بازی

نیکلاس ون اورتون (مایکل داگلاس) یک بانکدار سرمایه‌گذاری ثروتمند است که به عنوان یک فرد تنها و خالی از احساسات، تلاش می‌کند تولد ۴۸ سالگی خود را نادیده بگیرد، چرا که اکنون در همان سنی است که پدرش در زمان خودکشی‌اش داشت. برادرش، کنراد (شان پن)، یک معتاد به مواد مخدر در حال ترک اعتیاد، هدیه تولد غیرمعمولی به او می‌دهد: دعوتنامه‌ای برای تجربه یک "بازی" غیرمعمول از طرف یک شرکت مرموز به نام خدمات تفریحات مصرف‌کننده، یا به اختصار CRS. در نهایت، کنجکاوی ون اورتون بر شک و تردیدش غلبه می‌کند و او با CRS ملاقات می‌کند، جایی که مجموعه‌ای از آزمایش‌های فیزیکی و روانی را انجام می‌دهد. این ملاقات منجر به وقوع یک سری رویدادهای وحشتناک می‌شود که مرز بین واقعیت و خیال را مبهم می‌کند، در حالی که ون اورتون تلاش می‌کند تا ماهیت واقعی CRS را درک کند و زندگی‌اش در هم می‌شکند. ون اورتون باید بفهمند که چه کسی پشت این "بازی" است و چرا به دنبال او هستند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تریلرهای روانشناختی صحبت کنند. چه پیچش‌های داستانی در این فیلم انتظار می‌رفت و در چه جهتی پیش رفت که پیش‌بینی نمی‌کردید؟
• تعلیق عدم باور به چه معناست و این مفهوم چگونه در داستان کلی این فیلم نقش دارد؟
• در این فیلم از صحنه‌های جنسی و خشونت‌آمیز چگونه استفاده شده است؟ آیا این صحنه‌ها برای پیشبرد داستان ضروری بودند؟ چرا بله یا خیر؟

والدین باید بدانند که فیلم «بازی» یک تریلر روانشناسانه محصول ۱۹۹۷ است با بازی مایکل داگلاس در نقش یک بانکدار سرمایه‌گذار ثروتمند که برادرش هدیه عجیبی به او می‌دهد: یک «بازی» زنده که به نظر خطرناک و مخرب می‌رسد. خودکشی یکی از موضوعات تکرارشونده فیلم است؛ تصویری دانه‌دانه از خودکشی پدر شخصیت اصلی با پریدن از روی بام وجود دارد و خود شخصیت اصلی هم اقدام به خودکشی می‌کند. در فیلم بارها از الفاظ رکیک استفاده می‌شود، از جمله «فاک» و «شیت». در یک اتاق هتل فیلمی با محتوای صریح جنسی پخش می‌شود و در آن اتاق کوکائین روی آینه و ده‌ها عکس پولاروید با محتوای جنسی وجود دارد. شخصیت اصلی بارها در خطر قرار می‌گیرد: راننده یک تاکسی او را از روی اسکله به داخل خلیج می‌اندازد، مزدورانی با مسلسل به دنبال او می‌افتند و او تا انتهای فیلم نمی‌داند واقعا چه اتفاقی در حال رخ دادن است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

در حالی که افراط‌های فیلم در برخی مواقع احمقانه به نظر می‌رسند، هیچکس نمی‌تواند انکار کند که این فیلم به طور کامل جذاب و سرگرم‌کننده است و با پیچش‌ها و چرخش‌های غیرمنتظره‌ای همراه است. وقتی «بازی» شروع می‌شود، اکشن بی‌امان، سرگیجه‌آور و جنون‌آمیز است و در دنیای این فیلم، مرزهای بین واقعیت و داستان آنقدر محو می‌شوند که هیچ چیز کاملا واقعی به نظر نمی‌رسد و در عین حال هیچ چیز غیرممکن هم به نظر نمی‌رسد.در حالی که برخی از طنزهای اجتماعی و پیام خودپسندانه در مورد معنای زندگی به خوبی از پس گذر زمان برنیامده‌اند، اما اکشن داستان خود به اندازه‌ای که مغز را به چالش می‌کشد، آدرنالین را هم به جریان می‌اندازد. در واقع، پرسش در مورد اینکه چگونه سناریوهای مختلف ممکن است توسط آن سازمان مرموز که وان اورتون را از صافی گذرانده، به انجام رسیده باشد، به اندازه خود بازی در فیلم، یک «بازی» است. به همین دلیل، این فیلمی است که به همان اندازه که برای برخی نفرت‌انگیز است، برای دیگران دوست‌داشتنی است، اما فارغ از هر نظری، «بازی» تجربه‌ای فراموش‌نشدنی است.