در تاریکی نترسید.

سالی ده ساله (با بازی بیلی مدیسون) که والدینش از هم جدا شده‌اند، برای زندگی نزد پدرش، الکس (با بازی گای پیرس) فرستاده می‌شود. الکس در حال بازسازی یک خانه قدیمی و عظیم است و با دوست‌دخترش، کیم (با بازی کیتی هولمز)، که طراح داخلی است، در آن زندگی می‌کند. هم الکس و هم کیم در ارتباط برقرار کردن با این دختر غمگین و منزوی مشکل دارند. اوضاع زمانی بدتر می‌شود که سالی به طور اتفاقی یک اتاق مخفی را کشف می‌کند و ناخواسته ارتشی از موجودات ریز را آزاد می‌کند که قادر به تخریب گسترده هستند... و بسیار گرسنه‌اند. متاسفانه، سالی نمی‌تواند بزرگترها را متقاعد کند که این موجودات واقعا وجود دارند. آیا او می‌تواند راهی برای متوقف کردن این موجودات کوچک قبل از اینکه خیلی دیر شود، پیدا کند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت فیلم صحبت کنند. تاثیر صحنه‌های خونین چیست؟ آیا این صحنه‌ها ترسناک‌تر از صحنه‌های پرتنش و پرتعلیق هستند؟ چرا یا چرا نه؟
• آیا بزرگترها در این فیلم الگو هستند؟ آیا هر کدام از آنها می‌توانند در زمان نیاز واقعی سلی ارتباط برقرار کنند؟
• چه چیزی موجودات کوچک را تا این حد ترسناک و/یا عجیب و غریب می‌کند؟ آیا فیلمی مثل این ترسناک‌تر یا کمتر ترسناک از داستانی است که در آن انسان‌ها به هم آسیب می‌رسانند، به جای موجودات؟

والدین باید بدانند که این فیلم ترسناک، بازسازی آزادانه‌ای از یک فیلم تلویزیونی سال ۱۹۷۳ است و بر روی دختری نوجوان تمرکز دارد که به طور تصادفی ده‌ها موجود گرسنه و ترسناک را در یک خانه قدیمی رها می‌کند. او اغلب در خطر است، و اگرچه فیلم نسبت به سایر فیلم‌های ترسناک خونین‌تر نیست، اما چند صحنه بسیار خشن وجود دارد که در آن شخصیت‌های بزرگسال زخمی و کشته می‌شوند (بریدن، کوبیدن سر و غیره)، و لحن و حس کلی فیلم آن را بسیار ترسناک و پرتنش می‌کند. زبان فیلم بسیار ملایم است و تنها کلمات تند آن در حد کلمه «جهنم» است، و یک زوج بزرگسال در حال بوسیدن دیده می‌شوند، در حالی که رابطه جنسی آنها خارج از صحنه تلویحاً نشان داده می‌شود. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

بیشتر فیلم حس تعلیق و هراس جدی‌ای را ایجاد می‌کند، در انتظار ترس‌هایی که ممکن است یا ممکن نیست اتفاق بیفتد. فیلم همچنین دختری کوچک را به داستان اضافه می‌کند و به فیلم بعد جدیدی از قصه‌های پریان می‌دهد، مشابه فیلم «آبی‌رنگ» دِل تورو، اگرچه این فیلم بیشتر در واقعیت ریشه دارد تا در تخیل. طراحی کلید اصلی اینجاست. خانه بزرگ و همچنین برخی از آثار هنری شگفت‌انگیز، شخصیت و حال و هوای کمی ماوراءالطبیعه به فیلم می‌بخشد.فیلم تلویزیونی اصلی سال 1973 که فیلم نترس از تاریکی بر اساس آن ساخته شده است، از خشونت کم و برخی جلوه‌های بصری نیمه‌مخفی و ارزان‌قیمت برای نشان دادن هیولاهای کوچک استفاده کرده است؛ بقیه ماجرا به تخیل بینندگان واگذار شده است. در اینجا، نویسنده/تهیه‌کننده گیلرمو دل تورو - در همکاری با ترو Nixey کارگردان تازه‌کار - تقریباً به آن مفهوم وفادار مانده است، به جز اینکه این نسخه چند سکانس خشن اضافه برای طرفداران وحشت امروزی اضافه کرده است، به علاوه موجودات دیجیتال پیشرفته و شخصیت‌های قوی.