پدر بچه‌ام

در فیلم بابای بچه‌ام، سه دوست صمیمی به شیوه‌های متفاوتی واکنش نشان می‌دهند وقتی که دوست‌دخترهایشان بارداری خود را به آن‌ها اعلام می‌کنند. آیا پدر شدن باعث می‌شود که آن‌ها روش‌هایشان را تغییر دهند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد درس‌هایی که سه شخصیت اصلی در فیلم «پدران نوزاد من» آموختند، صحبت کنند. پدر شدن چگونه آنها را تغییر داد؟ چه نقاط قوتی از شخصیت خود را نشان دادند؟
• آیا نمایش هر یک از شخصیت‌ها برای شما مسئله‌ساز بود؟ آیا هر کدام از آن‌ها را به‌عنوان کلیشه‌ای می‌دانید؟ خطرات کلیشه‌سازی افراد چیست؟
• درباره برخی از زبان‌های به کار رفته در فیلم صحبت کنید. آیا ضروری به نظر می‌رسید یا اغراق‌آمیز؟ چه تاثیری بر فیلم داشت؟
• چگونه رابطه جنسی به تصویر کشیده شده است؟ آیا با محبت و احترام بوده است؟ والدین، با نوجوانان خود در مورد ارزش‌های خود در مورد رابطه جنسی و روابط صحبت کنید.

والدین باید بدانند که فیلم «پدر بچه من» یک کمدی درباره پدر شدن است که شامل صحنه‌های جنسی، توهین‌های نژادی و برخی کلیشه‌های مضر است. لونی (ادی گریفن)، دام (مایکل ایمپریولی) و جی (آنتونی اندرسون) سه دوست جوان هستند که متوجه می‌شوند قرار است پدر شوند. هر کدام به شیوه‌ای متفاوت واکنش نشان می‌دهند؛ یکی آماده و مشتاق، یکی بی‌تفاوت و دیگری مشتاق اما گیج. آنها با هم یاد می‌گیرند که پدران خوبی باشند، به خود و دیگران احترام بگذارند. پیام‌های قوی در مورد مسئولیت‌پذیری، ارتباط موثر و همدلی در فیلم وجود دارد. فیلم شامل لحظاتی کمی خشن است، با صحنه‌های رابطه جنسی دهانی زیر پتو، بوسیدن، کنایه و زبان تحقیرآمیز. بیشتر بازیگران سیاه‌پوست یا آسیایی هستند. اما برخی جوک‌ها به قیمت شخصیت‌های آسیایی تمام می‌شود و عبارات مضر را تکرار می‌کند. در غیر این صورت، نمایش شخصیت‌ها خوب است و یک زوج همجنسگرا محیطی امن و حمایت‌کننده برای فرزند خود فراهم می‌کنند. در فیلم از ماری‌جوانا و الکل استفاده می‌شود. یک سرقت مسلحانه برای خنده به تصویر کشیده می‌شود، در حالی که کارکنان به مرد کمک می‌کنند تا کالاهای بچه را انتخاب کند. کلمات نژادپرستانه و فحش در فیلم به ندرت استفاده شده است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

شیرین و خوش‌طینت، این کمدی جذاب و گاهی پرخطر پر از شخصیت‌های دوست‌داشتنی اما ناقص است. ادی گریفین، همکار نویسنده «بابای من»، بهترین نقش را به خود داد، لونی، یک آدم خجالتی اما مهربان که به دوستانش در پذیرش پدر بودن کمک می‌کند. اما لونی بهترین در میان یک گروه خوب است، چون شخصیت‌های به‌خوبی دیده‌شده و به‌خوبی بازی‌شده، همگی چیزی لذت‌بخش به داستان اضافه می‌کنند. کارگردان چری دانیه، که بیشتر به خاطر فیلم مستقل سیاه و همجنسگرایانه سال ۱۹۹۶ خود، زن هندوانه‌ای، شناخته می‌شود، عمق و انسانیتی را به ارمغان می‌آورد که ممکن بود در دست‌های کارگردان دیگری از دست برود. در حالی که پیام‌های مثبت به‌وضوح منتقل می‌شوند، از عمق عیب‌های شخصیت‌ها هرگز دوری نمی‌شود.متاسفانه فیلم به دلیل نحوه برخورد با برخی از شخصیت‌های آسیایی امتیاز کم می‌کند. شوخی‌هایی در مورد نحوه تلفظ برخی کلمات و اظهارات تنبلانه، خسته کننده و نژادپرستانه (آیا کسی واقعاً نیاز دارد دوباره بشنود "من خیلی داغم"؟) در برخی قسمت‌ها فیلم را پایین می‌کشد. به جز این جنبه غیرضروری، قلب فیلم در جای درست قرار دارد و با پوشش دادن شخصیت‌های متعدد، چیزی برای یادگیری همه وجود دارد. علاوه بر طیف وسیع شخصیت‌ها، طیف وسیعی از سبک‌های فیلم نیز وجود دارد، از جمله یک انیمیشن در ابتدای فیلم و صحنه‌ای ناگهانی که در آن یکی از شخصیت‌ها دو بچه را می‌بیند که با او صحبت می‌کنند. این موارد بسته به سلیقه، می‌تواند جذاب یا غیر جذاب باشد، اما فقط طعم و مزه‌ای به تجربه‌ای که قبلاً کامل بود، اضافه می‌کند.