حومه شهر

در سابربیکان، در دهه 1950، گاردنر لاج (مت دیمون) با خانواده‌اش در محله‌ای حومه‌ای و کاملا سفیدپوست زندگی می‌کند. سپس خانواده دوست‌داشتنی آفریقایی-آمریکایی مایرز در نزدیکی آنها نقل مکان می‌کنند، و پسر گاردنر، نیکی (نوآ جوپ)، با پسر آنها، اندی (تونی اسپینوسا) دوست می‌شود. در همین حال، دو مرد (گلن فلاشلر و الکس هاسل) به خانه لاج‌ها نفوذ می‌کنند و از کلروفورم برای آرام کردن همسر معلولش، رز (جولیان مور)، خواهر دوقلویش، مارگارت (همچنین مور)، و نیکی استفاده می‌کنند. سرنخ‌ها به سرعت نشان می‌دهند که گاردنر و مارگارت خودشان این اوباش را استخدام کرده‌اند تا رز را از سر راه بردارند، و وقتی بازرس بیمه (اسکار آیزاک) می‌رسد، اوضاع وخیم‌تر می‌شود. در همین حال، همسایگان سفیدپوست شروع به ترساندن خانواده مایرز کرده‌اند، با ایجاد سر و صدا، پرتاب اشیا، و در نهایت خرابکاری در خانه آنها. آیا می‌توان نظم را به سابربیکان بازگرداند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در سابربیکن صحبت کنند. نقش نژاد و نژادپرستی در آن چیست؟ پیام آن چیست؟ تاثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• فیلم نژادپرستی را چگونه به تصویر می‌کشد؟ چگونه با نحوه‌ی برخورد فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی دیگر با این موضوع مقایسه می‌شود؟
• در این فیلم صحنه‌های جنسی چگونه به تصویر کشیده شده‌اند؟ آیا بر پایه عشق و اعتماد به نظر می‌رسند؟ والدین، با نوجوانان خود در مورد ارزش‌های خود در مورد روابط و مسائل جنسی صحبت کنید.
• سبک کمدی سیاه چیست؟ چگونه این فیلم با این تعریف مطابقت دارد؟

والدین باید بدانند که سابربیکن یک کمدی تاریک و خشونت‌آمیز است — تقریبا — در مورد شرارت‌هایی که می‌تواند در یک جامعه سفیدپوست رخ دهد. این فیلم به کارگردانی جرج کلونی، از فیلمنامه‌ای از جوئل و اتان کوئن اقتباس شده و تصویری صریح و خشن از نژادپرستی را به تصویر می‌کشد. همچنین در این فیلم از سلاح‌های مختلفی استفاده می‌شود: بسیاری از شخصیت‌ها کشته می‌شوند، و صحنه‌های خنجون زدن، مبارزه، کتک زدن با اشیاء تیز، خفه کردن، تصادف ماشین، انفجار و مسمومیت وجود دارد. در چند صحنه یک کودک در خطر است (او فریاد می‌زند و گریه می‌کند)، یک شخصیت خفه می‌شود و زنان و کودکان بیهوش می‌شوند. لکه‌های خون نشان داده می‌شود. یک خانه تخریب می‌شود و یک ماشین به آتش کشیده می‌شود. زبان فیلم تند است و از کلمات "ف--ک"، "ش--ت"، "N" و "a--hole" و موارد دیگر استفاده می‌شود. یک کودک با یک موقعیت جنسی مواجه می‌شود: مردی در حال ضربه زدن به پشت یک زن است و هر دو شلوارشان را پایین کشیده‌اند (هیچ قسمت حساسی از بدن نشان داده نمی‌شود). در این فیلم نوشیدن الکل در برخی صحنه‌ها وجود دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این فیلم کمدی سیاه ناکام، که از فیلمنامه‌ای قدیمی از برادران کوئن الهام گرفته شده، ترکیبی گیج‌کننده و نامناسب از هیجانات ناخوشایند و نقدهای اجتماعی دست‌وپا شکسته و تلخ است. تنها ارزش مثبت Suburbicon، که کارگردانی آن را جرج کلونی بر عهده داشته، نمایش نژادپرستی به عنوان امری زشت و زننده است؛ در این مورد، فیلم صریح‌تر از فیلم‌های ظریف‌تری مثل مارشال یا سلما عمل می‌کند. از طرف دیگر، این واقعیت که شخصیت‌های آفریقایی-آمریکایی تنها افراد خوب در فیلم (به جز نیک، جوان سفیدپوست) هستند، بسیار آشکار و چندان مفید نیست.درباره خط داستانی قتل، باید بگویم که بی‌مزه است و بر روی شخصیت‌های جامعه‌ستیز بدون مرکز اخلاقی تمرکز دارد. عدم عشق و محافظت بزرگسالان از پسر جوان شوک‌آور و تقریباً آزاردهنده است. به سادگی راهی برای اهمیت دادن به این شخصیت‌ها یا نتیجه‌گیری آن‌ها وجود ندارد. دو خط داستانی فیلم به صورت موقت و نامناسب در پایان با هم ملاقات می‌کنند، اما بدون هیچ نتیجه‌ای. کلونی قبلاً فیلم‌های بدی را کارگردانی کرده است (مثل Leatherheads و The Monuments Men)، اما هیچ‌کدام به این بدی نبوده‌اند. شاید آن فیلمنامه برادران کوئن – که توسط کلونی و گرنت هسلو بازنویسی شد – باید رها می‌شد.