اهدای خون

در سال ۱۹۹۹، محیط زیست مسموم شده، تغییرات آب و هوایی دما را به شدت بالا برده و آب از طلا و هر چیز دیگری باارزش‌تر است. در شهرهای پر از جرم و جنایت، نیروی پلیس خصوصی شده و ماموران شرکت‌های خصوصی مبارزه با جرم و جنایت آزادانه از مظنونان بازجویی می‌کنند. اما وقتی افسر پلیس آرتور (آلان ریتچسون) به دنبال یک سرنخ داغ از یک مجرم کثیف می‌رود، به مسابقه مرگبار اتومبیلرانی در سراسر کشور به نام «رانندگی خونین» می‌رسد، مسابقه‌ای که تنها یک جایزه دارد: ۱۰ میلیون دلار برای راننده برنده. بقیه شرکت‌کنندگان در مسابقه، مرگ را در انتظار دارند. رقیب آرتور، گریس (کریستینا اوچوا) مصمم است که برنده شود و پول نقدی را که برای کمک به خواهر دور از دسترسش نیاز دارد، به دست آورد، اما این برنامه با مشکل بزرگی مواجه می‌شود، وقتی که مجبور می‌شود آرتور را به عنوان شریک رانندگی‌اش بپذیرد. آیا گریس و آرتور می‌توانند رقبای خود را شکست دهند، زنده بمانند و شاهد مجازات افرادی مثل مجری مسابقه رانندگی خونین، اسلینک (کولین کانینگهام) باشند؟ آیا گفتیم که همه ماشین‌های مسابقه با خون انسان کار می‌کنند و کسی داوطلب اهدای خون نیست؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت شدید در سریال خون‌ریزی صحبت کنند. چرا فکر می‌کنید سازندگان این سریال تصمیم گرفتند خشونت را به این شدت و خونین به تصویر بکشند؟ این موضوع چه تأثیری بر کل سریال دارد؟ آیا باعث می‌شود سریال خون‌ریزی را بیشتر دوست داشته باشید یا کمتر؟
• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این ژانر فیلم و تلویزیون صحبت کنند. چگونه استفاده از طنز و طنز تلخ و تند، نحوه ارائه محتوا را تغییر می‌دهد؟

والدین باید بدانند که سریال «بلاد درایو» فراتر از محدودیت‌های شبکه‌های کابلی در زمینه مسائل جنسی، زبان و به‌ویژه خشونت است. داستان اصلی درباره مسابقه‌ای جاده‌ای است که در آن خودروها با خون انسان کار می‌کنند و برای سوخت نیاز به قتل‌های فراوان دارند. شخصیت‌ها با چاقوهای گردان مواجه می‌شوند که با فواره‌های خون، فریادها، تکه‌های گوشت و قطعات موتور آغشته به خون همراه است. صحنه‌های خشن و خونین، قطع عضو، تلاش برای تجاوز و در نهایت خوراندن فرد متجاوز به ماشین «قربانی» وجود دارد. در این جامعه آینده‌نگر، اجرای قانون خصوصی و خشونت‌آمیز است و از افسران انتظار می‌رود دندان‌های کوبیده‌شده از دهان مظنونان را جمع‌آوری کنند. شخصیت‌ها با ناله و فشار (بدون برهنگی) رابطه جنسی دارند، حتی در حین رانندگی. فحاشی شامل کلماتی مانند جهنم، آشغال، احمق، لعنتی، مزخرف، حرامزاده، نامادری، احمق و مادر... است. یک مرد تماشاگران را آشغال جاده و همجنس‌گرا خطاب می‌کند. بیشتر مواد مخدر خیابانی سنتی در این سریال منسوخ شده‌اند، اما شخصیت‌ها از داروی تقلبی به نام سرخی رستگاری استفاده می‌کنند و الکل می‌نوشند (هرچند آب باارزش‌تر است). این سریال ژانر استثمار را به تمسخر می‌گیرد، اما به همان اندازه خشونت‌آمیز است و قطعاً مناسب کودکان نیست.

این مجموعه گنزوی تهوع‌آور، خونین و بی‌اخلاق، با این حال برای بیننده‌هایی که از جنبه‌های اغراق‌شده‌اش آزرده نمی‌شوند، سرگرم‌کننده است. در بهترین حالت، «بلاد درایو» یک سرگرمی شلوغ، پرتنش و نفس‌گیر است. جیمز رولند، تهیه‌کننده اجرایی (که قبلا دستیار تولید در مجموعه‌های مد من و ویدها بوده) به‌وضوح طرفدار فیلم‌های درایو-این است و این را با ادای احترام به ژانرهای مختلف گرایندهاوس در هر قسمت ثابت می‌کند: قسمت اول مجموعه یک ماجراجویی جاده‌ای است (مثل دث ریس یا دث ریس ۲۰۰۰، فیلم کلاسیک درایو-این که بازسازی آن بر اساس آن بوده)؛ قسمت‌های بعدی به فیلم‌های زامبی، هیولای جهش‌یافته سمی و وسترن اسپاگتی می‌پردازند. مجموعه حس طنز (و البته چندش‌آوری) هم دارد و صحنه‌هایی مثل صحنه‌ای که راننده‌ای «جنتلمن» به رقیبش قول می‌دهد که یک ماشین پر از تشویق‌کننده را زنده نگه دارد، اما بعد از رفتن رقیبش انگشتان و زبان‌های آن‌ها را قطع می‌کند، هم خنده و هم دل‌آشوبه به وجود می‌آورد.بلاد درایو همچنین در مورد زندگی مردم عادی در این دنیای وحشتناک آینده اندیشیده است، جایی که آب توسط دستگاه‌های خودپرداز توزیع می‌شود، نوجوانان می‌توانند به خاطر جرایم اعدام شوند و ایمپلنت‌های جمجمه می‌توانند برنامه‌ریزی شوند تا سر کسی منفجر شود. شوخی‌های جاده‌ای سرگرم‌کننده و خونین هستند، اما صحنه‌های کمتر جنون‌آمیز که پیامدهای دنیای شکسته را به تصویر می‌کشند، به همان اندازه جالب هستند (به سبک فیلم رابوکاپ). همه این‌ها یک مشت دیوانگی بی‌معنی است و حتی طرفداران خشونت هم در برخی صحنه‌های خونین باید چشم‌هایشان را ببندند -- اما برای کسانی که از این نوع فیلم‌ها لذت می‌برند، این فیلم یک آشوب لذت‌بخش و دیوانه‌وار است. فقط مطمئن شوید که تا زمانی که بچه‌ها خواب هستند، صبر کنید تا فیلم را تماشا کنید.