ترور جسی جیمز به دست رابرت فورد بزدل

در نگاه اول، این فیلم به نظر می‌رسد که به بررسی پدیده شهرت از زوایای مختلف می‌پردازد. داستان از اولین ملاقات جسی جیمز (با بازی برد پیت) و قاتل نهایی‌اش، باب فورد (با بازی کیسی افلک) آغاز می‌شود و ریتم‌های عجیب و غریب و ناپایدار رابطه‌شان را دنبال می‌کند. در زمان این ملاقات سرنوشت‌ساز، جسی ۳۴ ساله و برادر بزرگترش، جیمز (با بازی سم شپارد) در حال برنامه‌ریزی برای آخرین سرقت قطار گروه جیمز هستند. باب، که فقط ۱۹ سال دارد، درخواست می‌کند که "همکار" شود، اما توسط فرانک رد می‌شود و تقریباً توسط جسی نادیده گرفته می‌شود. راوی فیلم (هیو راس) به ما می‌گوید که تنها دلیل نازک بودن گروه این است که اعضای اصلی آن مرده‌اند یا در زندان هستند. باب، که هنوز به رمان‌های دیمی گروه جیمز که از کودکی خوانده است، باور دارد، با برادرش چارلی (با بازی سم راکول) که کمی کمتر مجذوب گروه است، همراه می‌شود و در نهایت خود را به داستان جسی تحمیل می‌کند تا جایی که حضورش انکارناپذیر و حتی اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد جاذبه‌های پایدار پسران بد صحبت کنند. چرا جامعه و رسانه‌ها تمایل به ستایش قانون‌شکنانی مثل جسی جیمز دارند؟ چگونه فکر می‌کنید نحوه ارائه افرادی مثل جیمز در فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی با واقعیت زندگی آنها متفاوت است؟ این فیلم چگونه تعریف یک «قهرمان» را تفسیر (و پیچیده) می‌کند؟

والدین باید بدانند که نوجوانان ممکن است به این فیلم وسترن خشن و بالغ با بازی ستاره‌ای چون برد پیت جذب شوند. در طول فیلم، بینندگان شاهد زخم‌های خونین و سرهای شکافته، مشاجراتی که به تیراندازی، مشت‌زنی و کشتی‌گیری خصمانه ختم می‌شوند، و یک سرقت قطار پرتنش هستند. همچنین می‌توان انتظار برخی الفاظ نامناسب (مثل "s--t"، "pecker"، "bitch" و غیره)، تلمیحات جنسی، سیگار کشیدن و نوشیدن مشروبات الکلی (که هر دو با فضای فیلم در دهه ۱۸۸۰ غرب وحشی مطابقت دارند) را داشت. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

فیلمبرداری راجر دیکنز به‌طرز دل‌خراش زیباست، به‌صورت متناوب تار و دقیق، رنگ‌ها پاییزی، سایه‌ها بلند و الهام‌بخش. بر اساس رمان رون هانسن در سال ۱۹۹۷، فیلم Assassination نشان می‌دهد که شهرت جسی، حتی بیشتر از جنایات یا ذات خشنش، به پایان وحشتناک او منجر می‌شود. جلوه‌های بصری محیطی را به تصویر می‌کشد که زندگی درونی جسی و باب را منعکس می‌کند، هر دو قادر به رهایی از دیگری نیستند. جسی می‌گوید: «نمی‌توانم آن را درک کنم»، «می‌خواهی مثل من باشی یا من باشی؟» جسی ترک «شب‌گردی» را دشوار می‌یابد و به‌تدریج دچار پارانویا می‌شود. وقتی فرزندانش و همسرش، زی (مری-لوییز پارکر)، را به کلبه‌ای در میزوری می‌برد، احساس بی‌قراری می‌کند و گاهی برای قتل اعضای سابق گروهش بیرون می‌رود. این بازدیدها به شکل شعرگونه‌ای به تصویر کشیده می‌شوند، دوربین نزدیک به چهره مردان است در حالی که سرنوشتشان را پیش‌بینی می‌کنند، در حالی که جسی به‌طور آزاردهنده‌ای آرام و مصمم باقی می‌ماند.جسی در حالی که تقریباً تسلیم شده به نظر می‌رسد، در نهایت در آستانه خانه باب و چارلی فرود می‌آید، وقتی که باب فهرستی از «همه راه‌هایی که تو و من با هم مشترک هستیم و از این قبیل» را برمی‌شمارد (آنها قد، رنگ چشم آبی و تعداد برادران یکسانی دارند و غیره). اما وسواس باب هرگز انفجاری نیست؛ بلکه فیلم لحنی غم‌انگیز به خود می‌گیرد و به آرامی به سمت لحظه‌ای پیش می‌رود که جسی در واقع از «همدم» خود دعوت می‌کند تا او را از رنجش خلاص کند، پشتش را برمی‌گرداند تا باب بتواند اسلحه نیکل‌اندود جدیدی را که جسی به او داده بود، هدف بگیرد. بعد از آن، باب و چارلی به جاده می‌زنند و صدها بار ترور را روی صحنه اجرا می‌کنند (اینکه چارلی نقش جسی را بازی می‌کند و به طور مکرر توسط برادرش «می‌میرد» کمی آزاردهنده است). اگرچه باب مشتاق ستایشی است که برای قربانی‌اش احساس می‌کرد، اما در عوض مورد نفرت قرار می‌گیرد، شخصیتی شبیه به روزنامه‌های زرد که مورد تمسخر و نفرت قرار می‌گیرد. اگرچه فیلم بعد از مرگ جسی، نوعی انرژی ضربان‌دار را از دست می‌دهد، اما این تا حدی هدف است: زندگی باب نیز در همان لحظه‌ای که سعی می‌کند کنترل آن را به دست بگیرد، به پایان می‌رسد. او خود را در شهرت، ایده و مردی که بسیار به آن علاقه دارد، گم می‌کند.