اپرای ژنتیکی"!

در یک کلان‌شهر نزدیک به آینده، جمعیت در اثر طاعون‌هایی که نارسایی ارگانیک گسترده ایجاد می‌کنند، آسیب دیده‌اند. شرکت ژنکو با ارائه اعضای جایگزین مورد نیاز مردم برای زنده ماندن - با قیمتی گزاف - ثروت و قدرت سیاسی زیادی به دست آورده است. وقتی مشتریان ژنکو در پرداخت‌های خود عقب می‌افتند، این شرکت «آدم‌رباینده» (آنتونی هد)، یک دکتر/تَرکه‌ای را اعزام می‌کند که اعضای مورد نظر را به روش‌های کشنده‌ای خارج می‌کند. آدم‌رباینده کار خود را از شایلو (الکسا وگا)، دختر بیمارش مخفی نگه می‌دارد، اما شایلو توسط رئیس ژنکو، روتی لارگو (پل سوروینو) مورد توجه قرار گرفته است که برنامه‌ای برای او دارد تا کنترل شرکت را به جای فرزندانش که دائماً با هم دعوا دارند، به دست بگیرد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این که این فیلم برای جلب رضایت چه کسانی ساخته شده است، صحبت کنند. طرفداران فیلم‌های ترسناک؟ یا طرفداران موسیقی؟ آیا افراد زیادی هر دو ژانر را دوست دارند؟ چگونه یک فیلم به یک "کلاسیک فراموش‌نشدنی" تبدیل می‌شود؟ همچنین می‌توانید در مورد پیام‌های فیلم گفتگو کنید. آیا این فیلم قرار است جدی گرفته شود؟ آیا فکر می‌کنید شرکت‌های خدمات درمانی سود را به بیماران ترجیح می‌دهند؟ وقتی مردم قادر به پرداخت هزینه‌های درمان‌های نجات‌بخش زندگی نباشند چه اتفاقی می‌افتد؟ آیا این خطر وجود دارد که قدرت مالی و سیاسی زیادی در دست یک شرکت متمرکز شود؟

والدین باید بدانند که این فیلم ترسناک و موزیکال غیرمعمول که در آینده‌ای نزدیک اتفاق می‌افتد، جایی که مردم می‌توانند جراحی پلاستیک و اعضای بدن دستکاری‌شده ژنتیکی را با اعتبار خریداری کنند (اعضای بدن بازپس گرفته می‌شوند)، بسیار خشن است. کبد، قلب، احشاء و ستون فقرات کامل از قربانیان ناخواسته بیرون کشیده می‌شوند، در بسیاری از موارد در حالی که هنوز زنده هستند. پاریس هیلتون در این فیلم حضور دارد که ممکن است توجه نوجوانان را جلب کند؛ اما مگر اینکه نوجوانان شما معده قوی داشته باشند، ممکن است نخواهند که خانم هیلتون را با گریم ویژه‌ای ببینند که صورت بدون پوست او را نشان می‌دهد، با عضلاتی که از هم جدا شده‌اند و خون روی استخوان‌های جمجمه‌اش ریخته شده است. همچنین حاوی زبان تند و تیز، نوشیدن الکل و برهه‌ای از برهنه‌گی سینه زنان است.

REPO! اپرای ژنتیکی" ابتدا به عنوان یک نمایش موزیکال روی صحنه رفت؛ اما نسخه سینمایی آن بزرگ‌تر، جسورتر و خونین‌تر است. داستان این فیلم ترکیبی از عناصر " پری دریایی کوچولو" ( شایلو که به دلیل بیماری و محافظت پدر در خانه محبوس شده، مشتاق دیدن دنیای بیرون است) و " شاه لیر" ( لارگو در حال مرگ تلاش می‌کند تا وارث مناسبی برای امپراتوری شرکتی خود پیدا کند) است، همراه با یک داستان فرعی که حول اعتیاد به دارو و جراحی و یک خواننده اپرا ( سارا برایتمن) می‌چرخد که بینایی خود را مدیون شرکت لارگو و نیکوکاری اوست. اما آهنگ‌ها به یاد ماندنی نیستند و در حالی که " REPO! اپرای ژنتیکی" سعی دارد سبکی اپرایی و سبک فیلم " نمایش راکى هلر" را به قرن بیست و یکم بیاورد، این فیلم خونین و دلهره‌آور است در حالی که منبع الهام آن طنزآمیز و بامزه است.اما بسیاری از بازیگران، به ویژه در اجراهای موسیقایی خود، آماده و مشتاق هستند. به عنوان مثال، صدای تنور هِد شبیه دیوید بویی است و سوروینو که آموزش اپرا دیده، باریتونی غنی و لرزان دارد که باعث می‌شود اجراهای موسیقایی‌اش پرقدرت و جذاب باشد. کارگردان دارن لین بوسمن حداکثر ارزش تولید را از بودجه خود بیرون کشیده است - آینده‌ای الهام‌گرفته از فیلم بلید رانر که چشم‌نواز است - اما صحنه‌های گرافیکی میان‌پرده‌ای که داستان را شکل می‌دهند و فلش‌بک‌ها را نشان می‌دهند، آنقدر ایستا و طولانی هستند که خسته‌کننده می‌شوند. بوسمن همچنین کاری نمی‌کند که به شکل‌گیری واضح داستان و اجراهای بازیگران کمک کند، بلکه ترجیح می‌دهد اجازه دهد که آهنگ‌های کوبنده و یکنواخت فیلم را از یک صحنه جلوه‌های ویژه خشن به صحنه دیگر هدایت کنند. بدون شک، افراد پشت صحنه اپرای ژنتیکی ریپو! شور و اشتیاق زیادی دارند؛ اما متاسفانه، آنها به کمی کمتر شور و اشتیاق و کمی بیشتر تفکر و ویرایش هوشمندانه نیاز داشتند.