یونایتد ۹۳

یونایتد ۹۳ روایتگر «حقیقتی محتمل» است که کارگردان فیلم، پل گرینگرس، آن را دربارهٔ پرواز ۱۱ سپتامبر و سرنوشت‌ساز ارائه می‌کند. این فیلم با نمایش آماده‌سازی‌های پیش از پرواز هواپیماربایان و مسافران، و همچنین فعالیت‌های برج‌های کنترل ترافیک هوایی آغاز می‌شود. بن اسلینی (که نقش خودش را بازی می‌کند) در اولین روز کاری خود به‌عنوان مدیر عملیات اداره هوانوردی فدرال، مشغول سازماندهی مجدد دفتر است. زمانی که اولین هواپیما به مرکز تجارت جهانی برخورد می‌کند، کسی نمی‌تواند تصور کند که این اتفاق عمدی بوده است. فیلم به نمایشگرهای تلویزیونی برش می‌خورد که پوشش خبری سی‌ان‌ان از حمله را نشان می‌دهند و گزارشگران بارها تکرار می‌کنند که نمی‌دانند چه اتفاقی در حال رخ دادن است. در پرواز ۹۳، هواپیماربایان کنترل هواپیما و مسافران را در دست می‌گیرند. مسافران که از طریق تلفن‌های داخل هواپیما با عزیزان خود تماس گرفته‌اند، از حمله به مرکز تجارت جهانی باخبر می‌شوند و با هماهنگی یکدیگر علیه هواپیماربایان دست به اقدام می‌زنند.

• خانواده‌ها می‌توانند درباره‌ی کاربردهای نمایش چنین تراژدی و آسیب‌هایی صحبت کنند: چگونه داستان‌ها و تصاویر به ما کمک می‌کنند تا از پس زخم‌های عاطفی بربیاییم؟ دقت تاریخی تا چه حد در یک فیلم داستانی اهمیت دارد؟ فیلم چگونه آدم‌ربایان را به تصویر می‌کشد تا ببینیم که آنها هم ترس و تعهد دارند، و نه فقط شخصیت‌های کارتونی و یک‌بعدی «شرور»؟ چگونه اکثر مسافران بی‌نام فیلم به شیوه‌هایی قهرمانانه ظاهر می‌شوند که کلیشه‌های سینمایی را به چالش می‌کشد؟

این فیلم برای کودکان کوچک‌تر مناسب نیست و ممکن است برای آنها ناراحت‌کننده و تحریک‌آمیز باشد. این فیلم پرسش‌های پیچیده‌ای را در مورد ساخت تاریخ و کاربرد خاطرات مطرح می‌کند. فیلم با استفاده از برش‌های مکرر بین صحنه‌های داخل هواپیما و مرکز کنترل ترافیک هوایی، نظامیان و مرکز کنترل ترافیک هوایی FAA، تنش و ارتباط بین این صحنه‌ها را به تصویر می‌کشد. آدم‌ربایان علی‌رغم ترس و نگرانی، مصمم به انجام کاری هستند که آن را سرنوشت خود می‌پندارند. تصاویر تلویزیونی از برخورد دومین هواپیما به مرکز تجارت جهانی یادآور تجربهٔ اکثر بینندگان از حادثهٔ ۱۱ سپتامبر است. صحنهٔ حملهٔ نهایی مسافران به آدم‌ربایان بسیار تیره و خشونت‌آمیز است و تصاویری آشفته و خون پاشیده بر دیوار را نشان می‌دهد. همچنین در فیلم از برخی الفاظ تند و زننده استفاده شده است.

مشکل و تحریک‌آمیز، یونایتد ۹۳ تجربه‌ای انتزاعی، عینی و گاهی فوری و طاقت‌فرسا است. این فیلم با بازسازی رویداد به شکل تصاویر تلویزیونی، همان‌طور که بسیاری از مردم در ۱۱ سپتامبر شاهد آن بودند، استدلال ویرانگری را برای خاطرات جمعی و فردی ارائه می‌کند. همچنین این خاطرات را شکل می‌دهد و آن‌ها را در قالب تصمیم‌گیری بن اسلینی در شرایطی که دیگران قادر به تصمیم‌گیری نبودند (بستن تمام فضای هوایی) قرار می‌دهد. یونایتد ۹۳ با یادآوری‌های پراکنده، پرسش‌های مهمی (هرچند با احترام) دربارهٔ شکل‌گیری تاریخ مطرح می‌کند. چه کسی تصمیم می‌گیرد «چه اتفاقی افتاده»؟ چه چیزهایی حذف می‌شوند؟ و چگونه یک دیدگاه بر دیدگاه دیگر غلبه می‌کند؟ این فیلم با خلق قهرمانانی قابل شناسایی مانند تاد بیمر (با بازی دیوید آلن باشه) یا توماس ای. برنت (کریستین کلمنسون)، نام‌هایی که در ترکیب تاریخ/افسانه‌شناسی رو به گسترش ۱۱ سپتامبر پخش شده‌اند، باعث می‌شود که سایر شرکت‌کنندگان کمتر دیده شوند.تلاش برای مبارزه، ناامیدی و ترس، بیش از تصاویری واضح، در تکه‌های پراکنده‌ای نمایان است. نمای نزدیک، چهره‌هایی پریشان و مصمم را نشان می‌دهد که دعا می‌کنند، با عزیزانشان صحبت می‌کنند و فک خود را با اراده‌ای استوار برای «انجام کاری» می‌فشارند. اگرچه کسی نمی‌تواند دقیقاً بگوید «چه اتفاقی افتاد»، اما این بازآفرینی به بینندگان اجازه می‌دهد تا بهترین تصور را از قهرمانان پرواز ۹۳ یونایتد داشته باشند. پل گرینگرس، کارگردان، با اعضای خانواده‌های قربانیان دیدار کرد تا علاوه بر کسب اجازه‌ی آن‌ها، نظراتشان را نیز جویا شود. آن‌ها می‌گویند: «این فیلم داستانی را روایت می‌کند که باید گفته شود.» اگرچه این ادعا بی‌تردید صحیح است، اما ممکن است ماهیت دقیق آن داستان چندان واضح نباشد. در این مورد، این فیلم شبیه بیشتر تاریخ‌نگاری‌ها است: نه رسمی، نه حتی کاملاً دقیق، اما ضروری.