ترساننده

در فیلم ترسناک ترریفر، دو دوست به نام‌های دون (کاترین کورکورون) و تارا (جنا کانل) در حال پایان دادن به یک شب بیرون رفتن در شهر هستند که متوجه می‌شوند هر دو خیلی مست هستند و نمی‌توانند رانندگی کنند. تارا پیشنهاد می‌دهد تا زمانی که هوشیار می‌شوند، یک برش پیتزا بخورند. یک دلقک ترسناک و بی‌صدا (دیوید هاوارد ترنتون) با لباس سیاه و سفید وارد پیتزا فروشی شده و شروع به خیره شدن به تارا می‌کند. بعد از اینکه دوستان آنجا را ترک می‌کنند، دلقک به‌طور وحشیانه‌ای همه کارکنان رستوران را به قتل می‌رساند. وقتی دون و تارا به سمت ماشین خود برمی‌گردند، متوجه می‌شوند که لاستیک‌های ماشین پنچر شده است. تارا با خواهرش ویکتوریا (سامانتا اسکافیدی) تماس می‌گیرد تا او را سوار کند و سپس وارد یک ساختمان ترسناک نزدیک آنجا می‌شود تا از دستشویی استفاده کند. متاسفانه، دلقک هنوز کارش با آنها تمام نشده و قرار است یک شب طولانی را سپری کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم ترسناک ترریفایر صحبت کنند. چه پیامی دارد که بیشتر خشونت‌ها متوجه زنان است؟ آیا فیلم خیلی افراطی است؟ چه کسی تعیین می‌کند که «افراطی» به چه معناست؟
• فیلم ترسناک است؟ چه چیزی در فیلم‌های ترسناک جذاب است؟
• چگونه نوشیدن الکل به تصویر کشیده می‌شود؟ آیا زیبا جلوه داده می‌شود؟ آیا نوشندگان مسئولانه عمل می‌کنند؟
• چرا فکر می‌کنید خیلی‌ها دلقک‌ها را ترسناک می‌دانند؟
• سبک «اسلشر» در ژانر وحشت چیست و چرا این‌قدر محبوب است؟

والدین باید بدانند که ترریفایر فیلمی ترسناک در مورد یک دلقک قاتل شیطانی است. صحنه‌های خون و خشونت بسیار شدید هستند و خشونت علیه زنان آزاردهنده است. یک زن برهنه از پاها آویزان می‌شود (سینه‌هایش دیده می‌شود) و از ناحیه کشاله ران تا سر به دو نیم تقسیم می‌شود. پوست سینه زن دیگری بریده می‌شود و قاتل آن را به سینه خود می‌چسباند تا سینه داشته باشد. مرگ‌های زیادی وجود دارد و خون زیادی پاشیده می‌شود، علاوه بر این کتک زدن با اشیاء تیز، شلیک اسلحه، چاقو زدن، بریدن، بریدن سر، کندن چشم و موارد دیگر. الفاظ زشت و زننده زیادی در فیلم به کار رفته است. برخی از صحنه‌های فیلم دارای ایماژ جنسی هستند و یک زوج در حال بوسیدن در تختخواب افتاده‌اند. شخصیت‌های فیلم بعد از یک شب مهمانی مست هستند، سیگار کشیدن نشان داده می‌شود و زنی با یک داروی بیهوشی تزریق می‌شود. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

تلاشی برای ادای احترام به فیلم‌های اسلشر دهه ۱۹۸۰، این فیلم ترسناک قاتلی واقعاً آزاردهنده و عناصری سرگرم‌کننده دارد، اما در نهایت در قساوت نسبت به زنان زیاده‌روی می‌کند. ترریفایر به نویسندگی و کارگردانی دامین لیون، بازیگران خوبی دارد، از آرتِ دلقک با ظاهر عجیب و لبخند تحقیرآمیزش تا سم‌پاشی که در ابتدا ترسناک به نظر می‌رسد اما در نهایت خوب از آب درمی‌آید. تارا به‌خصوص دوست‌داشتنی است: او یک قهرمان سنتی فیلم‌های ترسناک است که ظاهراً به‌گونه‌ای آرایش کرده تا شبیه سیدنی پرسکاتِ نِیو کمپبل در فیلم جیغ باشد. (همچنین آگهی یک فروشگاه هالووین به نام «کِرِوِن» را از رادیو می‌شنویم.)اما شاید در تلاشی برای دوری از فرمول‌های سنتی تمام آن فیلم‌های دهه ۱۹۸۰، لئونه داستان خود را به هر سو می‌فرستد. هیچ قهرمان واقعی (یا «دختر نهایی») برای تشویق وجود ندارد. خشونت حملات و شکنجه شخصیت‌های زن کمی اغراق‌آمیز و افراطی به نظر می‌رسد. شاید بدتر از آن، یک پیش‌درآمد بی‌رحمانه، پیش‌بینی سنگینی از پایان نسبتاً بی‌امید فیلم ارائه می‌دهد. اگر فقط ترریفایر تعادلی بهتر از شخصیت‌ها پیدا می‌کرد - و شاید اندکی امید، که تعلیق بیشتری را اضافه می‌کرد - ممکن بود به فیلم‌هایی که الهام‌بخش آن بودند نزدیک شود.