گمشده در فضا

خطر! نیروی فضایی جهانی متحد، پروفسور جان رابینسون (ویلیام هارت) و خانواده‌اش را برای استعمار یک سیاره دوردست به فضا می‌فرستد. پروفسور رابینسون آنقدر درگیر ماموریت است که وقت زیادی را با فرزندانش نمی‌گذراند، که این موضوع باعث ناراحتی پسرش ویل، یک نابغه جوان علوم، می‌شود. وقتی تروریست دکتر زکریا اسمیت (گری الدمن) ماموریت را خراب می‌کند، مشتری ۲ به گوشه‌ای ناشناخته از جهان فرستاده می‌شود. بعد از مواجهه با یک سفینه فضایی پر از عنکبوت‌های غول‌پیکر گوشتخوار، آنها در سیاره‌ای سقوط می‌کنند که زمان در آن دچار اختلال است. این اختلال توسط یک ماشین زمان اختراع شده توسط یک ویل رابینسون بزرگسال تلخ و ناراضی ایجاد شده است که در این واقعیت، تنها بازمانده ماموریت خانواده است. دکتر اسمیت، که به یک موجود عنکبوتی جهش یافته، قصد دارد از این ماشین برای حمله به زمین استفاده کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد بازسازی فیلم‌ها و نوستالژی صحبت کنند. چرا فیلمی بسازیم که اساساً یک برنامه تلویزیونی محبوب را بازسازی می‌کند، در زمانی که بسیاری از والدین امروزی در کودکی آن را تماشا می‌کردند؟ آیا فکر می‌کنید سخت‌تر یا آسان‌تر از خلق شخصیت‌های جدید، تم‌های جدید و داستان‌های جدید است؟ آیا در بازسازی یک فیلم یا مجموعه تلویزیونی محبوب سابق، عنصری از ایمنی وجود دارد؟

والدین باید بدانند که کودکان شاهد انفجار سفینه‌های فضایی و از بین رفتن عنکبوت‌های فضایی با اسلحه‌های لیزری خواهند بود. دکتر اسمیت که به موجودی انسان-عنکبوت تبدیل شده، توسط فرزند خود مورد حمله قرار می‌گیرد. همچنین الفاظ و صحنه‌های جنسی ملایم و کنایه‌های جنسی بین دو شخصیت وجود دارد. ویل رابینسون، با هوش و دانش علمی گسترده خود، اغلب خانواده را از خطر نجات می‌دهد و ممکن است علاقه‌ای به کامپیوتر و رباتیک ایجاد کند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

جلوه‌های ویژه تاثیرگذار و هیجان‌انگیز هستند، اما نمی‌توانند از پس داستانی آشفته و شخصیت‌هایی برنیایند که نتوانسته‌اند بیننده را درگیر کنند. با وجود بازیگران سرشناس، عنکبوت‌های فضایی مهاجم، سیاره‌هایی که خود را نابود می‌کنند، و جلوه‌های ویژه مدرن، این بازسازی پرهزینه از مجموعه تلویزیونی احمقانه دهه ۱۹۶۰ می‌بایست سرگرم‌کننده می‌بود. متاسفانه فضای تاریک فیلم شوخ‌طبعی و ماجراجویی را از بین می‌برد. تقریبا هر جنبه‌ای از گمشدگان در فضا، از خشم پنی به خاطر مجبور شدن به ترک زمین، تا سیاره‌های خشک و سفینه‌های متروکه، بر این رویکرد خشن تاکید دارد. لحن تاریک فیلم با رویارویی با ویلِ بزرگتر به اوج می‌رسد. بدون هیجان‌انگیزی شاد و سرزنده حماسه‌های فضایی مانند جنگ ستارگان، این مضامین تاریک تنهایی، مرگ، و رها شدن ممکن است بینندگان را افسرده‌تر از آن‌چه که سرگرم‌شان کرده باشد، رها کند.با این حال، در میان این بدبختی، برخی نقاط روشن وجود دارد. گری اولدمن به عنوان دکتر اسمیت، نمایشی دلپذیر و خودپسندانه ارائه می‌دهد، و شنیدن صدای دیک تافلد (صدای ربات در مجموعه اصلی) که دوباره فریاد می‌زند "خطر، ویل رابینسون!" سرگرم‌کننده است. با این حال، احتمالاً فقط طرفداران علمی-تخیلی از این فیلم لذت خواهند برد.