اکسکالیبور

در دوران تاریک جزایر بریتانیا، جادوگر جاودانه مرلین (با بازی نیکول ویلیامسون) شمشیر شکست‌ناپذیر اکس‌کالیبر را به ارباب جنگ اوتار پندراگون (با بازی گابریل بیرن) می‌دهد، شمشیری که در سپیده‌دم زمان ساخته شده و نمادی از اتحاد میان فئودوم‌های درگیر است. پندراگون با رقیب اصلی خود صلح می‌کند، اما بعداً شیفته همسر او می‌شود و دوباره به جنگ بر سر او برمی‌گردد. جادوگر طلسمی می‌خواند که آرزوهای پندراگون را برآورده می‌کند، به شرطی که مرلین سرپرستی فرزند حاصل از این رابطه را بر عهده بگیرد. او آرتور (با بازی نایجل تری) است، کودکی که از شأن سلطنتی خود بی‌خبر است و در خانواده یک شوالیه‌ی نجیب به عنوان یک شوالیه‌ی ساده بزرگ می‌شود. آرتور به طور اتفاقی حق خود را برای نشستن بر تخت پادشاهی اثبات می‌کند، با بیرون کشیدن اکس‌کالیبر از سنگی که پندراگون در حال مرگ آن را در آن فرو کرده بود. آرتور و شوالیه‌های میز گرد او پادشاهی‌ای بر پایه صلح و رفاه بنا می‌کنند، تا اینکه خواهر ناتنی خائن او مورگانا (با بازی هلن میرن) و یک رابطه‌ی عاشقانه‌ی ممنوعه میان ملکه گوئینور (با بازی چری لانگهی) و شوالیه‌ی قهرمان لنسلوت (با بازی نیکلاس کلی) باعث می‌شوند شر و آشوب بر سرزمین سایه افکند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد جاذبه‌ی چند صد ساله‌ی داستان شاه آرتور صحبت کنند. اکسکالیبور در مقایسه با نسخه‌های دیگر چگونه است؟
• در مقایسه با فیلم‌های مدرن‌تر، خشونت در این فیلم چگونه است؟ آیا به دلیل قدیمی‌تر بودن، شدت کمتری دارد؟
• چگونه لباس‌ها و صحنه‌های مربوط به دوره‌های تاریخی بر نحوه نمایش رابطه جنسی تأثیر می‌گذارد؟ آیا آن را غیرواقعی‌تر از نمایش در یک صحنه مدرن نشان می‌دهد؟ یا شوک‌آورتر؟ رمانتیک‌تر؟

والدین باید بدانند که اکسکالیبر یک قصه‌ی قبل از خواب نیست. سکس، خون و مرگ در این نسخه از داستان آرتور به وضوح نمایش داده می‌شوند، به خصوص سینه‌ها و باسن برهنه در ماجرای لنسلوت و گوئینور. خشونت در نبرد شامل فروکردن نیزه، ضربه‌های شمشیر و تبر، بریدن گلو، گردن‌زدن و نزدیک به خفه‌شدن است، هرچند که جلوه‌های ویژه‌ی قدیمی‌تر آن را تعدیل می‌کنند. قتل مادر با خفه‌کردن. تصاویر کابوس‌وار از اجساد پوسیده در زره‌هایشان. مسیحیت، دست‌کم نوع قرون وسطایی آن، با احترام به تصویر کشیده شده است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم را به عنوان یک حماسه اکشن مدرن و هیجان‌انگیز برای جلب رضایت مخاطبان تصور نکنید، بلکه تصور کنید که اگر یک شاعر از حدود ۱۱۰۰ میلادی به یک ماشین زمان می‌پرید و به مدرسه فیلمسازی می‌رفت، چنین حماسه‌ای را چگونه روایت می‌کرد. داستان آرتور، گوئینور، مرلین و لنسلوت آنقدر تکرار شده است، چه در کتاب و چه در فیلم (حتی به عنوان یک موزیکال برادوی و یک طنز ویرانگر) که جان بورمن، کارگردان اکسکالیبور، احتمالا تصمیم گرفته است که وقت و دیالوگ را برای معرفی شخصیت‌های نمادین به عنوان افراد واقعی هدر ندهد. فقط مرلین، موجودی شاد و شبیه به شیطان (تنها منبع طنز و خنده در فیلم) شخصیتی دارد؛ بقیه بازیگران (بازیگران مطرحی مانند لیام نیسون، پاتریک استوارت و گابریل بیرن، که به صورت ناشناس در زره‌ها پنهان شده‌اند) به صاف و بی‌روح مانند تصاویر یک تابلو فرش هستند، شاید هم به عمد اینگونه طراحی شده‌اند. در عوض، تاکید فیلم بر پس‌زمینه دنیای سلتیک - مکان‌های فیلمبرداری افسانه‌ای و سرسبز ایرلند - و ذهنیت قرون وسطایی خشونت‌بار، قدرت‌طلب و بت‌پرستی (به سختی) تسلیم‌شده به مسیحیت است.