دُنِلی‌های سیاه

بلک دانلیز یک درام جنایی تاریک در مورد چهار برادر ایرلندی-آمریکایی است که تمام زندگی خود را در محله هل‌کیچن شهر نیویورک گذرانده‌اند. این چهار برادر دانلی ظاهری جوان دارند و با هر دو گروه مافیای ایرلندی و ایتالیایی در ارتباط هستند و مدام دردسر درست می‌کنند. آنها با قمار و دزدی شروع می‌کنند اما خیلی زود به آدم‌ربایی و قتل می‌رسند و برادر بزرگ‌تر و مسئول خانواده، تامی، مجبور می‌شود به کمک آنها بیاید. تامی، که توسط جاناتان تاکر (بازیگر سریال جنایی) با چهره‌ای عبوس و تیره بازی می‌شود، دانشجوی هنر است و سعی دارد از محله پرخاشگر خود فرار کند. اما وفاداری به خانواده او را بارها به این محله برمی‌گرداند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد وفاداری خانوادگی صحبت کنند. چه کارهایی برای اعضای خانواده‌تان انجام می‌دهید و چه کارهایی را انجام نمی‌دهید؟ آیا مرتکب جرم می‌شوید؟ آیا جرم کسی را پنهان می‌کنید؟ چگونه با عضوی از خانواده که با مشکلاتی مثل اعتیاد به الکل، قمار یا جرم روبروست، برخورد می‌کنید؟ خانواده‌ها همچنین می‌توانند در مورد شباهت‌ها و تفاوت‌های این نمایش با درام‌های جنایی پرده‌ی بزرگ مثل پدرخوانده و رفتگان صحبت کنند. در فیلم‌ها چه چیزی می‌توانند انجام دهند که هنوز در تلویزیون شبکه‌ای نمی‌توانند؟ آیا محتوای قوی‌تر (فحش‌های بیشتر، روابط جنسی بیشتر، حتی خشونت بیشتر) داستان‌های جنایی را متقاعدکننده‌تر می‌کند؟ چرا یا چرا نه؟

والدین باید بدانند که علی‌رغم اینکه این یک برنامه تلویزیونی است، خشونت در آن، چه به صورت مستقیم و چه به صورت تلویحی، بسیار شدید است و شامل آدم‌ربایی، ضرب و شتم و قتل می‌شود. برای مثال، در یکی از صحنه‌ها، جسدی را داخل بشکه‌ای قرار می‌دهند و وقتی جسد داخل بشکه جا نمی‌شود، با یک چکش بزرگ آن را خرد می‌کنند تا داخل بشکه جا شود (بعد از هر ضربه، صورت شخصی که چکش را در دست دارد، به خون آغشته می‌شود). اگرچه وفاداری و اهمیت خانواده از موضوعات اصلی این مجموعه است، اما برادران دانلی در فعالیت‌هایی از قبیل قمار، دزدی و اعدام‌های بی‌رحمانه دست دارند. بسیاری از صحنه‌ها در یک بار اتفاق می‌افتند و نوشیدن الکل و سیگار کشیدن در آن‌ها رایج است. در برخی از صحنه‌ها، بوسیدن عاشقانه نیز وجود دارد.

تاکر تلاش می‌کند تا بین شدت شخصیت خشن و حساسیت شکنجه‌شده تعادل برقرار کند، اما نقش‌آفرینی او در نقش تامی کمی خشک است و حالت‌های چهره‌اش از سکانس به سکانس تقریباً ثابت می‌ماند. با توجه به اینکه بار عاطفی زیادی از نمایش بر دوش اوست، او نیاز دارد تا ظرافت بیشتری به این نقش ببخشد تا سریال «بلک دانلیز» به اعتبار سازندگانش (برنده‌های اسکار، پل هگیس و بابی مورسکو) برسد. مانند هر سریال درام خوب دیگری، دانلیز چندین خط داستانی را به طور همزمان دنبال می‌کند. اما با وجود شخصیت‌های مختلف و همچنین راوی غیرقابل اعتماد، فقط بینندگان تیزبین قادر خواهند بود تا از همه اتفاقات باخبر باشند. خلاصه‌هایی که هر قسمت را شروع می‌کنند کمک‌کننده هستند، اما کسانی که دیر به تماشای سریال می‌پردازند ممکن است همچنان در کنار هم قرار دادن همه قسمت‌ها با مشکل مواجه شوند.با الهام از فیلم‌های رفتگان و سوپرانوز، دونلیز به شدت خشونت‌آمیز است، هرچند برای پخش از تلویزیون کمی تعدیل شده است. برای مثال، در حالی که در هر دو دونلیز و سوپرانوز ممکن است مافیایی‌ها را ببینید که سعی در خلاص شدن از جسد دارند، دونلیز فقط پاشیدن خون را روی صورت تامی نشان می‌دهد در حالی که او با چکش جسد را تکه‌تکه می‌کند، در حالی که سوپرانوز ممکن است روی چکش زوم کند در حالی که با بدن برخورد می‌کند. (به عبارت دیگر، چه تلویزیون شبکه‌ای باشد چه نه، این سریال مناسب کودکان یا افراد ضعیف معده نیست.)