تسخیر مترو ۱۲۳

روز والتر گاربر (دنزل واشنگتن) که مسئول اعزام قطار است، به‌طور معمولی شروع می‌شود، با شکایت‌هایی در مورد کلیدهای خراب و شوخی‌های محل کار. اما حوادث در ساعت ۲:۱۳ بعدازظهر تغییر می‌کنند، وقتی که او با رایدر (جان تراولتا)، یک زندانی سابق که قطاری را ربوده و ۱۰ میلیون دلار برای آزادی مسافرانش درخواست کرده، تماس می‌گیرد -- و تهدید می‌کند که برای هر دقیقه‌ای که غنایم ظاهر نشوند، یکی از مسافران را خواهد کشت. هنوز گیج از تنزل مقام به میز اعزام بعد از متهم شدن به رشوه‌خواری، گاربر فرصتی برای بازپس‌گیری اعتبارش حس می‌کند. اما ریسک بالاست و شانس بد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت فیلم صحبت کنند. آیا تاثیر آن بیشتر یا کمتر از مبارزات و انفجارات در فیلم‌های فانتزی‌تر است؟ این فیلم در مقایسه با سایر فیلم‌های مهیج چگونه است؟ آیا باورپذیر است؟ آیا این موضوع مهم است؟ والدین و نوجوانانی که نسخه اصلی را دیده‌اند، همچنین می‌توانند در مورد اینکه این نسخه چگونه با نسخه اصلی مقایسه می‌شود، بحث کنند. چرا این همه فیلم در هالیوود بازسازی می‌شوند؟

والدین باید بدانند که این بازسازی پرهیجان و پرحادثه از فیلم مهیج دهه ۱۹۷۰ با همان نام، پرتنش و خشونت‌آمیز است و برای کودکان کوچک مناسب نیست. داستان سریع و پرشتاب همراه با دوزهای زیادی از صحنه‌های واقعی و خونین (توقع شلیک‌های فراوان اسلحه و خون‌پاشی‌های ناشی از آن) و الفاظ زشت و ناسزا (از جمله استفاده مکرر از کلمات "s--t" و "f--k") است. اما از طرف دیگر، صحنه‌های جنسی، تبلیغات محصول و مصرف/سوء مصرف مواد مخدر در آن بسیار کم است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

گرفتن پلهام ۱ ۲ ۳ فیلمی موفق و چشم‌نواز است: کارآمد، جذاب و درست از آب درآمده. اما در این بازسازی کلاسیک ۱۹۷۴، نیویورک دیگر خشن نیست. شلوغ، بله؛ پر از موش، بله. زشت و زننده مثل نیویورک در دهه ۱۹۷۰؟ نه. این به معنای آن نیست که آدم‌ربایی در قطار فقط در نیویورک قدیم اتفاق می‌افتد. اما جنایتی که در اعماق پیچ‌درپیچ شهر رخ می‌دهد، وقتی در مقابل پس‌زمینه صیقلی و مالی به تصویر کشیده‌شده در این فیلم قرار می‌گیرد، ناهماهنگ به نظر می‌رسد و تا حدودی از شدت این تریلر جذاب می‌کاهد.در بخش بازیگری، با وجود اینکه شخصیت واشینگتن در فیلمنامه چندان پردازش نشده، او تلاش زیادی می‌کند و موفق می‌شود عمق بیشتری به نقش خود ببخشد. تراولتا نیز بازی قابل باور و خوبی ارائه می‌دهد، اما کمی زمان می‌برد تا شخصیت شرور او شکل بگیرد. او با اخم و خالکوبی‌هایش تهدیدآمیز به نظر می‌رسد، اما صدایش بیش از حد مودبانه است (حتی زمانی که فحش می‌دهد). بقیه بازیگران نقش مکمل، از جمله جیمز گاندولفینی در نقش شهردار لنگ و جان تورتورو در نقش مذاکره‌کننده گروگان‌گیری، قوی هستند و هنر فیلم را ارتقا می‌دهند. فیلمبرداری سریع و پرهیجان، درام را تشدید می‌کند، اما چند نمای طولانی‌تر می‌توانست جذابیت بیشتری داشته باشد. بدون این نماهای طولانی، شخصیت‌ها مانند مهره‌هایی در یک بازی پرزرق و برق به نظر می‌رسند؛ بازی سرگرم‌کننده‌ای که کلاسیک نیست.