جین تسکین دهنده درد

در فیلم جین تسکین دهنده درد، کریستانا لوکن در نقش شخصیت اصلی جین واسکو، یک مامور دولتی شکست ناپذیر ظاهر می‌شود که به یک تیم (شامل راب استوارت در نقش رهبر تیم آندره مک براید و شان اوون رابرتز در نقش متخصص کامپیوتر رایلی جنسن) ملحق می‌شود که در تعقیب «نوروس‌ها» هستند — افرادی که توانایی‌های ذهنی منحصر به فردی دارند که دیگران را به انجام کارهای بد تشویق می‌کند. جین هم قدرت ویژه خود را توسعه داده است — التیام فوق‌العاده سریع — که آن را زمانی که از یک آسمان خراش سقوط می‌کند و نمی‌میرد، کشف می‌کند. برای اطمینان، او همچنین به وسط یک تیراندازی می‌رود و بعداً با یک بازکننده بطری به خودش ضربه می‌زند، فقط برای تماشای التیام فوق‌العاده سریع زخم‌ها.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نقش خشونت در این نمایش صحبت کنند. آیا این خشونت با داستان همخوانی دارد؟ کدام بخش‌ها، اگر وجود داشته باشد، غیرضروری است؟ چه کسی محدودیت‌ها را برای خشونت در تلویزیون تعیین (و اجرا) می‌کند؟ آیا استانداردهای فعلی با گذشته متفاوت است؟ چرا؟ خانواده‌ها همچنین می‌توانند در مورد رابطه پدر و دختری در این نمایش بحث کنند. رابطه جین با پدرش پرتنش است، که به نظر می‌رسد در شکل‌گیری شخصیت سرد و بی‌احساس او نقش مهمی داشته است -- برای یک مامور دولتی خوب است، اما برای حفظ دوستی‌های صمیمی نه. وقتی صحبت از رابطه پدر و دختری می‌شود، آیا «کیفیت زمان» می‌تواند جایگزین «کمیت زمان» باشد؟ چگونه می‌توان به کودکی که با مرگ یکی از والدینش مواجه است، کمک کرد؟

والدین باید بدانند که کل داستان این مجموعه الهام گرفته از کتاب‌های مصور، نیازمند مقداری خشونت و خون است. شخصیت اصلی، جین، می‌تواند از هر زخمی بهبود یابد، استعدادی که به طور مرتب مورد آزمایش قرار می‌گیرد (گاهی به صورت گرافیکی). تصاویر نزدیک از بریدگی‌های عمیق و زخم‌های گلوله وجود دارد، و اگرچه هدف نشان دادن بهبودی شگفت‌انگیز جین است، اما این صحنه‌ها زیبا نیستند. سایر اعضای گروهش از توانایی او آگاه هستند و گاهی از آن سوءاستفاده می‌کنند (مثلاً با شلیک از میان او برای از پا درآوردن یک شرور). جین همچنین داوطلبانه در برخی صحنه‌ها آتش دشمن را به سمت خود می‌کشد و به طور مکرر مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد. توانایی او او را در برابر درد مصون نمی‌کند، و او به وضوح در عذاب است.

مشکل سریال جین تسکین دهنده درد این است که خیلی منطقی به نظر نمی‌رسد. برای مثال، اگرچه مانند جین، شخصیت‌های دیگر سریال به نام نوروس هم به طور ناگهانی قدرت‌های ابرانسانی به دست می‌آورند، پزشک تیم قسم می‌خورد که جین یکی از آن‌ها نیست و چون توضیح منطقی‌ای برای هیچ‌کدام از این اتفاقات وجود ندارد، بیننده‌ها مجبورند حرف او را قبول کنند. و داستان‌ها با توضیحات جین یا یکی از همکارانش در تیم ماموران مخفی به هم مرتبط می‌شوند. بدون این سرنخ‌ها، تقریبا غیرممکن است که بیننده‌ها بفهمند چه اتفاقی در حال رخ دادن است.در این فیلم فقط فیلمنامه نیست که اجباری به نظر می‌رسد؛ بلکه بعضی از صحنه‌ها هم بودجه کمی دارند و خیلی معمولی هستند. برای مثال، در یک صحنه، تیم مأمور محافظت از رئیس‌جمهور می‌شود، کاری که ظاهراً نباید خیلی سخت باشد، چون فقط چند ده نفر از هنرپیشگان فرعی در صحنه حضور دارند تا جمعیتی نازک و غیرمعمول را نشان دهند که در یک رویداد مهم از رئیس‌جمهور استقبال می‌کنند. و وقتی تیم امنیتی رسمی رئیس‌جمهور به شکارچیان نورو اطلاع می‌دهد (از طریق رادیو) که قرار نیست با هم کار کنند، به نظر می‌رسد هدف این بوده که از استخدام بازیگران اضافی برای بازی در نقش ماموران سرویس مخفی اجتناب شود. کاش جین می‌توانست این‌گونه دردها را از بین ببرد.