آنها زندگی می‌کنند.

در فیلم «آنها زندگی می‌کنند»، مردی بیکار (با بازی رودی پیپر) به لس‌آنجلس می‌رسد تا کار پیدا کند. او در اردوگاهی برای افراد بی‌خانمان اقامت می‌کند، جایی که شروع به مشاهده رفتارهای عجیب می‌کند. در تلویزیون، برنامه‌ها به‌طور مکرر توسط مردی قطع می‌شود که سیگنال را مختل کرده و از همه می‌خواهد «بیدار شوید». او در کلیسایی در خیابان روبرو، شاهد فعالیت‌های پنهانی در نیمه‌شب است. بعد از اینکه پلیس اردوگاه و کلیسا را تخریب می‌کند، مرد به آنجا بازمی‌گردد و جعبه‌ای پر از عینک آفتابی پیدا می‌کند. او عینک را بر چشم می‌گذارد و بلافاصله موجودات فضایی با چهره‌های جمجمه‌ای را می‌بیند که قبلاً به جای آن‌ها انسان می‌دید و پیام‌هایی مانند «مصرف کن»، «اطاعت کن» و «خواب بمان» را مشاهده می‌کند که قبلاً به جای آن‌ها تبلیغات می‌دید. او بلافاصله به خشونت روی می‌آورد و سعی می‌کند موجودات فضایی را متوقف کند و به همه اطلاع می‌دهد که «من اینجا هستم تا آدامس بادکنکی بجویم و کله‌پا کنم، و آدامس بادکنکی تمام کرده‌ام». او افرادی را که اردوگاه بی‌خانمان‌ها را اداره می‌کردند، پیدا می‌کند - که رهبران مقاومت نیز هستند - و آن‌ها به او می‌گویند که موجودات فضایی زمین را به عنوان یک «سیاره در حال توسعه» می‌بینند، سیاره‌ای که می‌توانند برای اهداف شرورانه خود از آن سوءاستفاده کنند. حالا این مرد - که در فیلم فقط با نام «نادا» شناخته می‌شود - باید راهی برای مختل کردن سیگنالی پیدا کند که همه را به آرامش دروغین سوق می‌دهد و به این ترتیب به همه نشان دهد که او از طریق عینک آفتابی ویژه‌اش چه می‌بیند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد طنز صحبت کنند. طنز آنها در مورد فرهنگ مصرف‌گرایی چگونه است؟ آیا فیلم‌های طنزآمیز دیگری هم وجود دارد؟
• فیلمی در این سطح چگونه می‌تواند در دسته‌بندی فیلم‌های درجه‌ی ب قرار بگیرد؟ آیا فیلم‌های درجه‌ی ب می‌توانند به اندازه‌ی فیلم‌های بلاک‌باستر با بودجه‌ی کلان سرگرم‌کننده و جذاب باشند؟ چه چیزی در این فیلم‌ها جالب توجه است؟
• در سراسر فیلم از خشونت چگونه استفاده شده بود؟ آیا به نظر ضروری برای داستان کلی می‌رسید یا صرفاً برای جلب توجه بود؟

والدین باید بدانند که آنها زنده‌اند فیلمی از جان کارپنتر در سال ۱۹۸۸ است که در آن یک ولگرد بیکار (با بازی «روودی» رودی پایپر) عینک آفتابی خاصی پیدا می‌کند که با آن می‌بیند که یوپی‌ها و بسیاری از افسران پلیس در واقع بیگانگانی هستند که سعی در استعمار زمین از طریق پیام‌های ناخودآگاه در تبلیغات دارند. اگرچه این فیلم یک فیلم درجه ب است که سرشار از طنز، شوخی و سرگرمی است، اما حاوی خشونت زیادی است، از جمله یک دعوای اغراق‌آمیز مشت‌زنی بین دو شخصیت اصلی. پلیس به یک اردوگاه بی‌خانمان‌ها حمله می‌کند و با باتون به مردم ضربه می‌زند. پلیس با مسلسل به گروهی از انسان‌ها که در مقابل استعمار بیگانگان مقاومت می‌کنند شلیک می‌کند و بسیاری از آنها کشته می‌شوند. زنی در حال رابطه جنسی از کمر به بالا عریان است. فحاشی مکرر، از جمله اف و مشتقات آن. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم به همان اندازه که طنز است، ماندگار است -- بسیار سرگرم‌کننده و شایسته‌ی عنوان یک فیلم کلاسیک درجه‌ی دو است. جذابیت فیلم They Live در این است که هم به عنوان یک طنز هوشمندانه از فرهنگ مصرف‌گرایی و طبقه‌ی مرفه و هم به عنوان یک فیلم «بدِ خوب» با تک‌گویی‌های مضحک، صحنه‌های طولانی مبارزه و پیچش‌های داستانی عجیب و غریب، به خوبی عمل می‌کند. این فیلم از آن دست فیلم‌هایی است که بهتر است صرفاً به خاطر خود فیلم لذت ببرید؛ هرچند کسانی که سلیقه‌ی هنری بالاتری دارند از بازیگری، اکشن و دیالوگ‌ها انتقاد خواهند کرد، اما کسانی که به دنبال لذت بردن از جادوی سینما هستند، می‌توانند از این فیلم لذت ببرند.شخصیت اصلی، که توسط کشتی‌گیر فقید و بزرگ "رود" رودی پایپر بازی شده و در عنوان فیلم فقط به نام "نادا" شناخته می‌شود، یک ماشین تک‌نفره تک‌خطی است، نقل‌قول‌های نمادین امروزی مانند "من اینجا هستم تا آدامس بادکنکی بجویم و کتک بزنم، و آدامس بادکنکی تمام شده" و "زندگی یک ماده سگ است، و او دوباره در گرما است" را به بیرون پرتاب می‌کند. مضحک؟ احمقانه؟ مطمئنا، اما آنها زندگی می‌کنند که یک فیلم می‌تواند بسیار لذت‌بخش باشد و آزمون زمان را بدون اینکه شاهکار سینمایی باشد، پشت سر بگذارد.