غول خودخواه

در غول خودخواه، دو پسر نوجوان به نام‌های آربر (کانر چپمن) و سوئیفت (شون توماس) که از مدرسه اخراج شده‌اند، شروع به جمع‌آوری و دزدی آهن‌آلات اسقاطی می‌کنند و آن‌ها را می‌فروشند. اما وقتی دزدی‌شان آن‌ها را درگیر افراد خطرناکی می‌کند، امنیت خودشان به خطر می‌افتد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد جامعه‌ای که فیلم غول خودخواه در آن ساخته شده است صحبت کنند. چرا بیشتر بزرگسالان در این فیلم ناراضی بودند؟ چگونه این موضوع بر رفتار شخصیت‌های جوان‌تر تاثیر گذاشت؟ چرا نمایش چنین جوامعی در رسانه‌ها مهم است؟
• درباره‌ی استفاده از الفاظ تند و زننده در فیلم صحبت کنید. آیا این نوع استفاده ضروری بود یا اغراق‌آمیز؟ چه تاثیری بر فیلم داشت؟
• درباره خشونت در فیلم صحبت کنیم. آیا این صحنه‌ها برای داستان ضروری بودند؟ این بخش‌ها چه حسی در شما ایجاد کرد؟
• در این فیلم دوستی چگونه مورد بررسی قرار گرفت؟ دوستی‌های خودتان را شرح دهید. این روابط بر چه اساسی بنا شده‌اند؟
• در این فیلم اعتیاد به مواد مخدر چگونه به تصویر کشیده شده است؟ آیا آن را جذاب و فریبنده نشان داده است؟ پیامدهای آن چه بود؟

والدین باید بدانند که غول خودخواه یک درام بریتانیایی است که در منطقه محرومی در شمال انگلستان اتفاق می‌افتد و شامل زبان تند، سوء مصرف مواد مخدر و خشونت است که اغلب نوجوانان را درگیر می‌کند. آربر (کانر چپمن) و سویفت (شون توماس) دو نوجوانی هستند که پس از اخراج از مدرسه، درگیر فعالیت‌های جنایی خطرناکی می‌شوند. این فیلم به‌طور بسیار آزادی از داستان اسکار وایلد الهام گرفته شده و واقع‌گرایی تلخی دارد و شامل خشونت‌های مکرر و صحنه‌هایی است که ممکن است بینندگان را شوکه کند. هشدار لو رفتن داستان: در یکی از صحنه‌های پایانی فیلم، نوجوانی دیده می‌شود که با برق کشته می‌شود و جسد سوخته او نیز نشان داده می‌شود. در سراسر فیلم از کلمات تندی مانند «فاک»، «بی‌شرف» و «تات» و همچنین اصطلاحات عامیانه‌ای مانند «رترد»، «اسپاز» و «پایکی» استفاده شده است. در این فیلم، احترامی بین نسل‌ها یا همسالان وجود ندارد و شخصیت‌ها رفتاری خصمانه نسبت به یکدیگر دارند. برادر آربر به‌عنوان فردی با اختلال مصرف مواد به تصویر کشیده شده است. در یکی از صحنه‌ها، او به آربر حمله می‌کند و سعی می‌کند پول او را بدزدد تا مواد مخدر بخرد. سویفت نسبت به اسب‌ها مهربان است و مادر آربر از او حمایت می‌کند، اما در غیر این صورت، الگوی مثبت چندانی در فیلم وجود ندارد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این درام ممکن است عنوانی شبیه قصه‌های پریان داشته باشد اما به‌شدت واقعی است در به تصویر کشیدن زندگی‌های سخت و نادیده‌گرفته‌شده بخش‌هایی از جامعه بریتانیا. غول خودخواه دو پسر نوجوان به نام‌های آربر و سوئیفت را پیدا می‌کند که در شمال انگلستان در جامعه‌ای زندگی می‌کنند که گرفتار فقر و خشونت است. آربر مشکلات رفتاری دارد و هر دو پسر بعد از دعوایی که در آن آربر از دوستش محافظت می‌کرد از مدرسه اخراج می‌شوند. بازی چپمن در نقش آربر به‌شدت واقعی است، پسری که هم در جامعه و هم در ذهن آشفته‌اش گرفتار است، و با پرخاشگری و جستجو برای جایی که بتواند در آن جا بگیرد، دست و پنجه نرم می‌کند. با خشونت یا تهدید آن در هر گوشه و کمبود فرصت برای همه، احساس ناامیدی در هوا وجود دارد که فیلم را مانند مه غلیظی که شهر را در فیلم می‌پوشاند، آغشته می‌کند.خوشبختانه مقداری شوخ‌طبعی و زندگی هم در آن وجود دارد. اگرچه به اندازه فیلم شان میدوز، این انگلستان نیست، اما لحظات شادتری وجود دارد که پسران ماجراجویی خود را آغاز می‌کنند. اما غم و اندوه همه‌جا را فرا گرفته است، همانطور که شاهد پسران خشن هستیم که در یک چرخه بی‌امید به مردان خشن تبدیل می‌شوند. و خسته‌کننده است، گذراندن وقت در دنیایی که همه میزبان و تهدید هستند. اجراها در سراسر فیلم عالی هستند اما نتیجه نهایی بازتاب بخشی از بریتانیا مدرن است که رها شده تا فاسد شود. کارگردان کلیو برنارد فیلمی را ارائه داده است که به‌خوبی ساخته شده است اما در نهایت شاید کمی خفه‌کننده باشد تا لذت ببرید.