روح من را بگیر

در شهر کوچک ریورتون، قاتلی به نام «ریورتون ریپر» به وحشت و جنون افتاد و با چاقوی شکاری خود قربانیان زیادی را مجروح کرد. درست در لحظه‌ای که او در تصادف آمبولانس جان باخت، هفت کودک در بیمارستانی نزدیک به دنیا آمدند. شانزده سال بعد، در سالگرد آن روز، نوجوانان هنوز درباره قاتل و احتمال بازگشت او از مردگان برای کشتن دوباره صحبت می‌کنند. ناگهان، قتل‌های بیشتری آغاز می‌شود و این بار، به نظر می‌رسد که هدف این قتل‌ها همان هفت نوجوان (و هر کسی که سر راهشان قرار بگیرد) است. نوجوانی به نام «بگ» (مکس تیریوت) که به نظر می‌رسد در مرکز همه اتفاقات است، شروع به شنیدن صداهای روح‌ها و دیدن تصاویر آن‌ها می‌کند. وقتی او رازی وحشتناک از دوران کودکی‌اش را کشف می‌کند، متوجه می‌شود که به قتل‌ها بسیار نزدیک‌تر از چیزی است که فکر می‌کرد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت فیلم صحبت کنند. این موضوع چگونه بر شما تأثیر گذاشت؟ آیا این تأثیر با آنچه در فیلم‌های ترسناک دیگر دیده‌اید، قابل مقایسه است؟
• فیلم ترسناک است؟ چه چیزی آن را به یک فیلم ترسناک تبدیل می‌کند؟ آیا عناصری ماوراءالطبیعه دارد، یا بیشتر دربارهٔ تعلیق و هیجان است؟
• در طول فیلم، شخصیت باگ چگونه رشد و تغییر می‌کند؟ آیا او در طول رنج و سختی‌اش یاد می‌گیرد که بزرگ شود؟ آیا او مسئولیت‌پذیری را یاد می‌گیرد؟

والدین باید بدانند که این فیلم ترسناک ماوراءالطبیعه درباره یک قاتل زنجیره‌ای که ممکن است از مردگان بازگشته باشد، پر از صحنه‌های خونین و خشونت‌آمیز است. همچنین دو مورد وجود دارد که بزرگسالان نوجوانان را می‌زنند. زبان فیلم بسیار قوی است و کلمات نامناسبی مانند «فاک» و «شیت» به کرات استفاده شده است. برخی صحنه‌های جنسی نیز وجود دارد، از جمله یکی در مورد بارداری نوجوانان، اما در صفحه نمایش خیلی نشان داده نمی‌شود. بیشتر شخصیت‌های اصلی ۱۶ ساله هستند و فیلم در قالب سه‌بعدی (که البته همه چیز را بسیار شدیدتر می‌کند) ارائه می‌شود، بنابراین برای مصرف نوجوانان آماده است. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر در این سبک، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

وس کریون نویسنده و کارگردان فیلم «روحم را بگیر» است و او ثابت می‌کند که اگرچه ممکن است بااستعدادترین نویسنده در دنیا نباشد، اما هنوز یک کارگردان بسیار ماهر است. کریون سبک بصری منحصر به فردی دارد و استعداد کاشتن ترس‌های بالقوه در هر کجا را دارد. داستان او درباره یک قاتل سریالی احتمالا ماوراءالطبیعه همیشه منطقی نیست؛ گاهی اوقات روح آدم‌های زنده از طریق قهرمان نوجوان، باگ، صحبت می‌کنند، برخلاف روح آدم‌های مرده. و ارتباط بین روح‌ها و قتل‌ها هرگز کاملا مشخص نیست.اما می‌توان از این داستان احمقانه صرف‌نظر کرد. تقریبا هیچ کارگردان دیگری نمی‌تواند چنین حسی از ترس شادمانه را در جنگل‌های پاییزی... یا در یک خانه معمولی القا کند. هر دیوار، گوشه و درگاهی، یک مکان بالقوه پنهان شدن و یک منبع بالقوه خطر است. زمان‌بندی و استفاده کراون از فضای سه‌بعدی تقریبا بی‌همتاست. بهتر از همه، لذت خالص او در هر قاب دیده می‌شود؛ این مردی است که عاشق فیلم‌سازی است، نه صرفا کسی که یک جشنواره ترسناک نوجوان دیگر را به راه انداخته است.