ترافیک

در فیلم ترافیک، بریا (با بازی پائولا پاتون) خبرنگار ساکرامنتو، در روز تولدش، توسط یکی از همکارانش از یک خبر مهم جا می‌ماند. خوشبختانه، دوست‌پسرش جان (با بازی عمر اپس) برنامه‌های بزرگی دارد. او برای بریا یک ماشین کلاسیک ساخته و یک آخر هفته رمانتیک در عمارت دورافتاده‌ای که متعلق به دوستش دارن (با بازی لاز آلونسو) است، ترتیب داده است؛ جایی که جان امیدوار است به بریا پیشنهاد ازدواج بدهد. متاسفانه، در راه، آن‌ها توسط یک گروه موتورسوار که زنی مشکوک (با بازی دون اولیوری) را با خود می‌کشند، مورد حمله قرار می‌گیرند. بعدا در عمارت، همه چیز خوب پیش می‌رود، اما بعد دارن به طور غیرمنتظره‌ای با دوست‌دخترش (با بازی روزلین سانچز) ظاهر می‌شود. و بعد آن‌ها متوجه می‌شوند که یک تلفن مرموز به طور اتفاقی وارد کیف بریا شده است؛ تلفنی که تاریخچه وحشتناکی از قاچاق جنسی در آن منطقه را فاش می‌کند. اما قبل از هر اقدامی، قاچاقچیان در خانه ظاهر می‌شوند و تلفن را می‌خواهند. و آن‌ها برای محافظت از تجارت شیطانی‌شان از هیچ کاری دریغ نمی‌کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم ترافیک صحبت کنند. آیا تصاویر به نظر طراحی شده‌اند تا سرگرم کنند یا هشدار دهند؟ تاثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• در این فیلم چه چیزی در مورد قاچاق انسان یاد گرفتید؟ آیا فیلم راه‌حل یا ایده‌ای ارائه می‌دهد؟
• چه ارزش‌هایی در صحنه‌های جنسی فیلم بین زوج عاشقانه القا می‌شود؟
• چگونه فیلم مصرف الکل و مواد مخدر را به تصویر می‌کشد، به‌خصوص در مورد دارن؟ آیا این موارد بزرگنمایی می‌شوند؟ آیا عواقبی وجود دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• در یکی از صحنه‌ها، شخصیتی مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد. او چگونه با آزاردهندگان برخورد می‌کند؟

والدین باید بدانند که ترافیک یک فیلم هیجان‌انگیز در مورد زوجی (پائولا پاتون، عمر اپس) است که در طول یک آخر هفته رمانتیک، با یک حلقه قاچاق انسان روبرو می‌شوند. این فیلم فوق‌العنت‌العاده خشونت‌آمیز است و بخش زیادی از این خشونت علیه زنان است. انتظار دیدن تصاویر ناراحت‌کننده‌ای از قربانیان سوءاستفاده را داشته باشید که با کثافت، کبودی و خون پوشانده شده‌اند؛ شخصیت‌ها نیز مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرند، کشته می‌شوند، کتک می‌خورند و با چاقو مجروح می‌شوند. زوج اصلی فیلم یکدیگر را می‌بوسند و لمس می‌کنند؛ قطعاً رابطه جنسی در فیلم وجود دارد، اما برهنگی آشکاری به جز نگاهی گذرا به پشت بدن برهنه وجود ندارد. یکی از شخصیت‌های فرعی زن را به عنوان یک شیء می‌بیند، و در فیلم کنایه و برخی لباس‌های آشکار (یا عدم وجود آن) وجود دارد. زبان تند و تیز و مکرر شامل کلمات لعنتی، آشغال، احمق و موارد بیشتر است. یکی از شخصیت‌های فرعی کوکائین را استنشاق می‌کند و از بطری‌های الکل می‌نوشد؛ نوشیدن الکل در جمع نیز نشان داده می‌شود. این فیلم به وضوح سعی در قهرمان‌سازی یک شخصیت زن قوی و ارسال پیامی در مورد شرارت قاچاق انسان دارد، اما به بدی ساخته شده است و انگیزه‌های آن قابل تردید است. برای آگاهی از فیلم‌های بیشتر در این سبک، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

با اینکه ممکن است نیت خیری در پس این فیلم وجود داشته باشد، اما در نهایت اثری بی‌اثر، ناخوشایند و تقریباً توهین‌آمیز است؛ یک تریلر خشن که در انتقال پیام‌های جدی خود ناکام می‌ماند. اول از همه، فیلم ترافیک ساخته دیون تیلور شامل شخصیت‌ها و موقعیت‌هایی است که شباهتی به زندگی واقعی ندارند؛ آدم‌ها به طرز گیج‌کننده‌ای رفتار می‌کنند، ظاهراً فقط برای پیشبرد داستان. (کار گزارشگری روزنامه‌نگاری بریا به‌خصوص غیرواقعی به نظر می‌رسد.) و وقتی تنش شروع می‌شود، شخصیت‌ها شروع به انجام اشتباهات معمول ژانر وحشت/تریلر می‌کنند که همیشه آزاردهنده است. در نهایت، به نظر می‌رسد فیلم اهمیتی به هیچ‌یک از این شخصیت‌ها نمی‌دهد.فیلم شرورهای کلیشه‌ای دارد، با یک رهبر طاس و خبیث و چند اوباش ریش‌دار موتورسوار که از هم متمایز نیستند؛ اگر یکی از آن‌ها توسط قهرمان داستان کشته شود، اهمیتی ندارد. یک «غافلگیری» وجود دارد که هم احمقانه است و هم قابل پیش‌بینی، و در نهایت، مثل یکی از فیلم‌های به‌اصطلاح ژانر «پورنو شکنجه»، به نمایش ظالمانه زنان نزدیک می‌شود -- تصاویر زنان با لباس‌های کم و کثیف و خون‌آلود، مرز باریکی بین جذاب و نفرت‌انگیز است. در نهایت، فیلم با چند عنوان و حقایق مختصری در مورد قاچاق انسان به پایان می‌رسد، انگار که می‌خواهد خود را از محتوای زشت و شرم‌آوری که به‌عنوان «سرگرمی» نشان داده، جدا کند و بالاتر از آن قرار بگیرد.