فصل کشتار

بنامین فورد (با بازی رابرت دنیرو) از جنگ بوسنی جان سالم به در برده اما به کلبه ای در اعماق جنگل ها پناه برده و زندگی ساده ای را می گذراند، حیوانات را عکاسی می کند، آثار همینگوی را می خواند و زود به رختخواب می رود. در همین حال، یک صرب به نام امیل کوواچ (با بازی جان تراولتا) که در طول جنگ با بنامین برخورد داشته، سال ها به دنبال او بوده و بالاخره او را پیدا می کند. در ابتدا او دوستانه به نظر می رسد، جاگرمایسترش را با بنامین شریک می شود و تا صبح با او صحبت می کند. اما صبح روز بعد، او یک شکار مرگبار را با کمان و تیر برنامه ریزی کرده و بنامین را به عنوان طعمه انتخاب کرده است. خوشبختانه، بنامین شکار آسانی نیست و به زودی هر مردی از تمام مهارت های خود برای زنده ماندن و شکست دادن دیگری استفاده می کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فصل کشتار صحبت کنند. کدام قسمت‌ها قرار بود هیجان‌انگیز باشند و کدام قسمت‌ها قرار بود آزاردهنده باشند؟ آیا این دو هدف می‌توانند همزمان وجود داشته باشند؟ آنچه در اینجا می‌بینید چگونه با فیلم‌های ترسناک مقایسه می‌شود؟
• آیا انتقام چیزی را حل می‌کند یا به چیزی خوب منجر می‌شود؟ آیا این شخصیت‌ها انتقام خود را می‌گیرند؟ با آن‌ها چه اتفاقی می‌افتد؟
• چرا شخصیت رابرت دنیرو از خانواده اش دوری می‌کند؟ اگر به آن‌ها اعتماد می‌کرد چه اتفاقی می‌افتاد؟

والدین باید بدانند که فصل کشتار یک تریلر تاریک و بالغ با مضامین جنگ است که با بازی جان تراولتا و رابرت دنیرو می‌باشد. موضوع اصلی آن انتقام است و شامل صحنه‌های وحشتناک شکنجه (اغلب با خون و درد) می‌باشد. بینندگان همچنین فلش‌بک‌های وحشیانه و آزاردهنده‌ای از جنگ بوسنی را مشاهده می‌کنند. زبان فیلم نسبتاً قوی است و از کلمات فحش و ناسزا به صورت هدفمند استفاده شده است. شخصیت‌ها جوک‌هایی با ایما و اشاره‌های جنسی قوی می‌گویند. بطری مشروبی به نام یگرمیستر مورد بررسی، تحسین و مصرف قرار می‌گیرد و شخصیت‌ها مست می‌شوند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

خلاصه‌اش کنم، این فیلم فقط احساس بدی دارد. کارگردان مارک استیون جانسون تا به حال کمدی‌های بدی (وقتی در رم) ساخته، فیلم‌های ابرقهرمانی بدی (دردویل و روح سوار) و یک فیلم احساسی (سیمون بیرچ) و در فیلم فصل کشتن تلاش کرده تا یک تریلر دراماتیک با مضامین جدی جنگ و نسل‌کشی بسازد. مشکل اصلی این است که او به نظر نمی‌رسد بداند چطور صحنه‌های شکنجه‌ی ترسناک و سطحی را با فلش‌بک‌های جنگی وحشتناک ترکیب کند. به طرز عجیبی، بهترین قسمت فیلم زمانی است که دو ستاره، تراولتا و دنیرو، قبل از شروع شکار، فقط صحبت می‌کنند. تراولتا به خصوص با لهجه‌ی ضخیم صربستانی و ریش عجیب و غریب شبیه آبراهام لینکلن، به طرز عجیبی جذاب است. هر دو تراولتا و دنیرو قبلا نقش روان‌پریش‌ها را بازی کرده‌اند و هر دو می‌دانند چطور این بازی را انجام دهند؛ رابطه‌شان باورپذیر است. حیف است که استعدادشان در این فیلم گیج‌کننده و ناخوشایند هدر رفته است.