شارلی بارتلت

شارلی بارتلت، قهرمان داستان، به دلیل غیبت پدرش و اعتیاد مادرش به الکل، خشمگین است و به دنبال راه‌هایی برای ابراز خشم خود می‌گردد. وقتی از مدرسه آمادگی اخراج می‌شود، چون کارت شناسایی جعلی درست می‌کرده، به یک مدرسه دولتی می‌رود. در آنجا، وقتی شروع به دادن مشاوره و دارو به همکلاسی‌هایش می‌کند، محبوب می‌شود. او داروهای تجویز شده توسط پزشک خود (ریتالین، زاناکس، پروزاک) را به همکلاسی‌هایش می‌دهد و به مشکلات نوجوانان گوش می‌دهد. در حالی که شارلی با قلدر مدرسه، مورفی (تایلر هیلتون) و مشتری مشتاقش، کیپ افسرده (مارک رندال) راحت‌تر می‌شود، واضح است که در نهایت باید با انتخاب‌هایش کنار بیاید. او کمک کمی از مادرش، ماریلین (هوپ دیویس) دریافت می‌کند و بنابراین به دنبال راهنمایی و آرامش در جای دیگری است، یعنی مدیر جدید مدرسه، آقای گاردنر (رابرت داونی جونیور) که تنها و به دنبال تایید دیگران است و دختر زیبایش، سوزان (کات دنینگز) که آماده شورش است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد پیام‌های فیلم در مورد فرهنگ «رفع سریع مشکلات» ما صحبت کنند، فرهنگی که در آن داروها برای رفع مشکلات عاطفی یا اجتماعی تجویز می‌شوند. آیا با اظهارات فیلم موافق هستید؟ کدام بخش‌ها را اغراق‌شده برای طنز می‌دانید؟ خانواده‌ها همچنین می‌توانند در مورد تنش‌ها بین چارلی و والدینش بحث کنند. چگونه مدیر مدرسه به‌عنوان یک پدر جایگزین عمل می‌کند؟ چگونه می‌توان شخصیت‌ها، هم کودک و هم بزرگسال، در تعامل با یکدیگر حمایت‌کننده‌تر و باهوش‌تر باشند؟

والدین باید بدانند که این کمدی بالغانه درباره دانش‌آموزان دبیرستانی، مملو از تصاویر و اشاره‌هایی به قرص‌ها، مواد مخدر دیگر، آبجو و مشروبات الکلی است (که همه این موارد توسط دانش‌آموزان استفاده می‌شود، و آنها همچنین سیگار می‌کشند). شخصیت‌ها در مورد خودکشی، افسردگی و روابط والدین و فرزندان آشفته بحث می‌کنند. تصاویری از ویدئوهای خشن «مبارزه» ساخته‌شده توسط دانش‌آموزان، اسلحه‌ای که توسط فردی با احتمال خودکشی حمل می‌شود و تظاهرات پر سر و صدای دانش‌آموزان وجود دارد. قهرمان داستان بکارت خود را از دست می‌دهد (خارج از صفحه نمایش، پس از برخی صحنه‌های بوسیدن) و برخی الفاظ تند و زننده از جمله «لعنتی» وجود دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

شارلی، یک دانش‌آموز دبیرستانی دیگر با سبک فیلم‌های سینمایی، قطعا باهوش است، اما اصالت ندارد. در حالی که او جستجوی خود برای هویت/خانواده/جامعه/شهرت را به حد افراط می‌رساند (فروش قرص، ارائه مشاوره روان‌شناختی و فیلمبرداری از ویدیوهای مبارزه خانگی)، او مسیر آشنای بلوغ را دنبال می‌کند که بیشتر برای بینندگان بزرگسال مناسب است که با پیش‌زمینه‌های سینمایی او آشنا هستند تا کسانی که در حال حاضر در دبیرستان هستند. ساختگی بودن داستان شارلی، ناتوانی مادرش و حمایت همسالانش، نه‌تنها فضایل آموزش عمومی را ستایش می‌کنند، بلکه حتی اکتشافات شگفت‌انگیز نوجوانی را نیز تکرار می‌کنند (آیا شارلی بکارت خود را از دست می‌دهد، همان‌طور که آرزو دارد؟ حدس بزنید!).این فیلم لحظات خاصی دارد که با نوعی انرژی و بذله‌گویی طنین‌انداز می‌شود (به‌خصوص با حضور داوني که در تعاملاتش با دانش‌آموزان، ترکیبی از خستگی، ناامیدی و امید را به‌خوبی به نمایش می‌گذارد). اما با توجه به اینکه چارلی باید محدودیت‌های خود را بشناسد و ارزش بودن «خودش» را درک کند، فیلم پیش‌بینی‌پذیرتر می‌شود.