اتاق سبز

گروه موسیقی پانک راک "دِ اینت رایتز" - متشکل از پت نوازنده‌ی گیتار باس (آنتون یلچین)، سم نوازنده‌ی گیتار (الیا شوکت)، ریس نوازنده‌ی درامز (جو کول) و تایگر خواننده (کالوم ترنر) - در تور هستند، اما حتی برای پول بنزین هم به سختی تلاش می‌کنند. وقتی یک اجرا کلیدی لغو می‌شود، یک روزنامه‌نگار برای آنها یک اجرا جایگزین در یک باشگاه حومه‌ای در پورتلند برای نژادپرستان سفیدپوست ترتیب می‌دهد. پس از اجرای نامعقول یک ترانه از گروه دد کندیز با عنوان "نازی پانکز، برو به جهنم"، گروه آماده می‌شود تا به سرعت خارج شود... اما شاهد یک قتل وحشیانه در اتاق سبز می‌شوند. آنها در داخل اتاق با یک غریبه (ایموجن پوتس) گرفتار می‌شوند، در حالی که رهبر مرموز و شیطانی نژادپرستان (پاتریک استوارت) نقشه می‌کشد، اعضای گروه باید برای بقا فکر خود را به کار بیندازند.

• درباره خشونت شدید در فیلم اتاق سبز می‌توانیم صحبت کنیم. چه تأثیری دارد و چه هدفی را دنبال می‌کند؟ تأثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟ آیا این تأثیر با بزرگ‌تر شدن کودکان تغییر می‌کند؟
• آیا این فیلم ترسناک است؟ چطور می‌توان آن را با فیلمی که حاوی ترس‌های ماوراء الطبیعه بیشتری است مقایسه کرد؟
• دیدن پاتریک استوارت در نقش یک شخصیت منفی ترسناک و نفرت‌انگیز چه حسی دارد؟

والدین باید بدانند که اتاق سبز یک تریلر بسیار خشن با عناصر ترسناک است که یادآور فیلم‌های پُر هیجان قدیمی است. قتل‌های دلخراشی با چاقو، تیغ موکت بری، قمه، اسلحه و سگ‌های مهاجم وجود دارد که با خونریزی‌های شدید همراه است. همچنین صحنه‌های زیادی از دعوا، لگد زدن و زخم‌های خونین وجود دارد (یک بازوی زخمی با نوار چسب تعمیر می‌شود). الفاظ نامناسب زیادی مانند "کـسـمت"، "کثافت" و "نـگـر" در فیلم استفاده می‌شود و موسیقی پرخاشگرانه و همراه با فحش زیادی وجود دارد. شخصیت‌ها در موقعیت‌های اجتماعی نوشیدنی الکلی می‌نوشند، اما سکس در فیلم موضوعیت ندارد. اگر نوجوانان ستاره فیلم، پاتریک استوارت را از فیلم‌های ایکس من و پیشتازان فضا بشناسند، در این فیلم تصویری بسیار متفاوت از او خواهند دید. با این که فیلم بسیار شدید و خشن است، اما بسیار خوب ساخته شده و شخصیت‌های قابل باوری دارد و احتمال این که به یک فیلم محبوب دهان به دهان تبدیل شود، وجود دارد.

این فیلم ترسناک-هیجان‌انگیز تحت تأثیر فیلم‌های استثمارگر دهه ۱۹۷۰ (و موسیقی پانک دهه ۱۹۸۰) قرار دارد و ریشه در نوعی واقع‌گرایی تکان‌دهنده و دلهره‌آور دارد، بدون اینکه به اتفاق یا حماقت‌های ساده‌لوحانه متوسل شود. کارگردان جرمی سولنیه قبلاً فیلم عالی Blue Ruin را ساخته بود؛ او در این فیلم نیز به تکامل مهارت‌های خود به عنوان یک فیلم‌ساز در ژانر فیلم‌های استثنایی که هم سرگرم‌کننده و هم جذاب هستند، ادامه می‌دهد. فیلم «اتاق سبز» اتمسفری زنده خلق می‌کند و شخصیت‌هایی را معرفی می‌کند که احساس می‌کنید در آن زندگی می‌کنند، نه اینکه فقط در آن بازی می‌کنند.این شخصیت‌ها پیشینه‌ای دارند -- مانند زمانی که مهارت‌های کشتی یکی از اعضای گروه به کار می‌آید -- و تصمیماتشان عواقب واقعی دارد. استفاده ساولنیر از زمان و فضای فشرده (فیلم در یک روز طولانی و عمدتا در یک اتاق اتفاق می‌افتد) حس اضطرار را به داستان القا می‌کند، در حالی که تاریکی و صدا (پارس سگ‌ها) به موسیقی متن نامطمئن فیلم اضافه می‌شود. بازی بازیگران برجسته است، اما استوارت است که با این اجرا بلافاصله به یکی از ترسناک‌ترین شخصیت‌های منفی سینما تبدیل می‌شود و نفرت را با دقتی آرام بیان می‌کند.