گروه خلافکار

در OUTLAW POSSE، سال 1908 است و پس از سال‌ها زندگی مخفیانه، رئیس (ماریو ون پبلز) بازمی‌گردد تا گنجی از طلا را که به عنوان جبران خسارت برای بردگان سابق در نظر گرفته شده بود، پیدا کند. رئیس یک تیم را برای کمک جمع‌آوری می‌کند: چپ‌دست (جیک مَنلی)، کارسون (جان کارول لینچ)، ترسناک (دی.سی. یانگ فلای) و کوئینی (امبر رین اسمیت)، خواننده کاباره و دختر یک رفیق قدیمی که اصرار دارد همراه گروه بیاید. متاسفانه، شریک سابق رئیس، فرشته (ویلیام مپوتر)، هم به دنبال طلا و هم انتقام از دست دادن دستش است که رئیس را مقصر می‌داند. فرشته همسر پسر دور از دسترس رئیس، دکر (ماندلا ون پبلز) را ربوده و دکر را مجبور می‌کند تا به گروه پدرش بپیوندد تا همسرش را نجات دهد. طولی نمی‌کشد که رقبای قدیمی در یک رویارویی نهایی با هم روبرو می‌شوند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت گروه Outlaw Posse صحبت کنند. این موضوع چه حسی در شما ایجاد کرد؟ آیا هیجان‌انگیز بود؟ شوک‌آور؟ فیلم برای رسیدن به این تاثیر چه چیزی را نشان داد یا نشان نداد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• دربارهٔ ژانر وسترن چه چیزی جالب است؟ به چه صورت از گذشته برای روایت داستان‌های امروزی استفاده می‌کند؟
• آیا در فیلم به نمایش مثبت و متنوعی از شخصیت‌ها توجه کردید؟ در مورد کلیشه‌ها چه طور؟
• نظر شما در مورد ایده «بهشت کوچک» چیست؟ آیا ممکن است مکانی در دنیای امروز وجود داشته باشد که مردم از فرهنگ‌های مختلف در آن با هماهنگی زندگی کنند و به جای پول از سیستم مبادله استفاده کنند؟ چرا بله یا خیر؟
• چگونه مصرف الکل، سیگار کشیدن و مواد مخدر در این فیلم به تصویر کشیده شده است؟ آیا این اعمال را جذاب و فریبنده نشان می‌دهد؟ آیا پیامدهایی برای این اعمال وجود دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟

والدین باید بدانند که آوت‌لاو پوسه یک فیلم وسترن است که توسط ماریو فن پبلز نوشته و کارگردانی شده است. خشونت شامل تعداد زیادی اسلحه و تیراندازی، مرگ/قتل، زخم‌های خونین، خنجرزدن، ربوده شدن یک زن، زنی در زنجیر، انفجار، تهدید، شخصیت‌هایی که با اسلحه تهدید می‌شوند و موارد بیشتر است. برهنگی جزئی وجود دارد، با شخصیت‌های برهنه‌ای که از پهلو یا عمدتاً پوشیده دیده می‌شوند؛ زنی برهنه در رختخواب در آغوش مردی قرار می‌گیرد و گفتگوهای اغواگرانه‌ای وجود دارد. زبان شامل استفاده گاه‌به‌گاه از کلمات نامناسب و توهین‌آمیز است. یک شخصیت ویسکی می‌نوشد، نوشیدن در سالن‌ها رایج است، افراد سیگار می‌کشند و شخصیت‌ها مایعی می‌نوشند که توهم‌زا است. این فیلم کامل نیست، اما شامل اجراهای پرشور، بازیگران متنوع و بحث‌های فکری در مورد تاریخ از دیدگاه سیاه‌پوستان و بومیان آمریکا است. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر در این سبک، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

وسترن ماریو ون پبلز، به‌راستی، در همه‌جا پخش شده، اما انرژی فیلم‌های بِیِ سرزنده و پرجنب‌وجوشی دارد و میزبان چهره‌های آشنایی است که ظاهراً در نقش‌های کوچک و مکمل خود سرگرم‌کننده هستند. صحنه افتتاحیه گروه یاغی به‌تنهایی دیوانه‌کننده است، با سه کابوی (نیل مک‌دانف، کام جیگندت و ام. امت والش) که به شهر کوچکی می‌آیند؛ یک عمل نژادپرستانه آن‌ها را به رئیس قبیله‌ای معرفی می‌کند به طریقی که بعداً از آن پشیمان می‌شوند. آن صحنه اصلاً به نظر نمی‌رسد که به بقیه فیلم مرتبط باشد، اما لحن آن را مشخص می‌کند. در واقع، احساس می‌شود که نویسنده-کارگردان ون پبلز سعی کرده همه چیز را که به ذهنش رسیده در فیلم بگنجاند—اما به‌نوعی همه‌چیز سر جای خود قرار می‌گیرد. او یک حرفه‌ای قدیمی است و این دومین وسترن اوست، بعد از گروه یاغی در سال ۱۹۹۳، که به این فیلم مرتبط نیست.در این فیلم، دیالوگ‌های زیادی به دیدگاه‌های مترقی و تفسیر تاریخ نژادپرستی در آمریکا اختصاص داده شده است. ووپی گلدبرگ نقش واقعی Stagecoach Mary، اولین پستچی زن سیاه‌پوست را بازی می‌کند، که می‌گوید ترجیح می‌دهد در جمع زنان باشد. Spooky خود را همجنسگرا می‌داند؛ D.C. Young Fly، که در ابتدا در حال اجرای یک نمایش جادویی سیاه‌بازی است، در نقش خود اوقات خوشی دارد. و Amber Reign Smith، در نقش Queenie، معشوقه سابق رئیس، زنی سیاه‌پوست و قوی است که می‌داند چه می‌خواهد. علاوه بر این، اگر این درست باشد که فیلمی به خوبی شرور آن است، آنگاه Angel Mapother بسیار خوب است: او باهوش و با فرهنگ است، اما همچنین وحشی و کمی ترسناک است. خلاصه اینکه Outlaw Posse از نظر داستانی چیز جدیدی ندارد، اما لذت‌های کوچک زیادی را ارائه می‌دهد.