پرندگان زرد

فیلم پرندگان زرد داستان سرباز جوان براندون بارتل (آلدن ایرنرایک) را دنبال می‌کند که از خاطرات خدمت خود در عراق و بهترین دوستش در آنجا، دانیل «مورف» موری (تای شرایدن) رنج می‌برد. داستان در زمان جهش دارد و صحنه‌هایی را به بیننده نشان می‌دهد که بعد از خدمت بارتل اتفاق افتاده‌اند، برخی در طول جنگ و برخی در روزهای اولیه او در ارتش، زمانی که او و مورف تحت حمایت یک گروهبان (جک هیوستون) قرار گرفتند که احتمالا ناپایدار بود. در خانه، بارتل با مشکل سازگاری مجدد مواجه است و از مادرش (تونی کولت)، مادر مورف (جنیفر آنیستون) و یک بازرس ارتش (جیسون پاتریک) که در حال بررسی اقدامات بارتل در زمان جنگ است، دوری می‌کند. چیزی باید فدا شود، یا سلامت بارتل یا رازی که در دل دارد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه نمایش جنگ و نبرد در فیلم زرد پرنده‌ها صحبت کنند. آیا هیچ‌کدام از صحنه‌ها سرگرم‌کننده یا هیجان‌انگیز به نظر می‌رسند؟ این فیلم رابطه بین نیروهای آمریکایی و مردم محلی عراق را چگونه به تصویر می‌کشد؟
• چطور صحنه‌های خشن این فیلم را در مقایسه با آنچه در یک فیلم اکشن می‌بینید، ارزیابی می‌کنید؟ کدام تاثیر بیشتری دارد؟ چرا؟
• فیلم برای شما جنبه سیاسی دارد؟ آیا فکر می‌کنید سعی دارد پیامی را منتقل کند؟
• چرا فکر می‌کنید بارتل و سرجوخه استرلینگ آن انتخاب را کردند؟ چرا برایشان سخت بود که با آن انتخاب زندگی کنند؟ شما چه کاری انجام می‌دادید؟

والدین باید بدانند که زرد پرنده‌ها یک درام بالغ است که بر روی سرباز جوان براندون بارتل (آلدن ارنرایخ) تمرکز دارد، که توسط خدمت در عراق و خاطرات بهترین دوستش در آنجا، مورف (تای شرایدن) آزار می‌بیند. این فیلم نگاهی پیچیده به جنگ و پیامدهای آن برای افرادی که درگیر آن هستند، دارد. در حالی که تنش و خطر زیادی وجود دارد، بیشتر خشونت‌های جنگی بیش از حد تصویری نیستند، به جز چند حادثه که قطعاً سطح شدت را بالا می‌برند. یکی شامل سربازی است که مادر خود را مورد آزار جسمی قرار می‌دهد، و دیگری شامل جسد تکه‌تکه شده و آزاردهنده یکی از شخصیت‌های کلیدی است که ظاهراً تا حد مرگ شکنجه شده است. همچنین کمی محتوای جنسی و مرتبط با مواد مخدر وجود دارد، از جمله سربازی که با نوشیدن مقدار زیادی آبجو خوددرمانی می‌کند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این اقتباس از رمان تحسین‌شده کوین پاورز درباره جنگ عراق، لحظات شاعرانه و بازیگری قدرتمندی دارد، اما در عین حال از تنش عجیبی رنج می‌برد. الکساندر مورز، کارگردان، در فیلم «پرندگان زرد»، زیبایی را در مکان‌های عجیب و غریب می‌یابد، مانند نواحی سرسبز در دل صحرا یا لحظه‌ای از ارتباط در یک مهمانی پادگان. او از بازیگرانش اجراهایی متمرکز و محکم می‌گیرد، از جمله بازی قدرتمند آنیستون در نقش یک مادر درمانده، کولت در نقش مادری خسته و کلودیا هاستون در نقش یک رهبر کهن‌سال که طبقه‌بندی‌های دراماتیک آسان «خوب» و «بد» را به چالش می‌کشد. و دو بازیگر اصلی فیلم فوق‌العاده هستند. شریدان (ماد، جو، بازیکن آماده) بازیگری روح‌دار است که با مهارت سادگی و بحران نهایی مورف را منتقل می‌کند. او بلافاصله همدلی برمی‌انگیزد. ارنریش، که از کارهای تأثیرگذار (هیل، سزار) تا کارهای کمتر تأثیرگذار (سولو: داستانی از جنگ ستارگان) نوسان داشته، در نقش جوان آسیب‌دیده در مرکز داستان، متمرکز و آرام است. بارتل او یک انسان معمولی واقعی است - بدون جهت‌گیری، نه یک سرباز ستاره، نه یک شکست‌خورده. تفاوت او قبل و بعد از رسیدن به نقطه شکست شخصی‌اش واضح است؛ روایت گاهی شاعرانه به نظر می‌رسد که از جایی می‌آید که تا قبل از تجربه‌های او وجود نداشته است.با این حال، نوعی اجتناب‌ناپذیری احساسی و دراماتیک در کشف راز مرکزی وجود دارد که هیجان فیلم را کاهش می‌دهد. این ممکن است به دلیل پرش‌های زمانی در روایت باشد که گاهی موثر است و گاهی اجباری به نظر می‌رسد. و انتخاب‌های دخیل در حادثه مرکزی دشوار است که درک شود. آنها بیش از حد عجولانه و آسان به نظر می‌رسند، بنابراین ما ترس یا وحشتی که این حادثه کلیدی نیاز دارد را احساس نمی‌کنیم. فقدان تنش دراماتیک در زرد پرنده‌ها ممکن است از انتخاب فیلم‌سازی برای تمرکز بر شخصیت‌ها، ساده‌سازی طرح و روابط کتاب، یا شکل‌گیری ناکافی در اتاق تدوین نشات بگیرد. هر چه که باشد، نتیجه ناخوشایند، سطح پایین‌تری از تعامل است که این درام به‌خوبی ساخته‌شده، شایسته آن است.