ورود

در فیلم «وارد شو» (Furie در زبان فرانسوی)، پل دالیو (استفان کایارد) و همسرش، کلویی (آداما نیانه)، پس از تعطیلاتی دو ماهه با پسر کوچک‌شان به خانه‌شان برمی‌گردند. سابین (ماری بورین)، پرستار بچه‌شان، به همراه همسر عضلانی‌اش، اریک (هوبِرت دِلاتر)، در خانه مانده‌اند و حاضر به ترک آن نیستند و ادعا می‌کنند که حالا خانه متعلق به آن‌هاست. پلیس تأیید می‌کند که اسناد و مدارکی که به سابین و اریک اجازه پرداخت صورتحساب‌های خانه را می‌دهد، به معنی وجود یک «قرارداد» است و آن‌ها مستأجران قانونی محسوب می‌شوند. تنش‌ها بین کلویی و پل از قبل وجود داشته، چون کلویی رابطه‌ی نامشروع داشته و پل سعی در بخشیدن او دارد، بنابراین پل آمادگی مواجهه با این چالش جدید را ندارد، به‌خصوص که او سیاه‌پوست است و اشغال‌کنندگان خانه سفیدپوست. پلیس پل را دستبند می‌زند وقتی ادعا می‌کند که خانه متعلق به اوست. وقتی دادگاه علیه صاحبان خانه حکم می‌دهد، آن‌ها به یک پارک تریلر نقل مکان می‌کنند که توسط میکِی (پل هامی)، یک اوباش الکلی، اداره می‌شود. اوضاع خیلی زود از بد به بدتر می‌رسد.

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد پیش‌فرض فیلم "ورود" صحبت کنند. آیا این موضوع واقع‌گرایانه است؟ دیدگاه فیلم در مورد دولت و قانون چیست؟ سرنخ‌های موجود در این زمینه کدام‌اند؟»
• «این فیلم ترسناک را در مقایسه با سایر فیلم‌های ترسناکی که دیده‌اید، چگونه ارزیابی می‌کنید؟»
• «میکی، که از خشونت لذت می‌برد، تلاش می‌کند پل، مردی کمتر تهاجمی، را به سمت خشونت سوق دهد. آیا این موضوع را که پل فقط در مواقعی که میکی به او حمله می‌کند به خشونت متوسل می‌شود، ironیک می‌دانید؟ به نظرتان فیلم چه کسی را به عنوان قهرمان معرفی می‌کند؟»

والدین باید بدانند که «وارد شو» (فری) فیلمی ترسناک فرانسوی با زیرنویس انگلیسی است که به‌عنوان نقد اجتماعی، به‌شدت خشونت‌آمیز و بر اساس داستانی واقعی ساخته شده است. خانواده‌ای از طبقه متوسط پس از بازگشت از تعطیلات دو ماهه به خانه بزرگ و دربسته خود، متوجه می‌شوند که پرستار بچه و همسرش قفل‌ها را تغییر داده‌اند و حاضر به ترک خانه نیستند. نه پلیس و نه سیستم قضایی کمکی نمی‌کنند، و در نتیجه، اتفاقاتی خونین و مرگبار رخ می‌دهد، از جمله تخریب اموال، آتش‌سوزی، کتک‌کاری سه به یک، شکنجه و قتل به‌صورت گرافیکی نمایش داده می‌شود. برهنگی کامل و نیمه‌برهنگی زنانه به تصویر کشیده شده است، یک زوج رابطه جنسی دارند، سکس دهانی تلاش می‌شود و یک تجاوز خنثی می‌شود. مصرف مواد مخدر و الکل به‌طور گسترده‌ای نشان داده می‌شود. الفاظی مانند «لعنتی»، «کثافت»، «احمق»، «بی‌عرضه»، «پیس»، «پیچ»، «بی‌غیرت»، «خر»، «خراب» و «فاگ» در فیلم به کار رفته است. بیست دقیقه پایانی فیلم، یک کابوس طولانی از خشونت‌های بسیار وحشتناک است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

این فیلم، اثری منحصر به فرد، نفرت‌انگیز و توهین‌آمیز در ژانر سینمای استثمارگرایانه خشونت‌آمیز است که هیچ ارزش مثبتی ندارد. استفاده از عنوانی مشابه با فیلم «برو بیرون» جوردن پیل، که درباره نژادپرستی است، به نظر بی‌اعتمادانه، توهین‌آمیز و استثمارگرایانه می‌رسد. ادعای «بر اساس یک داستان واقعی» مبهم است، که البته شاید بهتر باشد، زیرا هیچ چیز در فیلم «برو تو» نه باورپذیر است و نه خوب. اگر دزدان خانه «مستأجر» هستند، پس چقدر اجاره می‌دهند و اجاره‌شان چه زمانی تمام می‌شود؟ چرا قانون مانع پل می‌شود تا لباس‌هایش و پرنده خانگی‌اش را برگرداند؟ پل هر بار که با یک کارمند دولت صحبت می‌کند، که ممکن است در غیر این صورت تمایل به کمک داشته باشد، خشمگین می‌شود. و وقتی احمق‌ها به او می‌گویند که خودش انتخاب کرده قربانی باشد، مثل یک بچه چهار ساله که به او فحش داده‌اند، عصبانی می‌شود.افرادی که در نهایت دست به اقدام می‌زنند، اوباش مست و بی‌آبرویی هستند که خشونت و سرگرمی را به‌طور یکسان می‌بینند، چیزی جز باتوم به سرشان احترام نمی‌گذارند و از مزایای مردسالاری سمی و مفهوم ساختگی قربانی‌شدن آگاهانه حمایت می‌کنند. اگر میکِی واقعاً آن‌طور که مردان باید باشند، بود، چرا باید نیاز به نوشیدن و مستی تمام روز، تجاوز به زنان و کتک زدن مردان بی‌دفاع داشته باشد؟ با این حال، تنها در پایان داستان، بعد از اینکه پل مجبور می‌شود به‌اندازه میکِی وحشی شود، حتی اگر فقط به‌عنوان دفاع از خود باشد، همسرش با او عشق‌بازی می‌کند. این فیلم بدبینانه و غیرمسئولانه، حسی خطرناک از احساس حق‌به‌جانبی را تأیید می‌کند: اینکه افرادی که مایل به گرفتن خشونت‌آمیز چیزی هستند که فکر می‌کنند مستحق آن هستند، حق انجام آن را دارند.