فریاد آزادی

فریاد آزادی، اعمال خشونت‌آمیز و وحشتناک دولت نژادپرست و سرکوبگر سفیدپوستی را به تصویر می‌کشد که دهه‌ها بر آفریقای جنوبی حکومت می‌کرد. در زمانی که نلسون ماندلا، رئیس‌جمهور آینده آفریقای جنوبی، در زندان بود، استیون بیکو ۳۰ ساله (با بازی دنزل واشنگتن) علیه نابرابری سخنرانی کرد و به حدی دولت را به چالش کشید که او را «ممنوع‌الکار» کردند، عملی که رهبران مدافع برابری نژادی را منزوی می‌کرد. دونالد وودز (با بازی کوین کلاین)، سردبیر روزنامه سفیدپوست و متمول، در ابتدا موضع بیکو را درک نمی‌کند و علیه او می‌نویسد، اما بعداً دعوت می‌شود تا با بیکو ملاقات کند. هوش و شجاعت بیکو، چشم‌های وودز را به روی رفتار عادلانه‌ای که بیکو واقعاً از آن دفاع می‌کند، باز می‌کند. از آن پس، وودز تلاش می‌کند تا به بیکو در رسیدن به اهدافش کمک کند، از طریق قاچاق نوشته‌های او و استخدام دو کارمند سیاه‌پوست در روزنامه. یکی از آنها دستگیر، شکنجه و در سلولش حلق‌آویز می‌شود، که پلیس آن را خودکشی اعلام می‌کند. بیکو با سفر و سخنرانی برای دانشجویان فعال، از ممنوعیت خود فرار می‌کند. او دستگیر و شکنجه می‌شود و در نهایت به قتل می‌رسد، که توسط پلیس پنهان می‌شود. وودز مخفیانه وارد می‌شود تا از بدن زخمی او (کبودی‌ها نشان داده می‌شود) عکس بگیرد و یک تحقیق را اجبار می‌کند که در نهایت پلیس را بی‌گناه می‌یابد. وودز توسط دولت ممنوع‌الکار می‌شود و بسیاری از فعالان ضد آپارتاید به او کمک می‌کنند تا با همسر و پنج فرزندش به انگلیس فرار کند، جایی که کتابی منتشر می‌کند که مرگ بیکو را توصیف می‌کند و ایده‌های او و سرکوب واقعی در آفریقای جنوبی را توضیح می‌دهد. فیلم با یک یورش گسترده و خشونت‌آمیز پلیس به یک شهرک فقیرنشین سیاه‌پوست آغاز می‌شود. مردم توسط نیروهای دولتی کتک خورده و کشته می‌شوند. خانه‌ها و اموال مردم به آتش کشیده می‌شود. فیلم با حمله مشابهی از سوی پلیس به دانشجویان معترض صلح‌جو به پایان می‌رسد که توسط گلوله و باتوم کشته می‌شوند. این فیلم در سال ۱۹۸۷، هفت سال قبل از پایان آپارتاید، منتشر شد.

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه سرنگونی دولت‌های سرکوبگر صحبت کنند، اما فقط توسط افرادی شجاع که حاضرند جان خود را به خطر بیندازند. اگر زندگی تحت حاکمیت دولتی بد و ناعادلانه به قدر کافی وحشتناک به نظر برسد، آیا فکر می‌کنید مردم بیشتر مایل به ریسک کردن امنیت خود به نام بهبود شرایط اجتماعی هستند؟»
• «آپارتاید دولتی آشکارا نژادپرست بود که سیاست‌هایش بر اساس این مفهوم بنا شده بود که مردم یک نژاد بر دیگران برتری دارند. آیا فکر می‌کنید تعصب نژادی با تعصب کسانی که فکر می‌کنند یک دین بر ادیان دیگر برتری دارد، یا اینکه یک جنسیت بر دیگری برتری دارد، قابل مقایسه است؟ چرا فکر می‌کنید مردم راحت این نظرات را ابراز می‌کنند؟»
• «با اینکه فیلم فریاد آزادی ادای احترامی است به شجاعت، هوش و آرمان‌گرایی استیون بیکو، اما تماشای آن در حالی که بیشتر داستان حول شجاعت یک سردبیر روزنامه سفیدپوست می‌چرخد که سعی دارد به همراه خانواده‌اش از کشور خارج شود تا کتابش را در مورد بیکو و رنج سیاه‌پوستان در آفریقای جنوبی منتشر کند، چه حسی دارد؟»

