زخم‌ها

در زخم‌ها، ویل (ارمی همر) یک بارمن جذاب اما خسته از زندگی در یک بار کثیف در نیو اورلئان است. بعد از یک دعوای خونین بین دو مشتری قدیمی، گروهی از نسل هزاره بار را ترک می‌کنند و یکی از آن‌ها گوشی هوشمندش را جا می‌گذارد. ویل آن را به آپارتمانی که با دوست‌دخترش، کری (داکوتا جانسون)، زندگی می‌کند، می‌برد. وقتی ویل گوشی را باز می‌کند تا صاحب آن را پیدا کند، با سری از پیام‌های متنی از کسی مواجه می‌شود که التماس می‌کند از مرگ قریب‌الوقوع نجاتش دهد. بعد ویل، بین دیگر تصاویر وحشتناک، سر بریده‌ای در برکه‌ای از خون می‌بیند. حالا متن‌ها به ویل اطلاع می‌دهند که او درگاهی به سمت دنیای ماوراءالطبیعه و قربانی‌های انسانی باز کرده و نوبت خودش است. همه این‌ها باعث تنش بیشتر در رابطه‌ی از قبل آشفته‌ی ویل و کری می‌شود و ویل به یک زندگی خودخواهانه روی می‌آورد تا حس مرگ قریب‌الوقوع را از خود دور کند. در ادامه، ویل همچنان ناپدید می‌شود و خلأ در زندگی درونی‌اش به چیزی به همان اندازه ترسناک تبدیل می‌شود که فرقه‌ی مرگ با گوشی هوشمند آزاد کرده است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد فیلم‌های ترسناک صحبت کنند. این فیلم در مقایسه با سایر فیلم‌های ترسناک چگونه است و چگونه با فرم‌ها و قراردادهای ژانر ترسناک بازی می‌کند؟
• آیا این فیلم، مصرف مواد مخدر و الکل را جذاب جلوه می‌دهد یا پیامدهای این رفتار را برای شخصیت‌هایی که درگیر آن هستند، نشان می‌دهد؟
• نظر شما در مورد پایان فیلم چیست؟ آیا پایان‌بندی‌ها باید راه‌حل‌های واضح و مشخصی ارائه دهند یا پایان‌بندی‌های مبهم باعث می‌شوند مخاطب بیشتر فکر کند؟

والدین باید بدانند که زخم‌ها فیلمی ترسناک محصول ۲۰۱۹ است که در آن یک بارمن جذاب اما خسته از دنیا، از طریق یک گوشی هوشمند جا مانده در بار، وارد دنیای شرارت می‌شود. چون بیشتر فیلم در یک بار اتفاق می‌افتد، شخصیت‌ها اغلب مست هستند و این منجر به رانندگی در حالت مستی، رفتار پرخاشگرانه و دعوا بین دو مشتری می‌شود که در آن یکی از شخصیت‌ها از بطری شکسته برای خراشیدن صورت مرد مقابلش استفاده می‌کند. مصرف کوکائین در توالت بار بین شخصیت اصلی و دوست/عشق او نشان داده می‌شود. اساسا هر واژه‌ی ناسزا در فرهنگ لغت در جایی از فیلم استفاده می‌شود، از جمله «فاک» (به‌طور مکرر) و همچنین «مادر فاکر» و «سیتی». تصاویری از سرهای بریده در استخرهای خون و هزاران سوسک وجود دارد. زنی بدون بالاتنه در بار بیلیارد بازی می‌کند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم تلاش شایسته‌ای است که به‌خوبی هماهنگ نشده و رضایت‌بخش نیست. بازی‌ها در کل فیلم بسیار خوب است و واضح است که بابک انوری نویسنده و کارگردان، تلاش کرده از ژانر وحشت برای بیان این موضوع استفاده کند که تباهی درونی و روابط ناکام ناشی از آن می‌تواند به همان اندازه هر موجود ماورایی ترسناک و مرگبار باشد، اما نتیجه فیلم به‌نوعی فریب مخاطب است، یک شوخی بی‌پایان که با کلیه قواعد متعارف فیلم‌های ترسناک بازی می‌کند. تلاشی جاه‌طلبانه است، اما به‌خوبی موفق نمی‌شود.در واقع، پیام نهایی فیلم، پس از گذر از واکنش‌های اولیه به پایان گیج‌کننده‌ی آن، این است که جاه‌طلبی در بیان معانی عمیق‌تر زخم‌ها، به جای تقویت فیلم، در مسیر آن قرار می‌گیرد. علاوه بر دیدگاه‌ها در مورد پراکندگی، فیلم همچنین احساس مالکیت سمی مردان، ناراحتی و عدم اطمینان بسیاری از بزرگسالان پس از کالج در مورد آینده و حال خود، و ویژگی‌های انرژی‌زای زندگی در فضای آنلاین را بررسی می‌کند. همه‌ی این‌ها جالب و شایسته‌ی کاوش هستند، اما بسیاری از آن‌ها در ادای احترام به ویلیام اس. باروز و دیوید کراننبرگ گم می‌شوند. علاوه بر این، حتی با وجود این تاثیرات، به وضوح مشخص می‌شود که دیوید لینچ، سال‌ها پیش، از سریال توئین پیکس برای کاوش در مضامین مرکزی زخم‌ها استفاده کرده و در شیطنت‌های مشابهی در تغییر ژانر شرکت داشته است.