پدرخوانده سگ‌ها

دون تازیو (جری مندیسینو) می‌خواهد عضویت خود در مافیا را جشن بگیرد، اما وقتی بولداگش سانی انگشتر کوچک او را می‌بلعد و فرار می‌کند، جشن به پایان می‌رسد. دون تازیو افراد دست و پا چلفتی خود را می‌فرستد تا سانی را پیدا کنند و انگشترش را برگردانند، اما سانی برنامه‌های دیگری دارد. او به حیاط جلویی خانواده فرانکس می‌رسد، جایی که جاش ۱۲ ساله (ویلیام کادی) برای اولین بار او را می‌بیند. اما بعدا سگ‌گیرها سانی را به پناهگاه می‌برند و خانواده فرانکس تصمیم می‌گیرند سانی را به فرزندی بپذیرند، اگرچه پدر، برایان (کریس پارنل)، کاملا با این ایده موافق نیست. در حالی که خانواده فرانکس سعی می‌کنند از شر سانی بازیگوش خلاص شوند و مانع از به هم ریختن خانه‌شان شوند، باید همچنین از افراد دون تازیو جلوگیری کنند که سانی را برگردانند و او را به «پدرخوانده» خود بازگردانند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد فیلم‌های کمدی با حضور سگ‌ها صحبت کنند. چه شباهت‌ها و تفاوت‌هایی بین این کمدی و سایر کمدی‌هایی که سگ‌ها در مرکز طنز آن قرار دارند، مشاهده می‌کنید؟
• نظر شما در مورد نحوه نمایش افراد مافیایی در این فیلم چیست؟ آیا این یک طنز از شخصیت‌های فیلم‌ها و سریال‌های مافیایی است یا به سمت کلیشه‌های منفی ایتالیایی-آمریکایی متمایل می‌شود؟
• در مورد مسئولیت‌هایی که برای مراقبت از یک سگ که از پناهگاه حیوانات به سرپرستی گرفته شده، لازم است صحبت کنیم.

والدین باید بدانند که داگ‌فادر فیلمی است در سال ۲۰۱۰ که پر از شوخی‌های فیزیکی و توالت است. نمایش‌های مافیا در این فیلم به شدت به کلیشه‌های ایتالیایی-آمریکایی نزدیک می‌شود. بچه‌ها در این فیلم نبردهای ساختگی با اسلحه‌های نرفی ترتیب می‌دهند و در یکی از صحنه‌ها، آن‌ها به آدم‌های بد حمله می‌کنند در حالی که رفتار صحنه‌های جنگی را تقلید می‌کنند، که در نهایت به اینجا ختم می‌شود که پدری وانمود می‌کند که برای پسر و سگش «گلوله‌ای» را می‌گیرد، وقتی یکی از آدم‌های بد با تفنگ نرفی غول‌پیکری به سمت آن‌ها شلیک می‌کند. برای اینکه از فیلم‌های بیشتر شبیه به این باخبر شوید، می‌توانید برای ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

طرفداران بتهوون و دنباله‌هایش از این کمدی سگ لودگی لذت خواهند برد. این فیلم هم بخش زیادی از طنز خود را از تعقیب و گریز سگ‌ها، افتادن‌های مداوم و جنبه‌های کمتر خوشایند آموزش سگ در خانه می‌گیرد. مشکل اینجاست که در حالی که خنده‌های زیادی در فیلم وجود دارد، این خنده‌ها برای غلبه بر داستان تکراری و تلاش‌های فیلم برای طنزپردازی شخصیت‌های مافیایی که به کلیشه‌های ایتالیایی‌ها نزدیک می‌شود، کافی نیست.حتی استعدادهای کریس پارنل و جذابیت سانی بولداگ هم نمی‌تواند از این کاستی‌ها بگذرد. علاوه بر این، برای والدینی که سعی می‌کنند خانواده‌هایشان را از فرهنگ اسلحه در همه اشکال آن دور کنند، این فیلم در عوض نشان می‌دهد که بچه‌ها با تفنگ‌های نرفی در حال تفریح هستند در حالی که نبردهای تصنعی و حملات را صحنه‌سازی می‌کنند.