فلیپر

سندی (با بازی الیجا وود جوان) برای گذراندن تابستان به همراه عمو پورترش (پل هوگان) که مردی سرزنده و خوشگذران است، به کورال کی فلوریدا می‌رود و انتظار دارد که حسابی حوصله‌اش سر برود. اما همه‌چیز با ملاقات فلایپر تغییر می‌کند؛ دلفینی باهوش و بازیگوش که سندی را از اسکله‌ای به اسکله دیگر و از ساحلی به ساحل دیگر دنبال می‌کند. بعد از اینکه سندی شاهد تلاش یک ماهی‌گیر محلی برای شلیک و کشتن فلایپر می‌شود، عمو پورتر و سندی با همکاری یکدیگر، سعی در محافظت از فلایپر در برابر ماهی‌گیران طماع (که در تلاش برای آلوده کردن آب‌ها هستند) و ماموران قانون هستند که فکر می‌کنند بهترین کار فرستادن فلایپر به دنیای دریا (Sea World) است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه‌ی برخورد فیلم و تلویزیون با داستان‌ها و مضامین مشابه در طول دهه‌ها صحبت کنند. حتی اگر با سریال تلویزیونی دهه‌ی 1960 فلایپر آشنا نباشید، چگونه ممکن است آن نمایش در مقایسه با این فیلم که 30 سال بعد ساخته شده است، از نظر شخصیت‌ها، داستان و نحوه‌ی پردازش مضامین زیست‌محیطی متفاوت باشد؟
• این فیلم تا چه اندازه در افزایش آگاهی درباره اهمیت حفاظت از دلفین‌ها و اقیانوس‌ها در برابر شکار غیرقانونی و آلودگی موفق بود؟
• تا چه اندازه فکر می‌کنید این فیلم، واقعیت‌های روزمره زندگی ماهیگیران برای کسب درآمد، ساکنان جوامع ساحلی برای حفظ محیط زیست خود به بهترین شکل ممکن، و نیروهای قانونی برای ایجاد تعادل بین این خواسته‌ها را به تصویر می‌کشد؟

والدین باید بدانند که این بازسازی فیلم کلاسیک تلویزیونی دهه 1960 که در دهه 1990 ساخته شده، صحنه‌ای دارد که در آن یک دلفین در ابتدای فیلم هدف گلوله قرار می‌گیرد و کشته می‌شود، همچنین حمله دلهره‌آور کوسه سرچکشی در پایان فیلم وجود دارد که ممکن است برای بینندگان جوان بسیار شدید و ناراحت‌کننده باشد. عمو پورتر به عنوان مرد دریا، علاقه زیادی به نوشیدن آبجو برند بادوایزر و سیگار کشیدن دارد که در سراسر فیلم نشان داده شده است. در فیلم گاهی از الفاظ نامناسب ملایمی مانند "احمق" و "جهنم" استفاده می‌شود، اما به طور کلی، با توجه به داستان تکراری پسر و حیوانش (در این مورد، دلفینی با توانایی‌های ماوراء الطبیعه)، فیلم‌های بدتری نیز در این ژانر وجود دارند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

این فیلم برای کودکانی که دلفین‌ها را دوست دارند، پر است از صحنه‌هایی که دلفین همیشه بازیگوش، فلیپر، با کودکان ارتباط برقرار می‌کند. نمی‌توان انکار کرد که این فیلم مربوط به اواسط دهه 90 است (برای اثبات این موضوع کافی است تی‌شرت‌های کنسرت الیجا وود را ببینید). و به عنوان بازسازی یک سریال تلویزیونی از 30 سال پیش، تلاش برای مدرن و جذاب کردن فلیپر برای بینندگان جوان‌تر در دهه 1990 ممکن است برای بینندگان جوان امروزی سرگرم‌کننده نباشد. اگرچه این فیلم تا حد زیادی از منبع الهام خود انحراف دارد، اما ارتباط بین آن‌ها عشق به دلفین‌ها و در نتیجه، اکوسیستم شکننده اقیانوس است.این داستان آشنا به نظر می‌رسد - بچه‌های شهر جدید از زندگی در یک شهر کوچک کسل‌کننده متنفر هستند، اما کم‌کم به آن علاقه‌مند می‌شوند - و صحنه‌های گاه‌وبی‌گاه کشیدن سیگار، نوشیدن الکل، فحاشی و خشونت دریایی (چه ماهی‌گیرانی با اسلحه باشند یا کوسه‌های سرچکشی خطرناک) ممکن است برای بینندگان جوان مناسب نباشد. اما این نسخه از فلایپر موفق می‌شود ارزش‌های محافظت از دلفین‌ها و محیط زیست را بدون اینکه حالت وعظ‌گونه به خود بگیرد، منتقل کند.