در اقیانوس با دیوید اتنبرو، زیست‌شناس و مجری برنامه‌های طبیعت، داستان‌های اقیانوس‌های جهان را روایت می‌کند. تصاویر زیبایی از زیر سطح آب را به نمایش می‌گذارد، اما همچنین تاثیر ویرانگر انسان‌ها بر اکوسیستم ظریف و شکننده‌ای را نشان می‌دهد که به حفظ حیات سیاره ما کمک می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد پیام مستند اقیانوس با دیوید اتنبرو صحبت کنند. به نظر شما این مستند چه می‌گوید؟ آیا پیام کلی آن بدبینانه است یا امیدوارکننده—یا ترکیبی از هر دو؟ برای کمک به حفاظت از سیاره چه کاری می‌توانید انجام دهید؟ چرا این کار باید یک تلاش گروهی باشد؟
• شما در مورد گونه‌های مختلف که برای زیستگاه خود به اقیانوس‌ها وابسته هستند، چه آموختید؟ چگونه ماهی‌ها و گیاهان مختلف بر یکدیگر تأثیر می‌گذارند و بر محیط زیست تأثیر می‌گذارند؟ چرا باید به زندگی در اقیانوس‌ها با دلسوزی نگاه کنیم؟
• سر دیوید اتنبورو به دلیل مستندهای طبیعت‌اش بسیار معروف است. آیا هیچ‌کدام از آثار دیگر او را دیده‌اید؟ اگر بله، چگونه آن‌ها را مقایسه می‌کنید؟ اگر نه، آیا پس از دیدن این فیلم احتمال بیشتری وجود دارد که فیلم دیگری از او را تماشا کنید؟ چرا؟

والدین باید بدانند که اقیانوس با دیوید اتنبرو یک مستند مهم در مورد زندگی گیاهان و جانوران در اقیانوس‌های سراسر جهان است. این مستند تا حدی به رفتار و تعاملات بین گونه‌ها می‌پردازد و تا حدودی فاش می‌کند که انسان‌ها چگونه اکوسیستم‌های ظریف زیر آب را نابود می‌کنند. برخی لحظات ناراحت‌کننده‌ای وجود دارد که واقعیت ویرانی ناشی از کشتی‌های صیادی را نشان می‌دهد؛ ماهی‌هایی را می‌بینید که در یک کشتی به دنبال هوا می‌گردند، و پرندگان و نهنگ‌های مرده به نمایش گذاشته می‌شوند، با جزئیاتی از جراحات. این مستند به زیبایی فیلمبرداری شده و جذاب است و پیامی مهم دارد، اما ممکن است برای کودکان کوچک‌تر ناراحت‌کننده باشد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این مستند تاثیرگذار که در نیمه دهه اقیانوس سازمان ملل منتشر شد، هم جشن است و هم هشدار و نشان دهنده یک فراخوان قوی برای ایجاد تغییر است. در مستند اقیانوس با دیوید آتنبرو، دوربین ها به سراسر جهان، از اسکاتلند تا باهاما، سفر می کنند و تنوع شگفت انگیز زندگی زیر آب را کشف می کنند. مستندهای آتنبرو به دلیل تصاویر خیره کننده شان معروف هستند و در اینجا دنیای زیر آب با زیبایی سینمایی به تصویر کشیده شده است، مانند فیلم های علمی تخیلی فرازمینی پر از رنگ و شگفتی، مانند خرچنگی که برای محافظت از خود از شقایق های دریایی به عنوان دستکش استفاده می کند که بسیار جالب است. اما به زودی لحن فیلم به وحشت آخرالزمانی تبدیل می شود، زیرا دوربین ها شبکه ها و زنجیرهایی را دنبال می کنند که توسط ترال های تجاری عظیم در کف اقیانوس کشیده می شوند. همه چیز در پی آن ها یا گرفتار می شود یا نابود می گردد، که به اندازه کافی ویرانگر است، اما وقتی به بینندگان گفته می شود که سه چهارم گونه های صید شده به عنوان زباله دور ریخته می شوند، تصویر حتی تاریک تر به نظر می رسد. آتنبرو به استعمارگری مدرن اشاره می کند، یعنی صید بیش از حد توسط کشورهای ثروتمند و گرسنگی جوامع ساحلی، اما همچنین به تلاش های کسانی که برای ایجاد تغییر تلاش می کنند، مانند پروژه احیای محیط زیست به رهبری ماهیگیران و بزرگان هاوایی، اشاره می کند. درست مانند تعادل ظریف اکوسیستم های اقیانوس، در اینجا نیز تعادلی بین اطلاعات وحشتناک و جرقه های امید وجود دارد. در حالی که در حال حاضر تنها ۳ درصد از اقیانوس های جهان واقعاً محافظت می شوند، اکثر کشورها توافق کرده اند که تا سال ۲۰۳۰ به افزایش این رقم به ۳۰ درصد کمک کنند. همانطور که آتنبرو می گوید، دانش برای ایجاد تغییر مهم است و فیلم هایی مانند این که به مشکلات اقیانوس ها و اثرات گسترده از دست دادن گونه های موجود در آن می پردازند، به حرکت دادن گفتگوها و اقدامات در مسیر درست کمک خواهند کرد.