رمبو: اولین خون قسمت دوم

رامبو: قسمت دوم خون اول، رامبو (سیلوستر استالونه) را پیدا می‌کند، مرد جنگی سخت‌جان و عضلانی و فوق‌العاده‌ی ویتنامی از قسمت اول خون، که از زندان بیرون آورده می‌شود تا شاید مورد عفو ریاست‌جمهوری قرار بگیرد. او ۳۶ ساعت فرصت دارد تا با چتر نجات به ویتنام کمونیست فرستاده شود و شواهدی پیدا کند که اسرای جنگی آمریکایی هنوز در اسارت هستند. اما مافوق‌هایش - بله، همان‌هایی که فقط به فکر پنهان‌کاری هستند - انتظار ندارند که او موفق شود. وقتی رامبو اردوگاه اسرای جنگی فعال را پیدا می‌کند، آمریکایی‌ها او را در مقابل نیروهای شرور روسی و ویت‌کنگ رها می‌کنند، و رامبو باید برای رهایی خود بجنگد - بدون پیراهن، عضلاتش در میان انفجارهای آتشین غول‌پیکر می‌درخشد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد محبوبیت رامبو در دهه ۱۹۸۰ صحبت کنند، زمانی که هنوز نیروهای اشغالگر شوروی در افغانستان، لهستان، آلمان شرقی و دیگر مناطق داغ جنگ سرد حضور داشتند. آیا فکر می‌کنید رامبو به بهبود تصویر کهنه‌سربازان ویتنام (که اغلب در هالیوود به عنوان افراد بی‌خانمان و ناکارآمد به تصویر کشیده می‌شدند) کمک کرد؟ چرا یا چرا نه؟
• برخی منتقدان فیلم‌های اکشن استالونه را فاشیستی خواندند، چرا که در این فیلم‌ها، قهرمانان سفیدپوست و عضلانی با اسلحه‌های بزرگ و مشت‌های آهنین، دشمنان خارجی را شکست می‌دهند. نظر شما در این باره چیست؟
• خانواده‌ها همچنین می‌توانند در مورد میزان خشونتی که در رامبو وجود دارد، بحث کنند و ببینند آیا با توجه به موضوع فیلم، مناسب است یا خیر. آیا مواقعی وجود دارد که نمایش خشونت به صورت تصویری لازم باشد تا منظور فیلمساز بهتر منتقل شود؟ چرا و چرا نه؟

والدین باید بدانند که رمبو: اولین خون قسمت دوم، دنباله‌ای کلاسیک از فیلم‌های جنگ ویتنام در سال 1985 است که در آن رمبو باید راهی برای نجات اسرای جنگی زندانی و شکنجه‌شده توسط ارتش ویتنام پیدا کند. به‌طور قابل‌توجهی، این فیلم خشونت فراوان و صحنه‌های کشتار گرافیکی با استفاده از اسلحه، راکت‌انداز، چاقو و تیر و کمان دارد، به‌علاوه صحنه‌های طاقت‌فرسای شکنجه. درحالی‌که فحاشی در فیلم به‌طور کلی کم است، رمبو در یک لحظه اوج، فحش می‌دهد. دزدان دریایی ویتنامی در حال نوشیدن الکل و مستی نشان داده می‌شوند، و سیگار و سیگار برگ هم در فیلم وجود دارد. بچه‌هایی که در مورد تاریخ جنگ ویتنام اطلاعات زیادی ندارند احتمالاً در این فیلم چیزی یاد نمی‌گیرند؛ تنها چیزی که گفته می‌شود این است که «اجازه پیروزی به ما داده نشد» درحالی‌که رمبو روستاها و کاروان‌های نظامی هندوچین را به آتش می‌کشد. اگر چیزی باشد، بچه‌ها احتمالاً بیشتر در مورد ذهنیت جنگ سرد دهه 1980 ایالات‌متحده یاد می‌گیرند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

دنباله فیلم رمبو: اولین خون، یک اکشن بلاک‌باستر بزرگ‌تر، احمقانه‌تر و موفق‌تر از نظر مالی بود که در زمان خود در تعداد رکوردشکنی از سینماهای جهان اکران شد. رمبو: اولین خون قسمت دوم، کارتونی و به سبک فیلم‌های درجه ب است. وقتی رمبو، که غیرقابل توقف است (نیمی از زمان، گلوله‌ها را نادیده می‌گیرد) به تنهایی یک گشت کامل شوروی را با لباس‌های استتار مختلف و ترفندهای متنوع، یکی پس از دیگری می‌کشد، یاد شخصیت‌هایی مثل باگز بانی و کارهای او با المر فاد یا دافی می‌افتید. علاوه بر این، ارتباط آن با واقعیت جنگ ویتنام و افسانه غم‌انگیزی که توسط نظریه‌پردازان توطئه حفظ می‌شود، مبنی بر اینکه اسرای جنگی آمریکا هنوز در دست دشمن رنج می‌کشند، بی‌ادبانه به نظر می‌رسد -- اگر آن را جدی بگیرید. اگر کمی عمیق‌تر نگاه کنید، ممکن است این پیام بیش از حد ساده‌لوحانه را بیابید: ارتش آمریکا -- در مورد رمبو، یک جنگجو -- می‌توانست ویتنام یا هر درگیری دیگری را ببرد، اگر "آنها" (چه کسانی؟ لیبرال‌ها؟ یهودیان؟ جین فوندا؟ فراماسون‌ها و ایلومیناتی؟) تلاش‌ها را خراب نمی‌کردند.رونالد ریگان، رئیس‌جمهور، به‌طور مشهور گفت: «تازه رامبو را دیدم؛ دفعه بعد می‌دانم چه کاری انجام دهم.» او با این سخنان، این فیلم اکشن را به‌طور رسمی مورد تایید کاخ سفید قرار داد. جان رامبو، شخصیتی غم‌انگیز و تقریباً انسانی در فیلم اول، به‌طور تهاجمی به‌عنوان ترکیبی از تارزان، دیوی کراکت و جی.آی. جو به کودکان دهه ۱۹۸۰ عرضه شد و به‌زودی در یک کارتون تلویزیونی هفتگی ظاهر شد.