طرح خروج

در طرح خروج، مکس (نیکلای کاستر والدو) در حال بررسی ادعای بیمه عمر است که زنی ادعا می‌کند شوهرش مرده است، اما جسدی وجود ندارد و مدرکی در دست نیست. این سرنخ مکس را به هتل مرموز آرورا می‌کشاند، در حالی که او با بحران سلامت شخصی خودش دست و پنجه نرم می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد بحث پیرامون خودکشی کمک‌شده و گردشگری خودکشی گفتگو کنند. آیا فیلم موضع مشخصی در مورد درست یا غلط بودن آن دارد؟
• مکس استویک است: او احساساتش را نشان نمی‌دهد و حرف زیادی برای گفتن ندارد، که او را به شخصیتی چالش‌برانگیز برای سینما تبدیل می‌کند. فیلم‌سازان چگونه کار می‌کنند تا مردی که احتمالاً به عنوان «خسته‌کننده» توصیف می‌شود را به شخصیتی جذاب و دیدنی تبدیل کنند؟
• تماشای فیلم‌هایی که در فرهنگ‌های دیگر تولید می‌شوند، چگونه به رشد و درک فرهنگی ما کمک می‌کند؟

والدین باید بدانند که فیلم «طرح خروج» فیلمی ضد خودکشی است که در نهایت تا حدودی ایده پایان دادن به زندگی را ترویج می‌کند. این فیلم دانمارکی که عمدتا زیرنویس دارد، با بازی نیکلای کاستر والدو از سریال بازی تاج و تخت، داستان کاراکتر مکس را روایت می‌کند که با بیماری لاعلاجی دست و پنجه نرم می‌کند. در حالی که او در حال هضم این خبر است، پرونده‌ای مربوط به بیمه عمر را بررسی می‌کند که او را به یک اقامتگاه آرام برای خودکشی کمک‌شده هدایت می‌کند. کارکنان این اقامتگاه، از دیدگاه خود، سخنرانی قانع‌کننده‌ای در مورد انتخاب «طرح مرگ» ارائه می‌دهند و آن را انتخابی قدرتمند و در برخی موارد، انتخابی دلسوزانه برای عزیزان فرد می‌دانند. مشتری هتلی که بیشترین پذیرش این تفکر را دارد، جوانی افسرده است. در نهایت، فیلم خودکشی را تأیید نمی‌کند، اما برخی عبارات قانع‌کننده شخصیت‌ها ممکن است در ذهن بینندگان آسیب‌پذیر باقی بماند. چندین تلاش ناموفق خودکشی نشان داده می‌شود و یک مورد مرگ با اسلحه وجود دارد. در یک صحنه، مکس چای مخلوط با تریاک می‌نوشد. در توهم او، نگاهی به مردی با دو زن وجود دارد که به یک رابطه سه‌نفره اشاره می‌کند، اما در واقع هیچ صحنه‌ای با محتوای جنسی نشان داده نمی‌شود. در صحنه‌ای دیگر، زوجی به یکدیگر ابراز محبت می‌کنند، در حالی که در تختخواب می‌بوسند و در آغوش هم می‌گیرند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

افزایش گردشگری خودکشی موضوع مناسبی برای یک فیلم بحث‌برانگیز است و رویکرد مرموزانه نویسنده، Rasmus Birch، مواد و محتوایی را فراهم می‌کند که برای روزها ماندگار خواهد بود. اما رویکرد این موضوع به نظر برای نوجوانان بسیار مبهم و نامطمئن است، جمعیتی که در سال‌های اخیر شاهد افزایش نگران‌کننده و قابل توجهی در خودکشی بوده‌اند. در ایجاد جاذبه یک مرکز خودکشی کمک‌شده، استدلال‌هایی که انتخاب پایان دادن به زندگی را حمایت می‌کنند، به طرز نگران‌کننده‌ای منطقی ارائه می‌شوند، از جمله ایده‌ای که یک قرص یا تزریق می‌تواند به فردی اجازه دهد "سفر" خود را با یک پایان "صادقانه و زیبا" به پایان برساند.علاوه بر نگرانی‌های وحشتناکی در مورد عواقب ناخواسته، فیلم بِرچ و کارگردان آن، جوناس الکساندر آرنبی، شبیه یک مِمِنتو یا اینسپشنِ کمتر جذاب است، رازآلودی که در آن تماشاگران تلاش می‌کنند بفهمند که شخصیت اصلی از طریق موانع واقعیت‌های جعلی چه چیزی را یاد می‌گیرد. در فلش‌بک‌ها و واقعیت‌های تغییریافته ارائه شده، گیج‌کننده است. همچنین آرام و به آهستگی لاک‌پشتی است و پایانی محکم ندارد، بلکه به تماشاگران واگذار شده است. این موضوع بیشتر نوجوانان را از تماشای فیلم منصرف می‌کند، اما اگر تماشاگران بتوانند قسمت‌های آهسته فیلم را تحمل کنند، رویکرد سوررئال و طراحی تولید زیبای فیلم (آرنبی کار فیلم‌سازی خود را در بخش هنری آغاز کرد) تجربه‌ای فعال برای مغز به وجود می‌آورد: یک بازی حدس زدن که تماشاگران را مجبور می‌کند با عقاید خود در مورد زندگی و مرگ مواجه شوند.