چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟

چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟ ما را به زندگی‌های جورج (ریچارد برتون)، استاد تاریخ خسته، و همسر ناراضی او مارتا (الیزابت تیلور) در ساعت دو صبح دعوت می‌کند، بعد از مهمانی اعضای هیئت علمی که توسط پدر او، رئیس دانشگاه، میزبانی شده است. ما شاهد ازدواج طولانی، ناکارآمد و آغشته به الکل آنها هستیم که اکنون عمدتاً بر اساس ترکیبی از تحقیر متقابل، سوءاستفاده و نقش‌آفرینی سادیسم و مازوخیسم استوار است. هر جمله به عنوان اشاره‌ای تحقیرآمیز به زخم‌ها و ناراحتی‌های قدیمی عمل می‌کند یا فرصتی برای دوباره درگیر شدن در چنین منازعاتی است. او شوهرش را به طور گذرا یک خروس، یک ساده‌لوح، یک مرداب و یک اخمو خطاب می‌کند. او او را یک هیولای زیر انسانی می‌نامد. به زودی، با افزایش خصومت و پایین آمدن سطح گفتگو، نمی‌توان با هر دو موافق نبود. این همه نیش و کنایه‌ی ناخوشایند نمونه‌ای از بازی خصوصی زوج است، بازی که ازدواج آنها را حفظ می‌کند، هم در حال غرق شدن و هم استوار مثل یک سنگ، هم مرگبار و هم زنده در عین حال. بازی خصوصی قوانین خصوصی دارد و وقتی یکی از آنها قانون را می‌شکند، تمام قباحت‌های قبلی در مقایسه با آنچه بعداً رها می‌شود، رنگ می‌بازد. مخلوط غلیظ‌تر می‌شود، زیرا یک استاد بیولوژی جدید مغرور (جرج سیگال) و همسر ظاهراً بی‌خبر او (سندی دنیس) سر می‌زنند و بلافاصله توسط جو مسموم، الکل و زیرمتن جنسی آلوده می‌شوند. آیا این زوج مسن یک پسر ۱۶ ساله مرموز دارند یا او داستانی است که رویاهای برآورده نشده را نشان می‌دهد؟ آیا رابطه‌شان حقیقت است یا توهم؟ منتظر بمانید.

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد روش‌های مختلف مقابله با ناامیدی‌ها، مانند شخصیت‌های نمایشنامه "چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟" صحبت کنند. آیا فکر می‌کنید زندگی در خیال‌پردازی‌های داستانی می‌تواند مفید باشد، اگر باعث کاهش درد و رنج افراد شود؟»
• «چرا فکر می‌کنید آن زوج جوان وقتی اوضاع بد شد، آنجا نماندند؟ آیا الکل نقشی داشت؟ آیا دل بستن نقشی داشت؟ آیا خودشیفتگی و خودخواهی نقشی داشتند؟»
• «اگر فرصت ساخت مجدد این فیلم را داشتید، چگونه آن را می‌ساختید و چه بازیگرانی را انتخاب می‌کردید؟»
• آیا مضامین این فیلم هنوز هم مرتبط و قابل‌توجه هستند؟ چرا یا چرا نه؟

«والدین باید بدانند که فیلم سیاه و سفید "چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟" که اقتباسی از نمایشنامه‌ی تراژدی-کمدی ادوارد آلبی در سال ۱۹۶۲ است، مانند یک دعوای زناشویی بزرگ و زننده به نظر می‌رسد که موضوعاتی مانند خیانت، الکلیسم، سقط جنین، رابطه‌ی جنسی پیش از ازدواج و دیگر مسائل حساس را پوشش می‌دهد که معمولاً برای کودکان نامناسب تلقی می‌شود. نوجوانان بزرگ‌تر ممکن است به درک ظرافت‌های اشاره‌های جنسی نزدیک شوند، اما خشونت روانی، که مرز سادومازوخیسم را در نوردیده، برای همه به جز بالغ‌ترین افراد چالش‌برانگیز خواهد بود. این فیلم اولین اثر برادران وارنر بود که صرفاً برای بزرگسالان منتشر شد. قراردادهای برادران وارنر با توزیع‌کنندگان، تماشای فیلم را برای افراد زیر ۱۸ سال ممنوع می‌کرد. اگرچه معیارهای مربوط به مناسب بودن ممکن است از سال ۱۹۶۶ تا کنون تغییر کرده باشد، اما این فیلم همچنان پر است از رفتارهای ناخوشایند و نابهنجار. بزرگسالان در فیلم سیگار می‌کشند و مقادیر زیادی الکل مصرف می‌کنند. انتظار شنیدن کلماتی مانند "خراب"، "نامشروع"، "دیوث"، "سینه" و "احمق" را داشته باشید. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی "شب فیلم خانوادگی" ثبت‌نام کنید.»

این داستان تاریک به‌حق یک شاهکار کلاسیک است، اما تماشای آن دشوار است. زوج مشهور و پرحاشیه‌ی الیزابت تیلور و ریچارد برتون در این فیلم، که در زندگی واقعی نیز با یکدیگر اختلاف داشتند، در این درام کمدی تکان‌دهنده به ایفای نقش پرداخته‌اند. شاید این فیلم، گرایش‌های اغراق‌شده‌ی این زوج بااستعداد را آشکار کرده باشد، اما این یک ایراد جزئی است. فیلم «چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟» در سال ۱۹۶۶، به‌طور غیرمعمولی خشن، زمینی و شبیه به یک نمایش کارناوالی بود که به مشکلات ارتباطات انسانی می‌پرداخت. این فیلم به‌طور واضح به ما نشان می‌دهد که حتی افراد بسیار باهوش، مانند استادان دانشگاه، به‌راحتی می‌توانند زندگی خود را با ازدواج اشتباه، تصور حل مشکلات با پول، یا فرض اینکه الکل می‌تواند روابط را بهبود ببخشد، خراب کنند. گاهی اوقات بازی بازیگران به حدی اغراق‌شده است که فیلم شبیه به یک فیلم ترسناک درباره‌ی ازدواج به نظر می‌رسد. میزبانی از خصومت آشکار، فریادها، صحبت‌های بی‌احترامانه، و نوشیدن الکل و سیگار کشیدن مداوم، این فیلم را برای کودکان نامناسب می‌کند. بسیاری از کنایه‌ها و اشاره‌های فیلم به مسائل پیچیده و ظریف، احتمالاً برای بینندگان جوان قابل درک نخواهد بود، و بعید است که کودکان کمترین علاقه‌ای به آن نشان دهند. الیزابت تیلور و سندی دنیس به ترتیب برنده‌ی جایزه‌ی اسکار بهترین بازیگر زن و بهترین بازیگر نقش مکمل زن شدند.