والدین باید بدانند که فیلم «فریاد آزادی» به تصویر کشیدن جنایات دولت آفریقای جنوبی در دوران رژیم آپارتاید سرکوبگر و غیرانسانی است، سیاست نژادپرستانه‌ای که از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۴ در این کشور حاکم بود. زمانی که این فیلم در سال ۱۹۸۷ اکران شد، شش سال دیگر طول کشید تا دولت اقلیت برتری‌طلب سفیدپوست جای خود را به حکومت اکثریت سیاه‌پوست به رهبری نلسون ماندلا، رهبر زندانی، بدهد. پلیس و سربازان دولت به کشتار مردان، زنان و کودکان بی‌سلاح در شهرک‌های فقیرنشین و تفکیک‌شده می‌پردازند. رهبران اعتراضات ممنوع‌الفعالیت یا زندانی می‌شوند. الفاظی مانند «س--ت» و «کافر»، که توهین نژادی به سیاه‌پوستان است، در فیلم به کار می‌رود. بیکو تا حد مرگ کتک می‌خورد. بدن خونین او نشان داده می‌شود. مردی زندانی می‌شود و بعداً پلیس به دروغ اعلام می‌کند که او خودکشی کرده است. خانه یک سردبیر ضد آپارتاید توسط پلیس مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد. پلیس برای یک خانواده از طرفداران سیاه‌پوستان، تی‌شرت‌هایی با سایز بچه‌ها و آغشته به اسید می‌فرستد. صورت سوخته یک کودک دیده می‌شود. به‌طور مختصر نشان داده می‌شود: یک افسر پلیس در حال یورش، پیراهن یک زن را پاره می‌کند. مردی که به کما رفته است، در حالی که روی زمین و برهنه افتاده است، نشان داده می‌شود. بزرگسالان سیگار می‌کشند و الکل می‌نوشند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

این فیلم در بازآفرینی اعمال نژادپرستانه وحشتناک توسط دولتی برتری‌طلب سفیدپوست، بسیار موفق عمل کرده است. با این حال، انتخاب تمرکز بیشتر بر شجاعت یک مرد سفیدپوست که از برابری سیاه‌پوستان محروم حمایت می‌کند، کمی بوی پدرسالاری می‌دهد که سیاه‌پوستان سعی در رهایی از آن داشتند. این به آن معنا نیست که اعمال نافرمانی و شجاعت دونالد وودز شایسته یک فیلم نیستند. کوین کلاین به خوبی نشان می‌دهد که حتی مردی با نیت‌های خوب و اصول بالا چگونه می‌تواند اشتباهات احمقانه‌ای مرتکب شود و هنوز هم فروتن باشد تا اشتباهات خود را اصلاح کند و سپس کار درست را انجام دهد. اما در مقایسه، خطراتی که سیاه‌پوستان آفریقای جنوبی مانند استیون بیکو و بسیاری دیگر در جستجوی آزادی خود متحمل شدند، بسیار بیشتر بود، و به نظر می‌رسد در فیلمی با قهرمان سفیدپوست، کمی حاشیه‌ای شده‌اند. دنزل واشنگتن بازی ظریف و دقیقی ارائه می‌دهد، اما نقش او به عنوان اصلاح‌کننده خندان سفیدپوستان اشتباه‌کار، از اهمیت او و تلاش‌هایش برای پیشبرد مبارزه مردمش برای برابری می‌کاهد. علاوه بر این، او در نیمه اول فیلم «فریاد آزادی» می‌میرد.ممکن است تماشای جنایاتی که سفیدپوستان به نام حفظ خلوص کشورشان و دور نگه داشتن آن از دست افرادی که به عنوان «نژاد پایین‌تر» طبقه‌بندی می‌شوند، برای بینندگان جوان دشوار باشد. اما احتمالاً زمانی که بیکو اتهامات وحشیگری سیاهان در جنگ‌های قبیله‌ای را با این پرسش پاسخ می‌دهد که «به جنگ جهانی اول و دوم چه می‌گویید؟» آن را درک خواهند کرد.