رانندگی کنید.

در طول روز راننده (رایان گاسلینگ) ماشین‌های بدلکاری را برای فیلم‌ها می‌راند و شب‌ها خدماتش را به مجرمینی که به ماشین فرار نیاز دارند، اجاره می‌دهد. او در هر دو شغل با مکانیک بدشانس اما شاد شانون (برایان کرانستون) کار می‌کند. او مهارت فوق‌العاده‌ای دارد، زندگی آرامی دارد، زندگی ساده و شبیه به ذن دارد و همه چیز تحت کنترلش است تا اینکه با همسایه‌اش، ایرن (کری مولیگان) و پسرش بنیسیو (کادن لئوس) آشنا می‌شود. وقتی شوهر ایرن از زندان آزاد می‌شود، راننده با اکراه موافقت می‌کند که به او در کاری کمک کند که او را از بدهی و دردسر نجات می‌دهد. اما همه چیز اشتباه پیش می‌رود و پیامدهای آن به یک جفت خلافکار شرور (آلبرت بروکس و ران پرلمن) ختم می‌شود. آیا راننده می‌تواند از این دردسر فرار کند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تاثیر خشونت شدید فیلم صحبت کنند. چطور با آنچه در فیلم‌های ترسناک می‌بینید مقایسه می‌شود؟ کدام ناراحت‌کننده‌تر است؟ چرا؟
• آیا شخصیت اصلی یک قهرمان است؟ آیا بینندگان قرار است با او همدردی کنند، حتی اگر یک مجرم باشد؟ چه چیزی شخصیت‌های «بد» را جذاب می‌کند؟
• فیلم چه نگرشی نسبت به زنان دارد؟ شخصیت‌های زن چگونه هستند؟ آیا شخصیت‌پردازی آنها سه‌بعدی است؟
• آیا پسر بچه در این فیلم واقعاً در خطر است، یا فقط خطر را القا می‌کند؟ تفاوتش چیست؟

والدین باید بدانند که این درام جنایی فوق‌العاده (که جایزه معتبر بهترین کارگردانی را در جشنواره فیلم کن کسب کرد) به آرامی شروع می‌شود اما در نهایت حاوی مقادیر شوک‌آوری از خشونت است، از جمله صحنه‌ای که سر زنی با شلیک تفنگ از هم می‌پاشد و شخصیت اصلی با لگد زدن به سر مردی آن را مانند کدو تنبل له می‌کند. زبان فیلم نیز بسیار تند و خشن است و چندین بار از کلمات فحش و ناسزا استفاده می‌شود. در یک صحنه طولانی، چند زن سینه‌های خود را نشان می‌دهند و دو شخصیت اصلی رابطه عاشقانه‌ای دارند، اگرچه زن متاهل است. شخصیت اصلی یک مجرم است که ویژگی‌های مثبت زیادی ندارد، اما همچنان جذاب است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

کارگردان دانمارکی‌الاصل نیکلاس ویندینگ رفن شاید نامی آشنا برای همه نباشد، اما بعد از فیلم درایو ممکن است این اتفاق بیفتد؛ شاید او را هم‌تراز کوئنتین تارانتینو بدانند، که کاملاً مستحق آن است. فیلم درایو از فیلم‌های دهه ۸۰ و به‌خصوص آثار ریدلی اسکات، مایکل مان و ویلیام فریدکین الهام گرفته است، و همچنین از فیلم‌های ژانری با قهرمانان ساکت و مرموز. اما در عین حال، درایو حس و حال تازه‌ای دارد. فرم بر محتوا در این فیلم غالب است، اما چه فرمی!اما این به معنای نادیده گرفتن محتوای فیلم نیست؛ به وضوح رفن بازیگران را دوست دارد و لحظات کوچک بسیاری از صمیمیت، ستایش و طنز را در زیر سطح سرد فیلم پیدا می‌کند. در صحنه‌ای که به زیبایی قاب‌بندی شده، راننده و دختر تنها به یکدیگر لبخند می‌زنند و به عمق ناگفته‌ای اشاره می‌کنند. هر بازیگر بهترین بازی خود را ارائه می‌دهد، به ویژه شخصیت‌های شرور و جذاب و همراهان آنها. تنها خشونت شدید و شوک‌آور فیلم می‌تواند مانع ستایش کامل این قطعه شگفت‌انگیز از آثار ژانر شود.