کارمیلا

در کارمیلا، اواخر قرن نوزدهم است و لارا نوجوان (هانا ری) تنها است. مادرش درگذشته، پدرش اغلب سرگرم است و او بیشتر اوقات خود را با معلم سختگیر و متدینش، خانم فونتین (جسیکا رین) می‌گذراند. لارا مشتاقانه منتظر دیدار دوستش شارلوت است که در شهر همسایه زندگی می‌کند، اما این سفر لغو می‌شود وقتی شارلوت بیمار می‌شود. به زودی بعد از آن، تصادف کالسکه‌ای رخ می‌دهد و خانواده لارا بازمانده آن، زنی جوان در حدود سن لارا (دِوِریم لینگناو) را به خانه می‌آورند. تازه‌وارد می‌گوید که نمی‌تواند به یاد بیاورد که کیست، بنابراین از لارا دعوت می‌کند تا نامی به او بدهد؛ «کارمیلا» انتخاب می‌شود. این دو زن جوان از هم جدا نشدنی می‌شوند و کارمیلا پیشنهاد می‌کند که خواهر خون شوند، عملی که احساسات جدید و پرشور را در لارا بیدار می‌کند. اما به زودی، لارا شروع به رنگ‌پریدگی و بی‌حالی می‌کند...

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نمایش خشونت در کارمیلا صحبت کنند. چه مقدار از خشونت به نمایش درآمده و چه مقدار آن تلویحی است؟ نمایش خون در فیلم چه تأثیری بر شما داشت؟
• فیلم ترسناک است؟ چرا فیلم‌های ترسناک جذاب هستند؟ مردم چه چیزی را در مورد داستان‌های خون‌آشام دوست دارند؟
• چگونه رابطه جنسی به تصویر کشیده می‌شود؟ چه ارزش‌هایی منتقل می‌شوند؟
• فیلم چگونه با داستان کوتاه و یا نسخه‌های فیلم‌برداری‌شده قبلی آن مقایسه می‌شود؟

والدین باید بدانند که کارمیلا یک داستان عاشقانه خون‌آشام است که بر اساس رمان کوتاه شرایدن لو فانو در قرن نوزدهم ساخته شده است. این داستان بارها فیلم‌برداری شده است، عمدتاً به صورت فیلم‌های استثمار یا وحشت (و همچنین این مجموعه)، اما این فیلم ظریف‌تر و متمرکزتر بر احساسات است: ارزش دیدن برای بینندگان بالغ را دارد. انتظار برخی صحنه‌ها با خون و خشونت، کابوسی که در آن بدنی نصف شده با اره دیده می‌شود، دست‌هایی که بر روی اشیاء تیز بریده می‌شوند و بوسیدن با خون بر لب‌ها را داشته باشید. جسدی که با تکه چوبی بزرگ سوراخ شده است، نشان داده می‌شود و خون‌آشامی با یک چوب (پاشیدن خون نشان داده شده است) سوراخ می‌شود. تصاویر نامشخص دیگر شامل کتک زدن و نقاشی‌های غیرمعمول است. شخصیت‌ها بوسه می‌زنند و در حالی که لباس‌هایشان را پوشیده‌اند، در کنار دیواری رابطه جنسی دارند و دختران نوجوان چندین بار بوسه می‌زنند. یکی روی دیگری سوار می‌شود، اما آنها متوقف می‌شوند. زبان و مصرف مواد مخدر مسئله‌ای نیست. برای آگاهی از فیلم‌های بیشتر مانند این، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

امیلی هریس، نویسنده و کارگردان، در فیلم خود به‌طور ظریفانه‌ای از کلیشه‌های ژانر و عناصر بهره‌کشی اجتناب کرده و به جای آن بر تنهایی و اشتیاق شخصیت‌ها تمرکز می‌کند، به طوری که احساسات آنها تقریبا ملموس می‌شود. این فیلم بر اساس داستان کوتاه شریدان لو فانو در سال 1872 ساخته شده است که بارها در قالب فیلم‌های خونین و جنسی خون‌آشام فیلم‌برداری شده است (همان‌طور که در این مجموعه نیز دیده می‌شود)، اما کارمیلا اصلی حتی کلمه "خون‌آشام" را شامل نمی‌شود - و نیازی به آن ندارد (اگرچه شامل صحنه کابوس وحشتناکی است). علاوه بر این، رابطه بین دو زن جوان را به صورت هیجان‌انگیز نشان نمی‌دهد. با کوچک نشان دادن دنیای لارا و افزودن جزئیات ظریف و شرورانه در لبه داستان، فیلم دستاوردهای بسیار بیشتری نسبت به رویکردی آشکارتر دارد.هاريس به طور ماهرانه لارا را پرورش می‌دهد و راه‌هایی را که او دوباره آموزش دیده است، نشان می‌دهد؛ خانم فونتین به طور واقعی بازوی تحت مراقبت خود را به پشتش می‌بندد تا چپ دست شروع به استفاده از دست راستش کند. اما نوجوان همچنین کنجکاو و شیطنت‌آمیز است، یک کتاب پزشکی عجیب را از کتابخانه پدرش می‌دزدد و پوسیدگی در طبیعت را تحسین می‌کند. (فیلم گاهی به نمای نزدیک حلزون‌ها یا کرم‌ها بریده می‌شود.) در همین حال، کارمیلا، فرازمینی و کاریزماتیک است. ارتباط او با لارا نه تنها طبیعی به نظر می‌رسد بلکه اجباری است. با این حال، کارمیلا کامل نیست، زیرا شامل نمایش مسئله‌دار یک خدمتکار سیاه‌پوست است که در داستان حاشیه‌نشین است. در حالی که این نوع شخصیت ممکن است در یک زمان پذیرفته شده باشد، اما اکنون یک شخصیت‌پردازی غیرمسئولانه است، به ویژه در نبود هرگونه زمینه یا تفسیری.