کشتار با اره برقی در تگزاس

در فیلم تگزاس چن‌ساو ماساکر، لیلا، ملودی، دانته و روت چهار جوانی هستند که می‌خواهند آستین را ترک کنند و رستوران‌ها و گالری‌های هنری خودشان را در یک شهر ارواح کوچک در تگزاس افتتاح کنند. آنها امیدوارند این شهر را احیا کنند، ویژگی‌های آن را حفظ کنند و سرمایه‌گذاری را تشویق نمایند. اما وقتی به هارلو می‌رسند، به زودی متوجه می‌شوند که این شهر تا چه حد متروک شده است و چیزی جز اهالی بدبین، پلیس‌های مشکوک و مکانیک‌های مسلح ندارد. این گروه ناامید نشده و سعی می‌کنند قبل از رسیدن اتوبوسی پر از سرمایه‌گذاران احتمالی، هرچه می‌توانند شهر را زیباتر کنند. بالای یک یتیم‌خانه ظاهراً متروکه، پرچم کنفدراسیونی رنگ‌پریده و پاره‌پاره را بر روی یک میله پرچم می‌بینند و بلافاصله داخل می‌شوند تا آن را پایین بیاورند. با شوک و تعجب، متوجه می‌شوند که ساختمان هنوز توسط جینی، زنی مسن که یتیم‌خانه را اداره می‌کرد و ادعا می‌کند از فروش ملک خود بی‌اطلاع بوده، اشغال شده است. جینی در این ساختمان با یک فرد مرموز و تهدیدآمیز زندگی می‌کند، یکی از یتیم‌های او که اکنون پیر شده و هنوز تحت مراقبت اوست. وقتی پلیس برای اسکورت جینی از ساختمان می‌رسد، او دچار حمله قلبی می‌شود و در مسیر بیمارستان در آمبولانس جان می‌دهد. یتیم، با دیدن مرگ جینی، به یک قتل‌عام وحشیانه دست می‌زند. او کسی نیست جز قاتل زنجیره‌ای معروف، چرم‌چهره (با بازی مارک برنهم)، که قتل‌های سریالی او در سال ۱۹۷۳ به یک افسانه وحشتناک در منطقه تبدیل شده و موضوع مستندهای جنایی واقعی در تلویزیون است. در حالی که چرم‌چهره در سوگ مرگ جینی است، بازگشته و مصمم است تا از این تازه‌واردان هارلو انتقام بگیرد.

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد فیلم‌های ترسناکی مثل بازسازی/ادامه‌ی فیلم «جنایات تگزاس» صحبت کنند. چرا فکر می‌کنید فیلم‌هایی که مرگ‌های خشونت‌آمیز، خونین و دلخراش را به تصویر می‌کشند، جذابیت دارند؟ این فیلم چگونه با دیگر فیلم‌های ترسناکی که دیده‌اید، شباهت و تفاوت دارد؟»
• «این فیلم چگونه به موضوعات جدی مانند تیراندازی در مدارس و اختلافات دیدگاه‌های جهان‌بینی بین مردم شهری و روستایی می‌پردازد؟»
• «آیا نسخه اصلی را دیده‌اید؟ اگر بله، نظرتان در مورد مقایسه این دو چیست؟ و اگر نه، آیا قصد تماشای آن را دارید؟»

والدین باید بدانند که فیلم «جنایت‌های تگزاس با اره برقی» بازسازی و دنباله‌ای بر فیلم ترسناک کلاسیک سال ۱۹۷۴ است. در این فیلم، چهار جوان زندگی شهری خود را رها می‌کنند تا امیدوارند شهر ارواح در تگزاس روستایی را احیا کنند، اما خشم شخصیت «چهره‌چرمی» را برمی‌انگیزند. به‌طور قابل‌پیش‌بینی، این فیلم خشونت‌آمیز، دل‌خراش، خونین و پر از صحنه‌های وحشتناک است و شامل قتل‌های وحشتناکی با اره برقی و سایر ابزار است. یکی از شخصیت‌های اصلی، بازمانده تیراندازی در مدرسه است و زخمی زیر شانه او دیده می‌شود؛ فلش‌بک‌های کوتاهی از تلاش او برای زنده ماندن در میان همکلاسی‌های مرده یا در حال مرگش نشان داده می‌شود. شاید به‌طور غیرمنتظره‌ای، این موضوع به‌صورت متفکرانه‌ای پرداخته می‌شود و برای ایجاد لحظه‌ای از همدردی مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر اره برقی، شخصیت‌ها از اسلحه و تفنگ نیز استفاده می‌کنند. صورت یک فرد مرده پوست‌کنده می‌شود. سر یکی از شخصیت‌ها با یک تانک اکسیژن به‌طور مکرر مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرد. الفاظ زشت و تند در سراسر فیلم شنیده می‌شود، از جمله کلمه «لعنتی». یکی از شخصیت‌ها از واژه «سیاه‌پوستان» استفاده می‌کند. سیگار کشیدن و مصرف الکل در یک مهمانی نیز در فیلم وجود دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

این یک بازسازی/ادامه‌ی خوب و گاهی اندیشمندانه است که خون، خشونت و ترس اجباری را برای خشنودی طرفداران پرشور حفظ می‌کند. این نسخه از کشتار با اره برقی تگزاس تقریباً ۵۰ سال بعد از فیلم اصلی اتفاق می‌افتد، و خشم لترفیس توسط افرادی با نیت‌های خوب و سرمایه‌دار، رستوران‌داران و صاحبان گالری هنری حدوداً ۲۰ ساله‌ای احیا می‌شود که سعی در احیای هارلو دارند، شهری که تقریباً به دلیل قتل‌های وحشتناک دهه ۷۰ که موضوع مستندهای جنایی واقعی شده‌اند، رها شده است. در این فیلم طنز و تنش آشکاری وجود دارد که معمولاً در تعامل جوانان شهری و ارزش‌های مترقی آنها با افراد محلی محتاط و با تفکرات لیبرترین در فیلم‌هایی از این دست اتفاق می‌افتد، اما فیلم موفق می‌شود میزان قابل توجهی از همدردی را بین شخصیت‌هایی که در دو سوی طیف اجتماعی-سیاسی قرار دارند، منتقل کند. این موضوع به‌ویژه در صحنه‌ای بین یک مکانیک محلی عاشق اسلحه و یکی از شخصیت‌های اصلی، بازمانده نوجوانی که در تیراندازی مدرسه جان سالم به در برده است، قابل توجه است. این صحنه احتمالاً برای بسیاری از بینندگان طنین‌انداز خواهد بود، حداقل به اندازه صحنه‌هایی که قربانیان به صورت عمودی و افقی نصف می‌شوند.صحنه‌ای بسیار خنده‌دار در مورد تلفن‌های هوشمند وجود دارد که همین را بگوییم و بس. در غیر این صورت، با وجود اینکه این فیلم در برخی مواقع می‌تواند خوب باشد، همچنان در کلیشه‌ها و قراردادهای فیلم‌های ترسناک دست و پا می‌زند. به‌خصوص پایان فیلم ناامیدکننده است، زیرا از فرمول تکراری پیروی می‌کند و به نظر می‌رسد تنها به عنوان راهی برای ارائه یک اشاره نه‌چندان ظریف به احتمال وجود دنباله‌ای برای فیلم، عمل می‌کند. با این حال، اگر علاقه اصلی شما دیدن یک آدم‌کش روانی با اره‌برقی است که دست به کشتار می‌زند، گزینه‌های بدتری هم وجود دارند.