هفت آدم روانی

مارتی (با بازی کالین فارل) فیلم‌نامه‌نویس، در حال نوشتن فیلم‌نامه‌ای به نام هفت روانی است. او از خشونت در فیلم‌ها خسته شده و سعی می‌کند راهی برای روایت داستان خود به صورت صلح‌آمیز پیدا کند. در همین حال، بهترین دوست او، بیلی (با بازی سم راکول) و همکارش هانس (با بازی کریستوفر واکن) درگیر تجارت دزدی سگ‌ها، بازگرداندن آن‌ها و دریافت پاداش هستند. متاسفانه، آن‌ها به تازگی یک سگ زیبا از نژاد شیتزو به نام بانی را دزدیده‌اند که متعلق به یک گانگستر سادیست (با بازی وودی هارلسون) است. در همین حین، یک قاتل نقاب‌دار و چندین روانی دیگر نیز در شهر آزادانه در حال فعالیت هستند. سه شخصیت اصلی ما به بیابان سفر می‌کنند تا بتوانند از این ماجراها سر در بیاورند، اما آیا این سفر به خودشناسی یا یک رویارویی خونین منجر خواهد شد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم هفت روان‌پریش صحبت کنند. آیا خشونت برای روایت یک داستان خوب ضروری است؟ چرا شخصیت‌ها در مورد خشونت بحث می‌کنند؟ آیا با نتیجه‌گیری آنها موافق هستید؟
• فیلم چه تصویری از مشکل نوشیدن الکلی شخصیت اصلی ارائه می‌دهد؟ آیا پیامدهای آن واقع‌گرایانه به نظر می‌رسند؟ چگونه با نمایش‌های دیگر در فیلم‌ها/تلویزیون مقایسه می‌شود؟
• در اینجا نظری کوتاه در مورد اینکه فیلمنامه داستانی فاقد شخصیت‌های زن قدرتمند است، وجود دارد. شخصیت‌های زن در فیلم واقعی چگونه به تصویر کشیده شده‌اند؟ این نظر چگونه با آن مرتبط است؟

والدین باید بدانند که هفت روانی فیلمی است از مارتین مک‌دونا، نمایشنامه‌نویس و فیلم‌ساز برنده اسکار، که دومین فیلم بلند اوست. مک‌دونا در داستان‌های هوشمندانه اما جسورانه خود اغلب از جنایت، خشونت و زبان تند استفاده می‌کند. هفت روانی هم از این قاعده مستثنی نیست: انتظار تصاویر گرافیکی و خشن زیادی را داشته باشید، از جمله شلیک و کشتن؛ خون‌پاشی و پاشیدن خون؛ قربانیانی که زنده سوزانده می‌شوند؛ بریدن گردن قربانی؛ و یک تیراندازی خشن با سرهای منفجر شده. زبان فیلم بسیار تند است (فحش‌های رکیک و جنسی) و صحنه‌ای نزدیک به رابطه جنسی، زنی بدون بالاتنه و زنی با بلوز خیس و نازک وجود دارد. همچنین نشان داده می‌شود که یکی از شخصیت‌های اصلی مشکل الکلی دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

هفت روان‌پریش فوق‌العاده است. نمایشنامه‌نویس ایرلندی مشهور مارتین مک‌دونا برای فیلم کوتاه شاتزن (۲۰۰۵) برنده جایزه اسکار شد و برای اولین فیلم بلندش در بروخه (۲۰۰۸) نامزد جایزه بهترین فیلمنامه شد. در اینجا، او به ترکیب جنایت و کمدی سیاه ادامه می‌دهد، اما این بار لایه‌ای از خودآگاهی را اضافه می‌کند، هم فرآیند نوشتن و هم نیاز به درگیری (و/یا خشونت) در نوشتن را بازسازی می‌کند.باورنکردنی است، درست مثل فیلم اقتباس (2002) ساخته اسپایک جونز و چارلی کافمن، فیلم هفت روانی موفق می‌شود به‌خوبی شخصیت‌ها، شوخ‌طبعی و ایده‌های بلندپروازانه‌اش را بدون افتادن یا لو دادن زودهنگام چیزی جابجا کند. علی‌رغم هوش سرشار فیلم، آن یک محبت واقعی به سه شخصیت ناهنجار خود دارد و آن‌ها هم به یکدیگر محبت واقعی دارند. بهترین قسمت فیلم نه تک‌گویی‌های مک‌دانا، بلکه گفتگوهای بین شخصیت‌هاست که تمایل دارند هرچه طولانی‌تر شوند، خنده‌دارتر شوند (فقط به آن یکی درباره «چشم در برابر چشم» گوش دهید).