دروازه

درام جنایی گِیت‌وِی، داستانِ پارکر (با بازی شیا ویگام)، کارمندِ خدماتِ اجتماعیِ شهرِ سنت لوئیس را روایت می‌کند که به‌شدت در رفاهِ خانواده‌های تحتِ نظارتِ خود سرمایه‌گذاری کرده است. وقتی یکی از این خانواده‌ها پس از آزادیِ پدر (با بازی زک اِوِری) از زندان و بازگشتِ او به گروهِ خلافکارش در خطر قرار می‌گیرد، پارکر باید از سیستمِ قضایی دور بزند تا مادر (با بازی اولیویا مان) و فرزند (با بازی تیگن برنز) را در امان نگه دارد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد موضوع فیلم بحث کنند، اینکه وقتی بزرگسالان درگیر فعالیت‌های غیرقانونی می‌شوند، فرزندان آنها ممکن است عواقب آن را متحمل شوند. این موضوع در این فیلم چگونه به تصویر کشیده شده است؟
• آیا پارکر را یک ضدقهرمان می‌دانید؟ آیا فیلم دروازه را فیلمی انتقام‌جویانه می‌دانید؟ چرا، یا چرا نه؟
• شدت خشونت در این فیلم در مقایسه با فیلم‌هایی که قبلاً دیده‌اید چگونه است؟ تأثیر تصاویری که در اینجا می‌بینید در مقایسه با فیلم‌های اکشن چگونه است؟ چرا؟
• آیا مصرف الکل، سیگار کشیدن و/یا مصرف مواد مخدر در اینجا جذاب جلوه داده می‌شود؟ آیا پیامدهای واقعی وجود دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟

والدین باید بدانند که فیلم دروازه یک فیلم جنایی بسیار بالغ و پخته است که درباره یک مددکار اجتماعی به نام پارکر (با بازی شیا ویگهام) است که ناخواسته در میان یک سرقت مواد مخدر قرار می‌گیرد. مواد مخدر بدون قضاوت و بیشتر به عنوان بخشی از زندگی به تصویر کشیده شده‌اند؛ دست‌کم یک بار، از آن‌ها برای تشویق یک شخصیت به انجام عمل قهرمانانه استفاده می‌شود. همچنین مصرف الکل و سیگار کشیدن به وفور در فیلم وجود دارد. صحنه‌های خشونت گرافیکی شامل قطع عضو، تیراندازی گسترده و لحظاتی از خشونت خانگی است. صحنه‌ای در یک خانه تله، مجموعه‌ای از معایب را نشان می‌دهد، از جمله فیلمبرداری یک ویدیوی پورنوگرافی. سینه و پشت بدن زنان بدون پوشش نشان داده می‌شود. شخصیت‌ها در سراسر فیلم از الفاظ بسیار رکیک و زشت استفاده می‌کنند، از جمله کلمه فحش «فاک» که بارها و بارها تکرار می‌شود. شخصیت اصلی در حالی که تحت تأثیر مواد مخدر و الکل است، برای بررسی وضعیت کودکان رانندگی می‌کند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم جنایی خشن به طور قطع برای بزرگسالان است - به طور خاص، کسانی که از پارکر، افسر سابق مبارز و حالا مددکار اجتماعی کودک، قدردانی و همدلی می‌کنند. سال‌های خوب پارکر مدت‌هاست که گذشته و او در شغلی بی‌مزد و منت، پول کمی به دست می‌آورد. او تلاش می‌کند خانواده‌ها را کنار هم نگه دارد و در مقابل، این خانواده‌ها با بی‌حوصلگی با او رفتار می‌کنند. از نظر پارکر، دنیا وارونه است: وقتی همکارش درباره یکی از پرونده‌های پارکر اظهار نظر نامناسبی می‌کند، او به روشی که برایش موجه به نظر می‌رسد (و شاید در گذشته توسط برخی گروه‌ها/جمعیت‌ها با همدردی دیده می‌شد) واکنش نشان می‌دهد: به صورت آن مرد پرحرف مشت می‌زند. البته دنیای مدرن دیدگاه متفاوتی نسبت به واکنش او دارد. واضح است که او نماینده افرادی است که احساس می‌کنند قوانین اطرافشان تغییر کرده و در مورد اینکه آیا هنوز به آن تعلق دارند، تردید دارند.مهم‌ترین مشکل این فیلم برای مخاطبان جوان، به‌جز خشونت شدید آن، این است که پارکر به‌عنوان مرجع اخلاقی فیلم قرار داده شده است. او تنها کسی است که اهمیت می‌دهد، انسانیت را در افرادی که با شرایط دشوار دست و پنجه نرم می‌کنند می‌بیند، و هر کاری می‌کند تا بچه‌ها را از بزرگ شدن در سیستم سرپرستی آمریکا محافظت کند. این موضوع باعث می‌شود که نوشیدن الکل در حین کار و مصرف مواد مخدر بدون هیچ تردیدی توسط او، مسئله‌سازتر شود. آیا این شخص است که صلاحیت والدین را تعیین می‌کند؟ شخصیتی که قرار است به‌عنوان شرور فیلم دیده شود، پدری به نام مایک (اِوِری) که به مرخصی آمده، به درستی پارکر را به خاطر بوی الکل در نفسش در حالی که از دخترش سرکشی می‌کند، مورد خطاب قرار می‌دهد (و به همین ترتیب، به خاطر ادامه حضور او بعد از پایان ماموریتش). با این حال، پارکر شخصیتی پیچیده و غیرمنتظره در فیلمی است که در غیر این صورت، یک فیلم اکشن تکراری تیراندازی است، و در حالی که «دروازه» شما را به جایی نمی‌برد که ارزش رفتن داشته باشد، حداقل شما را به جایی متفاوت می‌برد.