زنبور سبز

بریت رید (با بازی ست روگن) وارث یک سلسله روزنامه‌نگاری مشهور در لس‌آنجلس است، اما او ترجیح می‌دهد وقت و پول پدرش را صرف مهمانی و جلب توجه زنان زیبا کند. وقتی پدرش جیمز (با بازی تام ویلکینسون) به‌طور ناگهانی می‌میرد، بریت با یک روزنامه‌ی تحت مدیریت خود مواجه می‌شود، اما تنها چیزی که برایش اهمیت دارد، پیدا کردن خدمتکاری است که یک لاته فراموش‌نشدنی درست می‌کند. مشخص می‌شود که این فرد قهوه‌ساز، کاتو (با بازی جی چو، در نقشی که بروس لی در دهه ۶۰ در مجموعه تلویزیونی معروفش ایفا کرد) مکانیک ماشین جیمز است که مهارت‌های پنهان مهندسی و هنرهای رزمی دارد. بریت تصمیم می‌گیرد که او و کاتو از پول او و استعداد کاتو برای تبدیل شدن به "آدم‌های خوب" در شهری که به‌تدریج در چنگال خطرناک چودنوفسکی (با بازی کریستوف والتس)، ارباب جرایم، گرفتار می‌شود، استفاده کنند. با کمک لنونر (با بازی کامرون دیاز)، منشی ناآگاه و جرم‌شناس آماتور، بریت و کاتو تلاش می‌کنند خیابان‌ها را پاکسازی کنند و ارتباط روزنامه را با یک سیاستمدار فاسد قطع کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد شباهت‌ها و تفاوت‌های بریت و کیتو با دیگر ابرقهرمانان صحبت کنند. آیا این دو شخصیت می‌توانند الگوی مناسبی برای کودکان باشند؟
• لنونر در مقایسه با زنان دیگر در فیلم‌های ابرقهرمانی چه تفاوتی دارد؟
• چه ویژگی‌ها و عناصری در اکثر فیلم‌های ابرقهرمانی و کمیک بوک مشترک است؟ این فیلم در مقایسه با آن‌ها چگونه است؟

والدین باید بدانند که این فیلم ابرقهرمانی در واقع بیشتر یک کمدی «برومانتیک» است، با زبان و خشونت فراوان کودکانه. زبان تند و خشن به صورت مکرر شامل کلمات «س--ت» و «احمق» و انواع مختلف آن، به علاوه «پ---ی»، «د--ک» و یک مورد استفاده از «ف--ک» است. مسائل جنسی و الکل در یک سوم ابتدایی فیلم متمرکز شده است، از جمله کمی مهمانی و یک صحنه که در آن بریت (ست روگن) در حالی که یک زن با سینه‌بند در کنارش است از خواب بیدار می‌شود. هیچ درس زندگی بزرگی برای یادگیری یا الگوی مثبت قوی وجود ندارد، زیرا دو شخصیت اصلی ابرقهرمانان اخلاق‌مدار نیستند که ما در فیلم‌های مشابه به آن عادت کرده‌ایم. در عوض، آنها اساساً پسران مستقل و ثروتمندی هستند که با اسباب‌بازی‌هایشان کارهای خوب انجام می‌دهند، اما بیشتر به خاطر هیجان آن است تا حس واقعی وظیفه. توجه: نسخه سه‌بعدی فیلم دارای صحنه‌های هنرهای رزمی/اکشن پرتحرک‌تری است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

اگرچه شروع فیلم به خوبی بازی شده، به طور درخشانی نوشته شده و با ریتم کمدی همراه است، اما بقیه فیلم زنبور سبز ترکیبی از خوبی و بدی است. بله، سِث روگن در نقش یک پسر پولدار و خوشگذران که هیچگاه به درد بخور نبوده، عالی است، اما فیلم بر پایه شیمی او با دستیارش کیتو استوار است. در برخی مواقع، چو را درک کردن دشوار است و ارتباطش با روگن اجباری به نظر می‌رسد، که این موضوع برای اولین بار در یک فیلم روگن اتفاق می‌افتد. زنبور سبز در اصل یک ابرقهرمان «برومنس» است و از آنجایی که برومنس مورد بحث بسیار احمقانه و غیرقابل باور است، به زوج‌های عجیب و غریب دلپذیر که به آن‌ها عادت داریم (کمدی‌های جکی چان و همکار دست و پا چلفتش به ذهن می‌رسد) نمی‌رسد.بدیهی است که میشل گوندری کارگردان سعی ندارد فیلمی جدی در مورد ابرقهرمانان بسازد، مانند کریستوفر نولان، تیم برتون یا برایان سینگر. اما آیا بریت واقعاً باید مثل یک پسر ۹ ساله صحبت می‌کرد که اسباب‌بازی‌های خیلی باحالی به دستش رسیده؟ این موضوع برای مخاطبان نوجوان پسر جواب می‌دهد، اما بزرگسالان ممکن است آن را خسته‌کننده بدانند. از طرف دیگر، دیدن بازی دیاز در نقش زنی که علاقه‌ای به ابرقهرمانان ندارد، جالب است. او نه لویس لین است و نه مری جین واتسون که امیدوار است بوسه‌ای از یک قهرمان جذاب بدزدد، چون بریت و کیتو اساساً ابرقهرمان نیستند. آنها دو نفر با پول کافی (از جانب بریت) و هوش (از جانب کیتو) هستند که می‌توانند کارهای شجاعانه‌ای انجام دهند. اما این به معنای نبود لحظات خنده‌دار نیست، هرچند که ممکن است کودکانه به نظر برسند، و حتی در یک صحنه کوتاه، ادای احترام کوچکی به لی می‌شود. شاید نوستالژی لی برای مردان بالغ و پسران نوجوان کافی باشد، اما این فیلم ممکن است بسیاری از تماشاگران را در فاصله‌ی خنده‌ها به ساعت‌هایشان نگاه کردن وادار کند.