رابرت بروس

پس از تحمل شکست‌های متعدد در برابر انگلیسی‌ها، رابرت بروس (با بازی انگوس مک‌فادین) به مردان خود اطلاع می‌دهد که شورش به پایان رسیده است. اما با جایزه‌ای که برای سر او تعیین شده، رابرت به زودی مورد حمله قرار می‌گیرد. مجروح و بدون جایی برای رفتن، یک خانواده روستایی او را پیدا می‌کنند و او را به خانه خود می‌برند تا بهبودی‌اش را فراهم کنند. پس از بهبودی، رابرت باید تصمیم بگیرد که آیا قدرت و توان آن را دارد تا بار دیگر به میدان نبرد بازگردد و استقلال اسکاتلند را به دست آورد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم رابرت بروس صحبت کنند. آیا به نظر واقع‌گرایانه می‌رسید؟ آیا این موضوع بر احساستان تاثیر گذاشت؟ تاثیر خشونت در رسانه‌ها بر روی کودکان چیست؟
• رابرت بروس برای چه چیزی می‌جنگید؟ میهن‌پرستی را بررسی کنید. آیا خوب است؟ آیا می‌تواند بد باشد؟
• این فیلم در مقایسه با فیلم‌های دیگری که داستان مشابهی را روایت می‌کنند، مثل فیلم‌های شجاع‌دل و پادشاه فراری، چطور بود؟

والدین باید بدانند که رابرت بروس یک درام تاریخی در مورد پادشاه آینده اسکاتلند است که شامل خشونت‌های گاه به گاه اما وحشیانه است. چند صحنه مبارزه وجود دارد که در آن شخصیت‌ها با شمشیر زخمی و کشته می‌شوند و با کمان و تیر هدف قرار می‌گیرند. در یک صحنه، پسری جوان پس از ضربات مکرر تبر کشته می‌شود. گلوی دو شخصیت بریده می‌شود و یک مرد حلق‌آویز می‌شود. زنی توسط برادر شوهرش به زور بوسیده می‌شود و سپس به کف زمین کوبیده می‌شود. با وجود زمینه تاریخی، این فیلم در دوره‌ای از زندگی رابرت بروس اتفاق می‌افتد که اطلاعات زیادی در مورد آن وجود ندارد و بنابراین قابل تفسیر است. الفاظ زشت کمی در فیلم وجود دارد و کلمات "خونین"، "نامشروع" و "س--ت" هر کدام فقط یک بار شنیده می‌شوند، در حالی که "arse" در چند مورد استفاده می‌شود. با وجود خشونت‌های پراکنده، فیلم بیشتر کند است و رابرت بروس (با بازی انگوس مک‌فادین) بیشتر وقت خود را صرف بهبودی از جراحاتش می‌کند. به دلیل فضای فیلم و این واقعیت که مک‌فادین نقش خود را در فیلم دلیر قلب مل گیبسون تکرار می‌کند، برخی رابرت بروس را "ادامه غیررسمی" فیلم برنده اسکار سال ۱۹۹۵ نامیده‌اند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

فیلمی که حول یکی از شخصیت‌های تاریخی نمادین اسکاتلند می‌چرخد، با کندی پیش می‌رود. برخی رابرت بروس را به عنوان دنباله غیررسمی فیلم دلیردل در سال ۱۹۹۵ معرفی کردند، نه فقط به این دلیل که مک‌فادین نقش رابرت بروس را تکرار می‌کند، همانطور که در حماسه مل گیبسون انجام داد. اما در حالی که دلیردل فیلمی پرهیجان و حماسی بود، اینجا ما با نگاهی درونی مواجه هستیم که با خشونت گاه به گاه و وحشیانه‌ای همراه است. بیشتر فیلم بر روند بهبودی رابرت تمرکز دارد، هم از نظر جسمی و هم روحی، زیرا او باید تعیین کند که آیا قدرت و اراده رهبری شورشی را دارد که تعداد و اعتقاد سربازان آن رو به کاهش است.فیلم توسط مکفادین هم نویسندگی و هم تهیه کنندگی شده است، اما با وجود بازی در نقش اصلی، بیشتر فیلم را در غار پنهان می شود یا در رختخواب بهبودی می یابد. و این به ضرر فیلم است. در عوض، ما با یک خانواده مواجه می شویم که می توانست در چند صحنه خلاصه شود، نه اینکه در بیشتر فیلم کش داده شود. حضور جارد هریس در نقش جان کامین گذرا است و روایت آنا هچینسون آزاردهنده است -- فقط لهجه اسکاتلندی ناهمگون او را برجسته می کند. با حضور فیلم «سلطان فراری» با بازی کریس پاین که همان موضوع را به صورت سرگرم کننده تری پوشش می دهد، دشوار است بگوییم چرا این روایت ضعیف تر از داستان رابرت بروس را انتخاب می کنید.