حزب شکار

شما شنیده‌اید که جنگ جهنم است. اما در فیلم «جشن شکار»، وقتی اردک (ترنس هاوارد) می‌گوید «جنگ جنبه‌های روشن هم دارد»، با نوعی اقتدار صحبت می‌کند که از تجربه به دست می‌آید. او می‌گوید: «اینکه اینقدر به مرگ نزدیک باشی، اینقدر زنده باشی، اعتیادآور است.» فیلم با صحنه‌ای از منطقه جنگی سومالی آغاز می‌شود: در میان انفجارها و آتش اسلحه‌های سبک، اردک، یک فیلمبردار، همراه با شریک گزارشگر تلویزیونی‌اش، سایمون هانت (ریچارد گیر) می‌دود. اردک به بی‌اعتنایی سایمون به دنیا و خستگی او از دنیا، و حتی بیشتر، به تعهدش برای نشان دادن «حقیقت» احترام می‌گذارد. وقتی سایمون این میل را از دست می‌دهد و جلوی دوربین دچار فروپاشی می‌شود، اردک شغل جدیدی پیدا می‌کند و سایمون محو می‌شود، با نوشیدن الکل از یک جنگ به جنگ دیگر می‌رود و امیدوار است که به کسب و کاری که دوست دارد برگردد. آنها دوباره در بوسنی، یک دهه بعد از جنگ، با هم ملاقات می‌کنند. اردک با یک جوان مشتاق به دانش همراه است: پسر معاون شبکه، بنجامین (جسی آیزنبرگ). هر سه نفر به ماجراجویی می‌پردازند، در پی مصاحبه با جنایتکار جنگی مشهور بوسنیایی، «روباه» (لیوبومیر کرک). اهالی مرموز هشدار می‌دهند، پلیس‌های کم‌تجهیز از درگیری اجتناب می‌کنند و ناظران سازمان ملل متحد طبق ماموریت بدون سلاح خود اعلام می‌کنند که قادر به انجام کاری نیستند. در تمام این مدت، خبرنگاران خود را پیدا می‌کنند، زیرا پیوندهای متقابل و ایمان آنها به عدالت تقویت می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه نمایش خبرنگاران در رسانه‌ها صحبت کنند. آیا برنامه‌های تلویزیونی و فیلم‌ها، روزنامه‌نگاری را به عنوان یک شغل جذاب و پر زرق و برق نشان می‌دهند؟ تا چه حد این تصور را واقع‌گرایانه می‌دانید؟ به نظر شما گزارش‌دهی از مناطق جنگی واقعاً چگونه است؟ خانواده‌ها همچنین می‌توانند در مورد مسئولیت‌های روزنامه‌نگاران بحث کنند. آیا آنها وظیفه اخلاقی یا حرفه‌ای دارند وقتی شاهد خشونت‌های وحشتناک یا جرایم هستند؟ اگر چنین است، این وظیفه چیست؟

والدین باید بدانند که این درام اکشن ریچارد گیر عمدتا در مناطق جنگی خشونت‌بار (سومالی) و مناطق پس از جنگ (بوسنی) اتفاق می‌افتد که کانون‌های خشونت هستند. هم در زمان حال و هم در فلش‌بک‌ها، صحنه‌ها پر از انفجار، تیراندازی، ماشین‌های واژگون‌شده و افرادی است که زخمی و کشته می‌شوند. یک جنایتکار جنگی تبر را با خشونت خاصی به‌کار می‌برد و در صحنه‌ای از شکنجه، قهرمانان را تهدید می‌کند؛ فلش‌بک وحشتناکی، خونی نشان می‌دهد که در آن زنی باردار مرده است و نوزادش از شکم او بیرون کشیده شده است. انتظار کلمات زشت (به‌خصوص «فحش»)، برخی تصاویر برهنه و سینه‌های عریان، و سیگار کشیدن و نوشیدن مکرر (با کمی مستی) را داشته باشید، با بحثی در مورد مواد مخدر. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

الهام گرفته از مقاله سال ۲۰۰۰ اسکات اندرسون در مجله اسکوایر، فیلم شکارچی اثر ریچارد شپرد با یک هشدار کنایه آمیز در مورد باور کردن آنچه می‌بینید شروع می‌شود. این فیلم به شما می‌گوید که فقط بخش‌های احمقانه این داستان واقعی است، اما به طور کلی به بینندگان اعتماد ندارد و در هر مرحله آنها را به چالش می‌کشد. در حالی که می‌توان استدلال کرد که احساساتی کردن فروپاشی اولیه سیمون (که به یک ماجرای عشقی از دست رفته مربوط است) نشان دهنده اخلاق درونی اوست، اما تاثیر آن ارزان جلوه دادن سرمایه‌گذاری او در چیزی است که آن را "حقیقت" می‌نامد. داستان روباه برای سیمون شخصی است، و به همین دلیل فیلم از زمینه‌ای که به نظر می‌رسد به شدت به آن اهمیت می‌دهد غافل می‌شود - قربانیان روباه، مسلمانان و کروات‌های بوسنیایی که مورد تجاوز، شکنجه، قطعه قطعه شدن و قتل قرار گرفتند.داستان روباه -- که به طور واضح به سرزنش دلالان و سوداگران بین المللی می پردازد که از فرار این مرد از عدالت سود می برند، و همچنین رهبران جهانی که از افسانه ترسناک او بهره مند می شوند -- به نظر می رسد که هم رادوان کارادزیچ رهبر صرب بوسنی و هم اسامه بن لادن را به ذهن متبادر می کند. بارها و بارها، فیلم شکارچی ها روح چاک نوریس را به عنوان نمونه ای از تجسم کارتونی انتقام و قهرمان پرستی به تصویر می کشد. قطعا چنین طرح ها و قهرمان هایی نیاز به طنزپردازی دارند، به ویژه اینکه همچنان بر تلاش های سیاسی و نظامی تاثیر می گذارند. با این حال، فیلم شکارچی ها با تکبر بازی می کند، و در حالی که اهداف آسان را هدف قرار می دهد، طیفی از اهداف شایسته را از دست می دهد.