راه

در آینده، فاجعه‌ای بی‌نام زمین را ویران کرده و بیشتر جانوران و گیاهان را از بین برده است. برق قطع شده، غذا کمیاب است و همه چیز به دلیل خاکسترهای فرو افتاده سرد و خاکستری شده است. مردی (ویگو مورتنسن) و پسر ده ساله‌اش (کودی اسمیت-مک‌فی) در جاده‌ای خطرناک به سمت ساحل حرکت می‌کنند، امیدوارند که چیزی، هر چیزی، آنجا پیدا کنند. در طول مسیر، با برخی آدم‌خواران خطرناک و همچنین برخی آدم‌های خوب روبرو می‌شوند و با هم باید شعله شکننده امیدشان را پرورش دهند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد فاجعه‌ای که نامش فاش نشده و جهان را به این نقطه رسانده است، صحبت کنند. زندگی پس از چنین اتفاقی چگونه خواهد بود؟ چه کارهایی می‌توان انجام داد و چه کارهایی دیگر امکان‌پذیر نیست؟
• چرا پسر نسبت به پدرش امیدوارتر و قابل اعتمادتر است؟ پسر چه چیزی را می‌داند یا درک می‌کند که پدرش نمی‌داند؟
• چه چیزی باعث شد مادر پسر دست به خودکشی بزند؟ چرا او امیدش را از دست داد در حالی که پسر و مرد هنوز امیدوار بودند؟

والدین باید بدانند که فیلم جاده (بر اساس رمان برنده جایزه پولیتزر ۲۰۰۷ اثر کورمک مک‌کارتی) تصویری به‌شدت غم‌انگیز و خاکستری از آینده‌ای است که در آن فاجعه‌ای ناشناخته، بیشتر موجودات زنده را از روی زمین محو کرده، غذا کمیاب شده و مردم به آدم‌خواری روی آورده‌اند. (به عبارت دیگر، این فیلم مناسب کودکان نیست!) شخصیت‌های اصلی فیلم، مردی (ویگو مورتنسن) و پسر ده ساله‌اش هستند؛ رابطه آن‌ها بسیار تاثیرگذار و امیدوارکننده است، اما فیلم به‌طور کلی غم‌انگیز و گاهی خشونت‌آمیز است و شامل صحنه‌های متعددی از خودکشی (از جمله خودکشی مادر پسر) و ارجاعات به آن، و همچنین صحنه‌هایی با شلیک گلوله و تهدید است. اگرچه نوجوانان و بزرگسالان ممکن است آن را تجربه‌ای معنادار، هرچند نه لزوما سرگرم‌کننده، بدانند، اما بدانید که این فیلم، فیلمی اکشن از نوع مکس دیوانه نیست که در برخی تبلیغات وعده داده شده است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

فیلم جاده فیلمی خوش‌ساخت و داستانی قدرتمند است. اما با وجود امید پایدار شخصیت‌ها، محتوای بی‌رحمانه و خشن فیلم، از جمله تصاویر مداوم، سرد و خاکستری، می‌تواند خسته‌کننده باشد و تا حدی روند پیش‌رونده درام را کند کند. در واقع، دشوار است که بگوییم ارائه بصری شدید هیلکات چیزی به داستان اضافه می‌کند یا آن را بهبود می‌بخشد. با این حال، به طور کلی، فیلم جاده موثر است و برای کسانی که کتاب را دوست داشتند، جالب است.کارگردان استرالیایی جان هیلکات (فیلم پیشنهاد) رمان برنده جایزه پولیتزر ۲۰۰۷ اثر کورمک مک‌کارتی (فیلم هیچ کشوری برای مردان مسن) را به‌طور وفادارانه‌ای به تصویر کشیده است، با تنها چند افزودن دراماتیک به نفع بازیگران، و همچنین حداقل یک سکانس اکشن‌محور. هسته عاطفی فیلم همانند کتاب است: رابطه تکان‌دهنده بین مرد و پسرش و نحوه اتکا آن‌ها به یکدیگر برای امید و بقا.