اینکه آن را بیش‌ازحد استفاده کند. و همچنین بامزه است؛ حتی اگر یک درام است، بخش‌های بسیار خنده‌داری دارد.اما این فیلم استعاره‌های زیادی را با هم ترکیب می‌کند: گوزن‌هایی که کک‌های مرگبار را حمل می‌کنند، قطارهایی که جیغ آنها همیشه به گوش ساکنان لانگ آیلند می‌رسد، خانه رؤیایی که هرگز در آن زندگی نشده است. فیلمنامه‌ای کمی خلوت‌تر می‌توانست فیلم قوی فعلی را بهتر کند. اما این ایرادگیری بیش از حد است؛ اگرچه فیلم لایم لایف همان موضوع ناخوشایند اختلال عملکرد خانواده را مانند فیلم‌های طوفان یخ و ماهی مرکب و نهنگ پوشش می‌دهد، اما این کار را با انضباطی آرام انجام می‌دهد که به نفع آن است. هر شخصیت عذاب‌آور اما کاملاً قابل درک است. این فیلم به‌ویژه آشفتگی دوران نوجوانی را به تصویر می‌کشد، زمانی که احساس می‌کنید برای فتح جهان آماده‌اید اما توسط جهانی که حتی بزرگسالان نیز به‌طور کامل درک نمی‌کنند، سردرگم می‌شوید.