اختفای آلیس کرید

دنی (مارتین کامپستون) و ویک (ادی مارسن) زمان زیادی را صرف تجهیز یک اتاق با عایق صوتی، قفل، تقویت کننده و اقلام مختلف دیگر می‌کنند. سپس برنامه‌شان را شروع می‌کنند: آلیس کرید (جما آرترتون) را ربوده، او را به تخت بسته و سپس شروع به درخواست و جمع‌آوری پول باج می‌کنند. این یک برنامه کامل است، به جز یک چیز: قربانی به طور تصادفی انتخاب نشده است. فراتر از آن، رابطه مخفیانه بین این دو مرد در نهایت مسائل را پیچیده‌تر می‌کند. وقتی تعادل قدرت بین این سه نفر تغییر می‌کند، چه چیزی مانع از به هم ریختن کامل برنامه می‌شود؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت فیلم صحبت کنند. آیا خشونت هیجان‌انگیز است یا آزاردهنده؟ آیا تفاوتی وجود دارد؟ فیلم چگونه این اثر را ایجاد می‌کند؟
• این فیلم حاوی خشونت علیه زنان است. این صحنه‌ها چه حسی به شما می‌دهد؟ آیا وقتی شخصیت‌های مرد زن را بد رفتار می‌کنند، کمتر دوستشان دارید؟ و وقتی او را مثل یک فرد دیگر و نه یک قربانی رفتار می‌کنند، چه؟
• این فیلم چگونه از سایر تریلرهای تاریک متفاوت است؟ آیا شخصیت‌ها به نحوی منحصربه‌فرد هستند؟ آیا آن‌ها کلیشه‌ها را تقویت می‌کنند یا به چالش می‌کشند؟

والدین باید بدانند که ناپدید شدن آلیس کرید یک فیلم دلهره‌آور تاریک و خشونت‌آمیز درباره آدم‌ربایی است که شامل خشونت علیه زنان (اغلب سیلی زدن و رفتار خشن) و همچنین اسلحه و خون‌پاشی است. در این فیلم برهه‌هایی از برهنگی (زنانه از جلو و مردانه از پشت) وجود دارد و از کلمه فحش به‌صورت بسیار مکرر استفاده شده است. بزرگسالان، نوجوانان بالغ و والدین می‌توانند از هیجانات لذت‌بخشی در این فیلم بهره ببرند، اما افراد جوان‌تر باید از آن دوری کنند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

فیلم ناپدید شدن آلیس کرید، اقتصادی، شگفت‌انگیز و احساسی است. این فیلم به دلیل اینکه جِی. بلیکسون، کارگردان بریتانیایی، در فهرست ۱۰ کارگردان منتخب ورایتی در سال ۲۰۱۰ قرار داشت، از دهان به دهان تبلیغ شد. او در اینجا اولین فیلم بلند خود را کارگردانی می‌کند و این فیلم، فیلمی قدرتمند است. به جز چند صحنه کوتاه، او فیلم را به دو یا سه اتاق و چند جنگل تاریک محدود کرده و فقط سه شخصیت در آن حضور دارند. فیلمنامه بسیار قوی، درام را به شیوه‌ای جالب و شگفت‌انگیز پیش می‌برد و به تدریج اطلاعات را آشکار می‌کند. بیشتر فیلم‌های آدم‌ربایی، تلاش‌ها برای نجات قربانی را دنبال می‌کنند، اما این فیلم، ژانر را به گونه‌ای متفاوت به تصویر می‌کشد.این فیلم از سه بازی قدرتمند توسط سه بازیگر (آترتون، مارسان و کمپستون) که شایسته شناخته شدن بیشتر پس از این هستند، به‌شدت بهره می‌برد. با حرکات فیزیکی بسیار اندک در بیشتر داستان—دوربین عمدتا داخل اتاق می‌ماند—فیلم به‌شدت به این شخصیت‌ها وابسته است. این ریسک جواب می‌دهد و ما به هر کلمه و حرکت آن‌ها آویزان می‌شویم. این فیلم فشرده و بدون عقب‌نشینی است، اما برای کسانی که معده ضعیفی دارند مناسب نیست.