سِرِ kronik-haye mutat

در آینده ای دور، بازماندگان بشریت در رنج و تلاش -- و مبارزه -- تحت کنترل چهار شرکت بزرگ هستند. یک نبرد، گوردخمه های پنهان را آشکار می کند که در آن، قرن ها پیش، جهش یافته های گوشتخوار پس از شکست در شورش برای نابودی بشریت، به طور موفقیت آمیزی دفن شده بودند. اکنون که این جهش یافته ها آزاد شده اند، یک مرد مقدس گروهی ناهمگون از سربازان و متخصصان را گرد هم می آورد تا به اعماق زمین سفر کنند و ماشین جهنمی را که انسان ها را به هیولاهای تشنه خون تبدیل می کند، پیش از نابودی جهان، از بین ببرند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این موضوع صحبت کنند که آیا خشونت در ژانر علمی-تخیلی/فانتزی تاثیر بیشتری نسبت به سایر انواع خشونت در رسانه‌ها دارد یا خیر. چرا؟ و چه نوع پیامدهایی برای انواع مختلف خشونت در فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی وجود دارد؟
• خانواده‌ها همچنین می‌توانند در مورد نحوه‌ی نمایش ایمان مذهبی در فیلم، از شعار آن («ایمان داشته باشید») تا این واقعیت که قهرمانان داستان توسط یک فرقه‌ی مقدس از کشیش‌ها فرستاده شده‌اند، صحبت کنند. آیا فکر می‌کنید فیلمسازان سعی دارند پیام‌های خاصی را منتقل کنند؟

والدین باید بدانند که این نقدی بر نسخه سینمایی فیلم است نه نسخه کارگردان که بر روی دی‌وی‌دی موجود است. این فیلم علمی-تخیلی اکشن خشونت‌آمیز، خونین، دلهره‌آور و تیره است. یک مرد هم‌رزم زخمی خود را از فاصله نزدیک می‌کشد؛ هیولاها با چنگال‌های غیرانسانی خود سرها را سوراخ می‌کنند؛ مبارزات شمشیربازی گسترده به معنی قطع شدن اندام‌ها و سرها با فرکانسی قابل توجه است و همینطور موارد دیگر. علاوه بر این، لحن کلی فیلم تیره و با بدبینی تسلیم‌شده‌ای است که هم یادآور فیلم‌های جنگی قدیمی است و هم فیلم را کمی خسته‌کننده می‌کند. همچنین انتظار می‌رود که در فیلم مدام از الفاظ رکیک، صحبت‌های جنسی بی‌پرده، سیگار کشیدن و نوشیدن الکل استفاده شود.

موتانت کرونیکلز" با استفاده از تکنیکی کامپیوتری فیلمبرداری شده که ظاهری شیک و جذاب مانند فیلم‌های "سین سیتی" و "کاپیتان اسکای و فردای جهان" ایجاد می‌کند. این فیلم ظاهری پیشرفته و مدرن دارد. اما صحنه‌های خشن و ملال‌آور فیلم باعث شده که تماشای آن خسته‌کننده شود. ترکیب ایده‌های علمی-تخیلی و حس نوستالژیک در فیلمنامه (تیم سربازان شامل شکاکان، بازماندگان و نیچه‌گران است) باعث می‌شود که تماشاگر نتواند با ماموریت انتحاری آنها ارتباط برقرار کند.شیوه‌ی فیلمسازی سایمون هانتر، کارگردان این اثر، نیز آنقدر پر از خشونت و خونریزی است که اگر اینقدر ترسناک نبود، می‌شد به آن خندید. خشونت فیلم آنقدر زیاد است که گویی جای فیلم‌نامه‌نویسی و شخصیت‌پردازی را پر کرده است. فیلم پر از کلیشه‌ها و "غافلگیری"های کاملاً قابل پیش‌بینی است و علی‌رغم - یا شاید به دلیل - خونریزی بی‌امان آن، کسالت‌بار، یکنواخت و سطحی است.