زره‌پوش

وِتران جنگ عراق، تای (با بازی کلمبوس شورت) شغلی را در یک شرکت کامیون زرهی به دست می‌آورد و با پدرخوانده‌اش، مایک کوکرُن (با بازی مت دیلون) کار می‌کند. تای با مشکلات مالی دست و پنجه نرم می‌کند و در آستانه از دست دادن خانه والدین درگذشته‌اش و همچنین سرپرستی برادر کوچکترش است. اما بعد از آن مایک به او پیشنهادی می‌دهد: مایک و چهار نفر دیگر (ژان رنو، لارنس فیشبرن، آموری نولاسکو و اسکییت اولریش) قصد دارند یکی از کامیون‌های خودشان را سرقت کنند و یک سرقت ساختگی را ترتیب دهند تا رد پایشان را بپوشانند. تای با اکراه موافقت می‌کند، اما وقتی این کار به اصطلاح "ساده" به طور غیرمنتظره‌ای به حمام خون تبدیل می‌شود، تای نظرش را عوض می‌کند و تصمیم می‌گیرد کار درست را انجام دهد. اما آیا این کار به قیمت جان او تمام خواهد شد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تصمیم اولیه تای برای همراهی با طرح سرقت بحث کنند. چرا او این کار را می‌کند؟ چه گزینه‌های دیگری داشت؟ شما در این شرایط چه کاری انجام می‌دادید؟
• آیا فکر می‌کنید تای به سرقت ادامه می‌داد اگر همه چیز طبق برنامه پیش می‌رفت؟ تصمیمات او چه پیامی به بینندگان می‌دهد؟
• تاثیر خشونت فیلم چیست؟ آیا این تاثیر به دلیل اتفاقاتی که نباید رخ می‌داد، بیشتر می‌شود؟ واکنش تای به مشکلاتی که در برنامه پیش می‌آید، چگونه بر واکنش شما به پیامدهای خونین آن تاثیر می‌گذارد؟

والدین باید بدانند که اگرچه آرمورد فیلمی جنایی خشن با خون فراوان و مقدار قابل توجهی الفاظ رکیک (از جمله کلمات ش*ت و اف) است، اما تقریباً قدیمی‌مد است و دیدگاه واضحی در مورد خوب و بد دارد و در نهایت پیام می‌دهد که جرم راه فراری آسان نیست. شخصیت اصلی به‌ناچار در سرقت مرکزی شرکت می‌کند، اما وقتی کار «ساده» به حمام خون تبدیل می‌شود، تصمیم می‌گیرد کار درست را انجام دهد. البته حفره‌های منطقی زیادی وجود دارد و تجربه‌ای سینمایی و زندگی‌ساز نیست، اما نوجوانان و بزرگسالان ممکن است آن را سرگرم‌کننده بیابند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

به کارگردانی نیمرود آنتال، فیلم ARMORED با استفاده از مکان‌های شهری سرد و فلزی، احساس خشن و جذابی را به بیننده القا می‌کند. با مدت زمان تنها ۸۸ دقیقه، این فیلم یک اثر سینمایی بسیار خلاصه و بدون حاشیه است؛ تقریبا می‌توان آن را یک فیلم «B» کم‌هزینه نامید. این فیلم به شیوه‌ای اقتصادی شخصیت‌هایش را پرورش می‌دهد تا اینکه موقعیت‌ها به واسطه شخصیت‌ها شکل بگیرند، نه برعکس.در حالی که کارها در حال انجام است، برخی از حفره‌های منطقی کوچک تمایل به ظاهر شدن دارند و اعضای هوشمند تماشاگران خود را در حال پرسیدن سوالاتی در مورد برخی از اتفاق‌ها و تصاویر احمقانه می‌بینند. (چرا آنها فقط... نکردند؟) اما کسانی که می‌توانند بنشینند و با انرژی پویا، جو و ریتم فیلم همراه شوند، ممکن است از خودشان لذت ببرند، علی‌رغم این معایب.