بیورلی هیلز نینجا

در فیلم بیورلی هیلز نینجا، یک صندوق به ساحل می‌رسد و توسط گروهی از نینجا‌ها پیدا می‌شود. داخل صندوق یک نوزاد است. نوزاد توسط نینجا‌ها به فرزندی گرفته می‌شود، بزرگ می‌شود و با دیگر نینجا‌های جوان آموزش می‌بیند. نام او هارو (کریس فاری) است و جثه بزرگ و دست و پا چلفتی بودنش او را به بدترین نینجای در حال آموزش تبدیل می‌کند. وقتی نینجا‌های دیگر به ماموریتی می‌روند، هارو تنها می‌ماند. زنی به نام سالی جونز (نیکولت شرایدن) وارد معبد می‌شود و درخواست کمک می‌کند تا بفهمید شوهرش در پشت سرش مشغول چه فعالیت‌های خلافکاری است. هارو قبول می‌کند به او کمک کند و به زودی متوجه می‌شود که شوهر سالی و محافظش در یک باند جعل اسکناس هستند. هارو نمی‌تواند قبل از ترک جزیره به سالی در این باره بگوید، و بنابراین هارو، با تنها یک دفترچه کبریت از یک هتل بیورلی هیلز به عنوان راهنما، تصمیم می‌گیرد از اقیانوس عبور کند و به بیورلی هیلز برود تا به کمک به سالی ادامه دهد. گوبِی، برادرخوانده هارو، مخفیانه فرستاده می‌شود تا هارو را دنبال کند و مطمئن شود که او بیش از حد درگیر ماجرا نمی‌شود. وقتی هارو به بیورلی هیلز می‌رسد، یک شاگرد مشتاق (کریس راک)، یک مهماندار، را پیدا می‌کند که می‌خواهد زیر نظر او آموزش ببیند، و به زودی متوجه می‌شود که سالی آن کسی نیست که ادعا می‌کند. در حالی که هارو خلافکاران را تعقیب می‌کند و از یک فاجعه به فاجعه دیگر می‌رود، باید راهی برای از هم پاشیدن باند جعل اسکناس پیدا کند قبل از اینکه افراد بیشتری، از جمله "سالی"، آسیب ببینند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد کمدی‌های اسلپ‌استیک مثل بیورلی هیلز نینجا صحبت کنند. چه چیزی در کمدی‌هایی که ریشه در دست‌وپاچلفتی دارند و منجر به افتادن افراد و اشیا می‌شوند، جذاب است؟
• کریس فرلی در کمدی چه چیزی دارد که آن را به فیلمی منحصر به خودش تبدیل می‌کند؟ آیا بازیگران دیگری هم هستند که سبک امضای منحصر به فرد خود را داشته باشند و به همین دلیل فیلم‌هایشان خاص و منحصربه‌فرد باشد؟
• تفاوت میان کمدی اسلپ‌استیک و خشونت واقعی چیست؟ آیا خشونت واقعی می‌تواند خنده‌دار باشد؟ چرا بله یا خیر؟

والدین باید بدانند که بیورلی هیلز نینجا فیلمی کمدی و رزمی محصول ۱۹۹۷ است که در آن کریس فارلی در نقش یک نینجای دست و پا چلفتی ظاهر می‌شود که باید یک باند جعل اسکناس را متوقف کند. در این فیلم صحنه‌های زیادی از افتادن و برخورد با افراد و اشیا به صورت کمدی وجود دارد. همچنین صحنه‌هایی از مشت و لگد زدن، مبارزه با اسلحه و مسلسل، و صحنه‌ای که یک مرد قبل از افتادن از روی پل مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد و کشته می‌شود، وجود دارد. برخی از جوک‌ها حول اصطلاحات جنسی می‌چرخند (که در فیلم به آن اشاره می‌شود) و شخصیت فارلی به شوخی در مورد یک استاد و دو گیشای ۱۸ ساله صحبت می‌کند. در یک باشگاه استریپ، شخصیت فارلی تحت تاثیر اندام یکی از رقاصان قرار می‌گیرد که بعدا سینه‌های خود را به او نشان می‌دهد (که نشان داده نمی‌شود). در فیلم گاهی الفاظ زشت و ناسزاهایی مانند "a--hole" و "bulls--t" استفاده می‌شود. همچنین تبلیغاتی از محصولات بودوایزر در فیلم وجود دارد. در فیلم برخی از کلیشه‌ها در مورد افراد چاق وجود دارد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

برخی از کمدی‌ها نجات‌ناپذیرند، فارغ از استعدادهای درگیر در آن، و فیلم «نینجای بورلی هیلز» یکی از این موارد است. این آخرین فیلمی بود که در زمان حیات کریس فرلی اکران شد، و در حالی که کسی انتظار نداشته باشد فیلمی با بازی او چیزی جز حماقت محض و افتادن‌های مکرر باشد، استعداد او نتوانست داستانی احمقانه و بسیار سطحی را نجات دهد. تکیه بیش از حد بر استعداد فرلی در ۳۰ دقیقه اول فیلم خسته‌کننده می‌شود، چرا که هر صحنه اساساً بهانه‌ای است برای اینکه او چیزها را واژگون کند، زمین بخورد، و در آنتی‌هایی شرکت کند که او را به یکی از ستارگان واقعی کمدی دهه ۹۰ تبدیل کرد، در برنامه «شنبه شب زنده» و فراتر از آن.این فیلم بدون لحظات خنده‌دار واقعی نیست که فراتر از شوخی‌های «مرد بزرگ افتاد و صدا کرد بوم» است. وقتی فارلی شخصیت میدل‌وسترن خود را به نمایش می‌گذارد و به عنوان چت والترز پرحرف و پرحرف ظاهر می‌شود، صدایش و رفتارهایش به اندازه شخصیت مت «ون دان بای ریور» فولی در شنبه شب زنده، یا نقش کوتاهش به عنوان راننده اتوبوس در بیلی مدیسون خنده‌دار است. متاسفانه، فارلی لحظات کافی مثل این را نداشت تا فراتر از دست و پا چلفتی بودن و استعاره‌های جنسی تکراری برود. نتیجه، یک داستان مسخره است که با یک خط داستانی کلیشه‌ای حفظ می‌شود و حداقل ۳۰ دقیقه قبل از پایان فیلم، جذابیت خود را از دست می‌دهد.